เสียงกุกกักดังขึ้นตั้งแต่ทุ่มตรงในห้อง 507 ของหอพักมหาวิทยาลัย ปอมยืนมือสั่นๆ ถือข้าวกล่องที่เพิ่งแอบหิ้วมาจากร้านใต้หอ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จุ๊บ! นายแน่ใจนะว่าคืนนี้จะมีกรรมการหอมาตรวจจริง ๆ น่ะ?”
จุ๊บกำลังง่วนกับการต่อบล็อกเลโก้อยู๋ เอียงหน้ามามองเพื่อน “ชัวร์ดิพี่ กรรมการส่งไลน์มาบอกกลุ่มห้องเราเอง เขาว่าคืนนี้สุ่มตรวจของต้องห้าม”
ปอมมองข้าวกล่องในมือเหมือนมันคือระเบิดเวลาขนาดจิ๋ว “แต่…ข้าวกล่องนี่ใครจะไปรู้…”
จุ๊บกลอกตา “เอาน่า หน้าตานายเหมือนคนขนระเบิดอยู่ มากกว่าข้าวกล่องอีก รีบซ่อนเถอะ”
ปอมถอนหายใจ ลังเล “นายซ่อนยังไงอ่ะ เวฟกลิ่นมันลอย นายก็รู้ว่าพี่หวานข้างห้อง ฯพณฯ จมูกดี!”
จุ๊บยิ้มร้าย “งั้นต้องทำให้มันสมบูรณ์แบบ ซ่อนใต้เตียง สาดน้ำหอมทับซะ”
ปอมหน้าเสีย “เอาจริงดิ? แล้วถ้าพี่หวานดันมาเคาะประตูล่ะ”
ยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องก็มีเสียงเคาะ ปอมสะดุ้งสุดตัวข้าวกล่องแทบร่วง
“เอ้า! เปิดดิ” จุ๊บเร่ง ปอมรีบเลื่อนข้าวกล่องซ่อนใต้หมอนแล้วเดินไปเปิด
เสียงหลง ๆ มาจากหน้าประตู “ขอโทษนะ คืนนี้ช่วยเบาเสียงหน่อย ชั้นจะติวหนังสือ”
ปอมพยักหน้าอย่างเกร็ง ๆ “คะ—ครับ! ไม่มีอะไรเลยครับพี่หวาน!”
พี่หวานมองจุ๊บที่แกล้งทำเป็นอ่านหนังสือแล้วก็ขมวดคิ้วก่อนปิดประตูเสียงดัง ปอมหันมามองจุ๊บ นิ้วแตะริมฝีปาก “วินาทีนี้ขอไม่พูด”
จุ๊บค่อย ๆ เลื้อยไปเปิดหน้าต่าง เอาขวดน้ำหอมกลิ่นส้มเทเพียบ ๆ ใต้เตียง “ไอ้นี่กลบกลิ่นแน่”
กลิ่นน้ำหอมลอยฟุ้ง ปอมขมวดคิ้ว “กลิ่นมันแรงไปไหมเนี่ย จะแอบหรือจะให้เขารู้ว่ามีระเบิดปรมาณูใต้เตียง”
“เอาน่า ไม่มีใครรู้หรอก ใจเย็นดิ ปัญหาแก้ไขได้” จุ๊บยิ้มฟันขาว
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงข้อความเด้งในไลน์กลุ่มห้อง กระพริบ
ปอมยื่นหน้าดู มือสั่น “พวกเขากำลังตรวจชั้นหก…อีกแค่ไม่กี่ห้อง!”
เสียงรองเท้าดังในทางเดิน ปอมกับจุ๊บมองหน้ากัน หน้าถอดสี
“ยังไงดีวะ ข้าวกล่องอยู่ใต้หมอน! ใต้เตียงก็กลิ่นปั่นป่วน!” ปอมแทบจะร้องไห้
จุ๊บกระซิบ “ไม่มีเวลาแล้ว … แผนใหม่แล้วกัน เอาข้าวกล่องไปแอบในห้องน้ำ!”
ปอมเดินย่อง ๆ ยกข้าวกล่อง ถือหมายจะเข้าไปในห้องน้ำ ลมหายใจแทบขาด
ยังไม่ทันปิดประตูห้องน้ำ ประตูหน้าห้องก็ถูกเคาะแรงกว่าเดิม “เปิดประตูค๊าบ ตรวจของต้องห้ามนะครับ”
ปอมสะดุ้ง หันหลับไปทางจุ๊บที่รีบเก็บขวดน้ำหอมแอบหลังม่าน พยายามให้หน้าตาดูปรกติ
กรรมการหอ (เอิร์ธ) เดินเข้ามา กลิ่นน้ำหอมฟุ้งจนเอิร์ธขมวดคิ้ว “เอ่อ…พวกนายทำอะไรในห้อง? กลิ่นน้ำหอมแรงจัง”
จุ๊บสวน “ใช้แก้วิญญาณไงพี่ กลิ่นแรง ผีไม่กล้าเข้า—”
ปอมพูดทับ “เอ่อ…ผม ปวดท้องครับ ก็เลย…เทน้ำหอมดับกลิ่น เอ่อ…”
เอิร์ธขมวดคิ้วหนักขึ้น “งั้นขอตรวจห้องน้ำหน่อย”
ปอมกับจุ๊บสบตากันแทบกลั้นหายใจ เดินนำเปิดประตูห้องน้ำ
โชคดีที่ข้าวกล่องถูกวางไกลสุด ซ่อนในตะกร้าผ้า เอิร์ธก้มลงดู พลางพูด “อย่าบอกนะว่าเอาของต้องห้ามไปซ่อนไว้ในนี้?”
จุ๊บรีบเสริม “ไม่มี๊ ไม่มีเลย จะให้ตรวจอีกรอบยังได้!”
เอิร์ธเดินวน เปิดลังเครื่องซักผ้า เช็คตะกร้าผ้า เปิดตู้น้ำยาปรับผ้านุ่ม ปอมเหงื่อซึม “ถ้าพี่หาไม่เจอ ขอข้าวกล่องฟรีได้ไหมครับ”
เอิร์ธหัวเราะ “ข้าวกล่อง? จะบ้าหรือ ของต้องห้ามมันแอลกอฮอล์กับบุหรี่ ดึก ๆ แบบนี้ใครจะมากินข้าวกล่อง”
จู่ ๆ ท้องของจุ๊บก็ร้องเสียงดังลั่นห้องน้ำ ความเงียบแปลก ๆ เต็มห้อง เอิร์ธมองสองเพื่อนแล้วหัวเราะเสียงดัง
“ไปนอนได้พวกนาย กลิ่นนี้ยังกับร้านน้ำหอมข้างหอน่ะ”
กรรมการเดินออก ปอมพุ่งไปล็อกประตู หยิบข้าวกล่องออกมาหายใจโล่งอก
แต่ทันใดนั้น จู่ ๆ พี่หวานเคาะประตูอีก “พวกนายได้กลิ่นอะไรไหม…ทำไมเหมือนร้านน้ำหอมแตก!”
จุ๊บรีบตอบ “อ๋อๆ เมื่อกี้กรรมการมาคุยเรื่องผี เลยต้องเทน้ำหอมไล่!”
พี่หวานขมวดคิ้ว “แต่…ผีอะไรออกหัดกลิ่นส้ม ส้มหวาน ๆ เนี่ยนะ”
ปอมรีบเปลี่ยนเรื่อง “พี่หวานอยากชิมข้าวกล่องไหมครับ? แบ่งให้ได้นะ เหลือเยอะ”
พี่หวานหัวเราะเบาก่อนส่ายหน้า “ขอบใจ ไม่กล้ากิน กลัวกรรมการตามมาแจกข้าวกล่องแถมปรับ!”
ผ่านไปอีกยี่สิบนาที ปอมกับจุ๊บหัวเราะอย่างเหนื่อย ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง
จุ๊บหลับตาพึมพำ “ชั้นว่า จากนี้น่าจะต้องซ่อนข้าวกล่องใต้หมวกกันน็อกแทนนะ…”
ปอมว่า “ซ่อนไว้ในใจดีกว่า สงบสุด ไม่มีใครหาเจอ!” ทั้งคู่หัวเราะกลั้นแทบไม่ไหว
แต่ทันใดนั้น เสียงกรุ๊งกริ๊งจากมือถือดังอีกครั้ง ปอมหยิบขึ้นมาอ่าน สีหน้าซีด “นาย…ในไลน์บอกว่าคืนนี้ ‘งดตรวจห้อง’ เพราะกรรมการปวดท้องหมู่…เมื่อกี้กรูกลัวหมีน้ำหอมแทบตาย…”
จุ๊บตะลึง กลั้นอารมณ์ไม่อยู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนโต๊ะสั่น “สุดยอด! คืนนี้ ซวยแบบพรีเมียม!”
ปอมถอนใจ หันมากำลังจะแซว แต่พลันได้กลิ่นข้าวกล่องกับน้ำหอมที่ผสมกัน กลิ่นประหลาดจนหัวเราะซ้ำอีก
“งานนี้จำไปอีกนาน ซ่อนข้าวกล่องธรรมดา โลกแตกได้แบบนี้เลยเหรอ…”
ทั้งสองหัวเราะคิกคัก พลางแบ่งข้าวกล่องเย็น ๆ กลิ่นส้มกินใต้ไฟดาวน์ไลท์ ท่ามกลางคืนที่ทั้งตลกทั้งอบอุ่นปนชุลมุนใจ
