เสียงในหอ 205
"ห้อง 205 ว่างมานานแล้วนะ ถ้าไม่กลัวก็ลองดู" เสียงแม่บ้านเอ่ยเบา ๆ ขณะแตะกุญแจราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน เหมยมองประตูบานนั้น มันเงียบผิดปกติ…
เสียงจากห้องลับ
เสียงบางอย่างเรียกพวกเขาเข้าไปในบ้านโบราณ... และสิ่งที่พวกเขาค้นพบไม่ใช่แค่ผี……
เงาในกระท่อมป่า
ณ กระท่อมไม้เก่าแก่กลางป่าลึก ที่ความเงียบและเงาเดินทางคลอเคลียอยู่ใกล้หญิงสาว เธอเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อสะสางเรื่องราวในอดีต แต่สิ่งที่รอคอยอยู่…
เสียงเงียบในคืนฤดูฝน
สายฝนกระหน่ำลงบนหลังคาบ้านไม้เก่า เสียงหยดน้ำประสานกับความเงียบในยามค่ำคืน นิรุตต์ยืนอยู่กลางบ้านที่แสนคุ้นเคยแต่กลับรู้สึกแปลกแยก ราวกับมีใครบางคนจ้องมองจากความมืด เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากมุมบ้าน เขารับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่ค่อย ๆ…
เสียงกระซิบใต้ถุนบ้าน
เมื่อครูหญิงจากกรุงเทพฯ ต้องย้ายมาสอนที่ชนบทและพักในบ้านเก่าท่ามกลางเสียงกระซิบยามค่ำคืน เธอค่อย ๆ พบว่าทุกคนในหมู่บ้านต่างมีความลับ…
เสียงกระซิบที่ปลายป่า
ในคืนแรกของการเดินทาง ถ้อยคำกระซิบแผ่วเบาดังแทรกผ่านความเงียบในบ้านไม้เก่า…
เสียงกระซิบจากห้องท้ายตึก
เสียงกระซิบจากห้องสุดท้าย สะกิดใจให้สายและเพื่อน ๆ ขุดคุ้ยความลับของหอพักหญิงที่ไม่มีใครกล้าอยู่ แต่เมื่อเข้าใกล้ความจริง…
คนเฝ้าศาล
แสงไฟฉายสาดผ่านเงาป่าทึบ เผยให้เห็นศาลเจ้าหลังเล็กที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มานาน กลิ่นดินเปียกกับเสียงกระซิบแผ่วเบาทำให้ทุกก้าวยิ่งหนักอึ้ง พวกเขาไม่รู้เลยว่า…
ฤดูฝนที่ไม่มีวันเหมือนเดิม
เสียงฝนโปรยลงหลังคาเก่าของตึกศิลปกรรม แน๊ตจ้องผนังขาวที่เพิ่งได้รับมอบหมาย ซายน์สาดสี ใจยังปิดประตูซ่อนความเศร้าในอดีต ครั้งแรกที่กิจกรรมบังคับให้คนสองผิวต่างขั้วต้องเผชิญหน้ากัน เรื่องราวที่เริ่มจากน้ำเสียงกระด้าง ความเข้าใจผิด…