เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือดังขึ้นแสบหู “ปามมมม์! ตื่น! คืนนี้ต้องอ่านจบสามบทนะเว้ย!” โต้งนั่งเหงื่อซึมอยู่ริมเตียงหอพักที่วนากลิ่นรองเท้า กระชากเพื่อนซี้อีกคนซึ่งยังซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เดี๋ยว ๆ โต้ง นี่สองทุ่ม เราเคยอ่านหนังสือจริงจังด้วยเหรอ?” กอล์ฟ—เพื่อนอีกคน เปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงขนม พลางทำเสียงล้อแต่ตานี่ลุกวาว อยากรู้ว่าแผนคืนนี้โต้งจะมั่นใจผิดขนาดไหนอีก
“กอล์ฟ แกไม่รู้อะไร ฉันคิดตารางไว้แล้ว” โต้งหยิบโพยที่แปะไว้ผนังห้อง ตารางแบ่งเวลาหนาแน่นทั้งไฮไลท์สีและข้อความ ‘ห้ามออกนอกเส้นทางเด็ดขาด!’ ทุกคนนิ่งไป, แล้วปาล์มหัวเราะกร๊ากขึ้นมาก่อน “ไอ้แกคิดไปไกลสุด ๆ อีกแล้ว!”
โต้งตัดสินใจบิณฑบาตความขยัน “พวกเราแค่ต้องยึดตารางนี้ ทุกคนบริจาคมือถือไว้ที่ฉัน” น้ำเสียงจริงจังเหมือนห้องเรียนยุคเคร่งครัด ปาล์มกับกอล์ฟใจอ่อนยอมส่งมือถือแบบไม่เต็มใจนัก
“เฮ้ย จะมั่นใจไปไหน แค่ห้ามเล่นมือถือก็คิดว่าคุมทุกอย่างได้แล้ว?” ปาล์มถาม แต่โต้งกลับสาธยายแผนใหม่ว่าจะไปอ่านใต้ห้องรับแขก “เปลี่ยนที่ = เปลี่ยนอารมณ์ เข้าใจมั้ย?”
ชั้นล่างหอพัก เงียบผิดปกติ โต้งเดินนำ ข้างหลังปาล์มกับกอล์ฟทิ้งโมงสะลึมสะลือ ห้องรับแขกเหลือโซฟาหนึ่งตัว โต้งหันไปสั่ง “คนนึงต้องอ่านออกเสียง แลกกันนะ ห้ามหลับ!”
“เล่มนี้กูอ่านแต่ปกยังไม่เข้าใจ” กอล์ฟร้องเซ็ง ขณะนั้น ประตูหอพักดัง ปึง!
ทุกคนชะงัก เจอกับชายปริศนาใส่หมวกแก๊ปดำ กระเป๋าใบโต “ขอโทษครับ มาส่งของ” เสียงทุ้ม ๆ ที่ใครก็ไม่คุ้น โต้งพยายามควบคุมสถานการณ์ (ในแบบเขา) “เอ่อ ส่งอะไรตอนนี้เหรอครับ?”
“เป็นของของปาล์มครับ…” พอได้ยินชื่อ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ปาล์ม ปาล์มหน้าเหวอหันซ้ายขวา “ผมไม่ได้สั่งอะไรเลยนะ!”
“คนนี้ของเพื่อนหรือของแฟนเนี่ย?” กอล์ฟหยิกเบา ๆ พูดเสียงเบาขำ ๆ ปาล์มหน้าแดงพยายามปฏิเสธ
โต้งหยิบกล่องขึ้นมา พยายามแกะ แต่ดันทำกล่องผงะ หล่นกระจัดกระจาย กองซาลาเปาแช่แข็งกลิ้งส่งกลิ่นขาวคละคลุ้ง
“โอ้โห นี่หรือการศึกษาคืนก่อนสอบ” ปาล์มพูดเสียงเบื่อแต่หัวเราะ โต้งรีบจัดคืนของอย่างตะกุกตะกัก “นี่ไม่ใช่แผนฉัน!”
เสียงทุกอย่างดัง อาม่าเจ้าของหอพักเดินผ่านมา “พวกหนู จะดูหนังหรือจะอ่านหนังสือ?” เธอยิ้มกรุบ โต้งหน้าเสีย รีบตั้งใจ “อ่านครับ! เต็มที่ครับ!”
แต่ซาลาเปาแตกเป็นกองทุกคนนั่งขนมปังถือเอกสารไปมา ไม่มีใครจริงจังอย่างที่ตั้งใจ โต้งเริ่มหงุดหงิด “แก ฟังฉันนี่! ถ้าไม่ผ่านวิชานี้—”
กอล์ฟตอบสวน “โต้ง แกเคยผ่านแบบฉลุยไหม? เมื่อวานแกอ่านแล้วหลับหน้าโต๊ะ…”
ปาล์มหัวเราะ “แกวางแผนทุกปี ตอนนี้ฉันวางใจว่าเราต้องวุ่นวายก่อนถึงจะอ่านจริงจังได้”
ทันใดนั้นไฟดับ! ทุกอย่างมืดสนิท ทุกคนเงียบ “โต้ง มึง! ไฟสำรอง?!” โต้งคลำหาไฟฉายแต่เจอแต่แท่งกาว
“นี่แน่ะ เจอของทันสมัยแล้ว!” เขาหยิบรีโมตเครื่องปรับอากาศขึ้นมาส่องแทน ไฟไม่ติด ทุกอย่างตกอยู่ในความมืด
เสียงขำในความมืด ลากยาวขึ้น “เราสามคนต้องเอาตัวรอดจากห้องมืดด้วย? วิชาพี่ชัชรึเปล่า?” ปาล์มพูด (แซวถึงวิชาที่ยากที่สุด)
ขณะนั้น มีเสียงจากบันได “สงสัยจะไฟดับชั้นอื่นด้วยนะคะ” เสียงหวานจากสาวห้องข้าง ๆ ที่ทั้งสามคนต่างไม่เคยคุย โต้งบีบเสียงตอบ “ครับ ๆ คืนนี้สอบกันรึยัง?”
กอล์ฟแซวเสียงเบา “นี่แกขายหัวใจหรือขายความรู้?”
ปาล์มเอาไฟฉายมือถือ (แอบใส่ถุงเท้าไว้) ส่งต่อ ความลับแตก โต้งโวย “ทำไมไม่บอก!” ปาล์มหัวเราะ “เผื่อไว้หนีแผนแก!”
สถานการณ์เริ่มปั่นป่วนขึ้น เร่งหาไฟฉายของจริง เจอแต่ถ่านหมด พยายามใช้โน๊ตบุ๊คส่อง (แต่เครื่องดับ)
โต้งพยายามวางแผน “โอเค เราจะอ่านวิกฤติ! แกทำ Mind Mapping ในความมืดไปเลย!”
กอล์ฟสวนกลับ “แล้วจะเขียนใส่อะไร? ใส่ไส้ซาลาเปาหรือพี่?” ปาล์มกับสาวห้องข้าง ๆ หัวเราะกันจนน้ำตาไหล
จังหวะจะมีคนเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่าประตูดันล๊อคค้าง กอล์ฟติดอยู่ข้างใน “เปิดไม่ได้ว้อย!” โต้งรีบช่วย แต่ผลักจนลูกบิดเกือบขาด สาวข้างห้องหยิบไขควงมาช่วย เลยกลายเป็นแผนช่วยชีวิตกลางคืนสอบ
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วหอ ทุกคนเริ่มลืมเรื่องอ่านหนังสือ ปาล์มหยิบการ์ดเกมออกมา “ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เล่นก็เล่น!” โต้งหน้าเหมือนโลกแตกแต่ก็ทิ้งตัวนั่งรวมวง
ขณะที่พยายามเปิดประตูห้องน้ำอยู่นั้น มีเสียงเคาะประตูใหญ่ด้านหน้า ตำรวจสายตรวจเยี่ยมเยียนหอพัก “มีรายงานเสียงรบกวนน่ะ พวกเธออ่านหนังสือกันหรือตั้งวงปาร์ตี้?” โต้งรีบอธิบาย “เรากำลังช่วยเพื่อนครับที่ติดในห้องน้ำ!”
ตำรวจเอ๊ะนิดนึง มองเข้าไปเห็นทุกคน (รวมทั้งขนมซาลาเปาแตก ๆ) แล้วหัวเราะ “เชื่อก็ได้ คืนก่อนสอบมันวิกลจริตแบบนี้ทุกที” แล้วแนะนำให้แบ่งเป็นเวรยาม “คราวหน้าขอให้สอบผ่านทุกคนล่ะ!”
สถานการณ์เริ่มคลี่คลาย แต่ตอนนี้ทั้งหอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โต้งยอมทิ้งแผนเดิม “ฉันว่า… เราควรนั่งคุยสักพัก ไม่ต้องอ่านอะไรเยอะ แค่รู้สึกดีก็พอ”
กอล์ฟพยักหน้า “แกเอาแต่คิดว่าต้องเป๊ะ แต่จริง ๆ เราแค่ต้องสบายใจตอนสอบไง”
ปาล์มส่งยิ้มพร้อมขนมที่เหลือ สาวข้างห้องปิดไฟฉาย “ชอบนะ อยู่ด้วยกันแบบนี้ สนุกกว่าอ่านคนเดียวเยอะ”
ตอนเช้า ทุกคนนั่งง่วงแต่ยิ้ม วางแผนอ่านรอบใหม่แบบที่ไม่มีใครตั้งเวลา ทุกอย่างสงบ …จนโต้งชูซาลาเปา “แก พรุ่งนี้ผมขอรีแผนอีกครั้งได้ไหม?”
เสียงหัวเราะสลับคนนิ่ง … แล้วสาวข้างห้องหัวเราะ “คราวหน้า ให้ลองจัดติวแบบไม่ใช้แผนแกบ้าง!”
โต้งหน้าเสียแต่ยิ้มกว้าง ทุกคนจับมือกัน “ติวนี้ไม่มีวันลืมจริง ๆ” เสียงขำอบอวลท่ามกลางเช้าใหม่ พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ กับอีกค่ำคืนที่ไม่มีใครลืมได้ลง
