ชมรมเครื่องบินกระดาษแห่งโรงเรียนวุ่นวาย

“บอส! เครื่องบินแกบินไปตกทับแมวดำหลังโรงครัวอีกละ” เสียงร้องของคิตตี้ดังก้องในสนามเปล่า ๆ กลางแดดจ้า บอสเด็กหนุ่มผิวเข้มใส่แว่นดำสุดมั่นใจ โยนเครื่องบินกระดาษขึ้นฟ้า เขากวาดมือลากขณะเครื่องบินหมุนวงแหวนครึ่งรอบ ร่อนก่อนจะปักหัวลงหลุมดินอย่างงดงาม รอดแมวอย่างหวุดหวิด

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

บอสหันมาสะบัดผม “ถึงจะตกแต่ดูแอโร่ไดนามิกส์!”

“แอโร่ไดนามิกส์บ้านเธอ” คิตตี้ถอนหายใจ หยิบคลิปบอร์ดเช็คตาราง “วันนี้ชมรมเหลือสมาชิกสามคน ถ้าใครถอนอีก โรงเรียนอาจจะ…—”

“ยุบ?” บอสสวนเสียงดัง ใจเต้นตุ้บ “ไม่ได้! ฉันคือประธานต้องรักษาชมรมนี้ไว้!” เขากระชากถังน้ำมารดต้นไม้ข้างสนามโดยไม่ตั้งใจราดใส่รองเท้าตัวเองแบบเนียน ๆ

ยายอ้อม สมาชิกชมรมตัวเล็กขี้เหงา เดินเข้ามาถือเครื่องบินที่มีแต่รอยดิน “บอส ชั้นทำลายสถิติโลกได้แล้ว เครื่องบินขึ้นจากพื้นแค่ห้าวินาที”

บอสเช็ดรองเท้า “อ้อม นี่ต้องนับด้วยเหรอ…”

ถัดมาคือยู สุภาพบุรุษจอมชิลล์ หลับอยู่ใต้ต้นมะม่วง มือยังถือเครื่องบินพองูนั่ง “เดี๋ยวแข่งจริงผมตื่นเอง”

ณ จุดนี้ สมาชิกล่าสุดของชมรม บิว เด็กหญิงผมเปียหน้าใสซื่อ โผล่มาพร้อมเอกสารปึกใหญ่ “ทุกคน! เห็นประกาศหน้าอาคารมั้ย นี่ใบแจ้งเตือนการ…อะไรสักอย่าง ฉันหยิบมาให้”

บอสแหวกกระดาษ “เฮ้ย ‘ชมรมที่ขาดผลงานจะถูก…’” เขาเงียบ อ่านต่อเนี่ยยาว “ถ้านำรางวัลจากงานแข่งระดับประเทศ โรงเรียนจะจัดห้องใหม่ให้ชมรม!”

คิตตี้พยายามแย่ง “ขอดูหน่อย แกแปล…”

บอสปัด “ไม่ต้อง! นี่แหละถึงเวลาพิสูจน์ชื่อชมรมเครื่องบินกระดาษแห่งโรงเรียนวุ่นวาย จะต้องมีห้องใหม่!”

คิตตี้จิกตา “ฉันว่าเธออ่านผิด”

บอสชูเอกสารสูง “คำเตือนคือคำเชิญสู่ความท้าทาย!”

บรรยากาศปั่นป่วนเริ่มทันที คิตตี้กุมขมับ จินตนาการถึงการเขียนรายงาน อ้อมมองเครื่องบินดินในมือ เอ่อ…กี่วิก็ยังสั้นอยู่ดี ยูไม่ได้ลืมตา บิวก็แค่ยิ้มแป้น

“แผนขั้นต่อไป เราจะซ้อมจนแชมป์!” บอสประกาศ ทุกคนยืนงง ๆ แต่สุดท้ายต้องกลิ้งตามประธานผู้มั่นเกินเหตุ

บ่ายวันเดียวกัน ความอลหม่านเริ่ม บอสวาดแผนบนกระดานไวท์บอร์ดกลางสนาม “ไลน์ซ้อมจะเริ่มจากการออกเสียง ‘วู้ว!’ ให้มีแรงฮึด เครื่องบินจะบินได้ไกลขึ้น!”

“มันช่วยตรงไหน?” คิตตี้ถามเสียงเรียบ

“ขึ้นกับวิทยาศาสตร์แห่งใจ!” บอสยิ้มกว้าง ยูยังหลับ สาวบิวยืนตบมือเบา ๆ“วู้ว!”

คิตตี้ถอนใจ “มาซ้อมต่อเถอะ”

ทั้งทีมผลัดกันพับ ปรากฏแค่ลมแรงเครื่องบินปะทะกันเองตกกระจาย ไม่ทันไรเครื่องบินแอบบินไปลงบนผมหัวหน้านักการภารโรงจนต้องไปขอโทษ ขณะเดียวกันมีครูเดินผ่าน “วันนี้วุ่นอะไรแถวนี้”

บอสเคารพ “ซ้อมเพื่อแชมป์ครับ!”

ครูหรี่ตา “เออ อย่าคลุมถุงดำสนามก็พอ”

ทุกคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ โดนไล่ ขนข้าวของไปซ้อมริมโรงยิม

ในห้องชมรมยามเย็น คิตตี้นั่งคำนวณองศาพับ บิวดูวิดีโอเครื่องบินชื่อดัง อ้อมนั่งจดสถิติ ยู…ยังหลับที่เดิม บอสชี้ไวท์บอร์ด “เป้าหมาย เสริมปีก ยืดหัว สร้างจุดศูนย์ถ่วงสมดุล!”

คิตตี้สบตา “แล้วมีใครรู้จักสมดุลไหม”

บอสยิ้มสู้ “สมดุลคือความเชื่อมั่น!”

วันถัดมาการแข่งขันใกล้เข้ามา ทีมบอสเริ่มวิ่งวุ่น บิวเสนอ “ลองหาจารย์ฟิสิกส์ช่วยไหม?” บอสโบกมือ “ไม่! ต้องซ้อมแบบอินดี้ มาสไตล์ของเรา”

อ้อมเงียบบอกเสียงเบา “เมื่อไหร่จะแข่ง?” ยูพูดละเมอ “หลับดีกว่า…”

คิตตี้กุมขมับ “ถ้าจะต้องแพ้ อย่าโทษฉันล่ะ”

วันซ้อมใหญ่ ทีมบอสปักหลักกลางสนามฟุตบอล ร่มพับกระจาย เจ้าหน้าที่ประกาศ “มีแข่งวิ่งรอบสนามด้วยนะ” บอสเข้าใจผิดคิดว่าเป็นรอบคัดเลือกจริงจัง รีบจดหมายประชาสัมพันธ์

แต่จริง ๆ คือการแจกรางวัลขนมให้เด็กเล็ก คิตตี้เอ็ด “จะเข้าแข่งทำไม!”

บอสโต้ “เพื่อคอนดิชั่น!” บิวรอลงสนามพร้อมกระโปรงนักเรียนสั้นไปนิด อ้อมทำหน้าเหวอเมื่อเห็นคนเยอะ ยูยังถือเครื่องบินอยู่

สนามแข่งขันใหญ่ที่เขาว่าก็แค่เพิงข้างโรงอาหาร หัวหน้าชมรมเครื่องร่อนอีกโรงเรียนเดินมา “เด็ก ๆ พวกนายพร้อมไหม?” คิตตี้สบนิ่ง “กว่าพวกเราจะได้แข่ง ขอให้มือไม่เปียกเสียก่อน”

บอสลุ้น “ใครพร้อม…วู้ว!” แต่วู้วกลายเป็นเสียงขำกลิ้งของชมรมอื่น

ประกาศเริ่มแข่ง ทุกคนทยอยขึ้นสนาม บอสโยนเครื่องบินสปีดเร็วเฉียดหลังครู ทุกคนตกใจ แต่เครื่องบินของบิวบินยาวที่สุด กลายเป็นจุดเปลี่ยนใจให้บอสมองเพื่อน ๆ จริงจัง

กิจกรรมวันนั้นจบด้วยความโกลาหล อ้อมลื่นล้มใส่กล่องรางวัล ลูกอมปลิวว่อน เครื่องบินติดผมคิตตี้ ยูสะดุ้งตื่นนึกว่าชนะ แขกเดินงง

คืนนั้นในชมรม บอสทบทวน “ทำไมทุกอย่างบานปลายขนาดนี้วะ…” คิตตี้แซว “เพราะนาย ‘มั่นใจ’ อยู่นั่นล่ะ”

อ้อมกุมหัว “พรุ่งนี้จะเหลือใครบ้าง” บิวถาม “ควรซ้อมเพิ่มมั้ย” ยูคราง “ง่วง”

วันสุดท้ายก่อนงานใหญ่ ทุกคนตั้งวงซ้อม เครื่องบินงอหยั่งกับซาลาเปา บอสเสนอ “เราจะใช้สูตรลับ: พับด้วยความสุข!”

คิตตี้จ้องหน้า “นี่เป็นสูตรของนายเองชิมิ”

“ความสุขสร้างแรงดันอากาศ!” บอสยิ้มจริงจัง บรรยากาศในห้องชมรมเริ่มจริงจังขึ้น ทั้งทีมพับกันอย่างทุ่มทุน

วันแข่งขันระดับเขตมาถึง บอสเริ่มเครียด คิตตี้คลายความเครียดด้วยการเลียนแบบบอสให้ทีมขำ บิวถือเครื่องบิน “ขอพลังความสุข!” อ้อมหัวเราะ ยูหลับคาพรม บอสขำตาม

สนามแข่งใหญ่ ทีมบอสพาเครื่องบินหลุดตลาดไปตกหลังแข่ง เครื่องบินของบิวกลับเหินสุดขอบสนาม ทุกคนเฮดัง

กรรมการเดินมาบอกผล “ทีมเธอได้รางวัลชมเชยนะ…” บอสซึม “นี่หรือห้องใหม่”

ครูเดินมา “ประกาศเมื่อวานที่อ่าน คือถ้าชมรมร่วมกิจกรรมครบ โอกาสได้ห้องใหม่ก็จะมีขึ้นบอร์ด ไม่ใช่งานแข่งนะไอ้บอส”

คิตตี้อึ้ง “สรุปเราเข้าใจผิด?”

บอสหน้าเสีย จากนั้นทั้งทีมเงียบ

บอสหัวเราะเบา ๆ “โอเค เราได้รางวัลชมเชย ไม่ได้ห้องใหม่ แต่มีเครื่องบินตกลงกระถางต้นไม้ให้เป็นรางวัลปลอบใจ” เขาปาเครื่องบินพับห่วย ๆ ใส่มือยูที่เพิ่งตื่น

ยูงัวเงีย “ตื่นมาเพื่อรับมรดก…” ทั้งทีมขำลั่น

บอสหันไปบอกทุกคน “อย่างน้อยเรายังมีกันและกัน มีชมรมอยู่ต่อ เพราะเราลงชื่อครบ!” คิตตี้หัวเราะ “ไม่ต้องแชมป์ก็ได้ ขอแค่มีที่ให้ป่วน”

ทีมเครื่องบินกระดาษเดินออกจากสนามด้วยความสุข บอสพลิกตลับเครื่องบินออกอีกลำ “ครั้งหน้าจะลองอ่านประกาศให้ดี” ทุกคนก็พร้อมกันหัวเราะ

ความวุ่นวายจบลงด้วยมิตรภาพและเสียงหัวเราะข้างสนาม ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำกับเครื่องบินกระดาษที่ปลิวอย่างไร้ทิศทางและอบอุ่นใจ