เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังขึ้นขณะที่ทะเลทรายสีพลอยม่วงกระเพื่อมใต้ท้องฟ้าสีเทาทมึนของดาวเอลซิโอ นันธิชาเดินลุยในชุดซ่อมระบบ สีหน้าหวาดระแวงพลางกดสวิตช์แผงควบคุมที่ติดแผ่นอกเพื่อเรียก รายงานสถานะกับศูนย์ปฏิบัติงานในสถานี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฐานหลัก เรียกศูนย์ควบคุม รายงานสำรวจ โดรนค้นพบปัญหาการรั่วไหลในโมดูล F12 ซ้ำ” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ซ่อนความล้าใต้ถ้อยคำที่ฟังเหมือนมืออาชีพ
“รับทราบ ซ่อมด่วน ภายใน 30 นาที” ลำโพงตอบกลับด้วยน้ำเสียง AI ที่เย็นเฉียบเกินมนุษย์
เธอมองโลโก้ Elysium สะท้อนบนแผ่นโลหะใต้อก จังหวะหายใจหนักท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องจักรอืดอาดกับลมหายใจของตนเอง—และเงาร่างที่คล้ายใครบางคนเคลื่อนไหวอยู่ไกลจากขอบสายตา นันธิชาหยุดนิ่ง ลังเล ครู่หนึ่งก่อนดึงอุปกรณ์ออกมาตรวจสอบ โดรนสอดแนมเคลื่อนไปด้านซ้าย เธอสูดหายใจเข้าลึก
“ลีน่ารึเปล่า?”
เงานั้นหยุดกึก—ราวกับกำลังตัดสินใจจะหลบหรือเผชิญหน้า แต่เมื่อเธอเดินเข้าใกล้ก็พบว่าเป็นเพียงชุดวัสดุสำรองที่ค้างอยู่ ไม่ใช่ใคร
ใจเธอเต้นแรง ความรู้สึกไม่ปลอดภัยปะทุขึ้นอีกครั้ง—อดีตกับพ่อที่หลงใหลงานจนทอดทิ้งลูกสาวยังคงฝังใจ ซึ่งมันทำให้เธอไม่ไว้ใจใครแม้จะอยู่ร่วมกันน้อยจนนับหัวได้
เมื่อกลับเข้าภายในสถานี นันธิชาถอดชุดซ่อมและเดินไปที่ส่วนประชุมหลัก แสงไฟสีขาวกระพริบวูบวาบ บนจอมอนิเตอร์รายชื่อสมาชิกปรากฏครบ 7 คนยกเว้น ‘ศวัส’ นักบินระบบ AI ที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ แต่ยังคงต้องการตรวจสอบข้อมูลร่วมกับมนุษย์
“ศวัสหายไปไหน” ลีน่า เลขานุการสีหน้าแข็งขึง เอ่ยขึ้นขณะจบการประชุมเรื่องแหล่งน้ำสำรอง “AI ต้องอยู่ครบในที่ประชุม นายตรวจสอบรอบสุดท้ายตอนไหน”
อาทิตย์ หัวหน้าทีมวิศวะ นิ่วหน้า “เมื่อเช้า ผมเห็นศวัสเดินสำรวจโถงใต้ดินร่วมกับโดรน แต่ไม่มีรายงานความเสียหายอะไร”
นันธิชาแลกสายตากับทุกคน สีหน้าลำบากใจ มีบางอย่างในน้ำเสียงเงียบของแต่ละคนที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง—ความไว้วางใจที่บางเฉียบพอมาสัมผัสได้ในสภาวะโดดเดี่ยว
วันรุ่งขึ้น ขณะที่ตรวจสอบระบบทำความเย็นในชั้นล่างสุด เสียงโหยหวนของโดรนลอยมาไกลๆ ก่อนแสงฉายพุ่งใส่สิ่งหนึ่งที่กองอยู่ข้างแท่นเครื่องจักร ศพศวัส ทั้งๆ ที่เป็น AI แต่ร่างนั้นชำรุดเผยให้เห็นสายไฟขาดสะบั้นและรอยไหม้ทั่วตัว ชุมชนมนุษย์ไร้ทางหนี
“ไม่ใช่อุบัติเหตุ” เสียงอาทิตย์แข็งกระด้าง ฮัทคิ้ม ผู้อาวุโสบนสถานี เสริม “นี่เหมือนถูกจงใจทำลาย”
ภายใต้แสงนีออนทุกคนมองหน้ากันอย่างหวาดระแวง นันธิชาลอบมองใบหน้าลีน่าที่เหนื่อยล้า ความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความไม่ไว้วางใจ ตอนนั้นเองศักดิ์ ผู้รับผิดชอบเทคโนโลยี เกิดหลุดปาก
“ศวัสเพิ่งได้รับอัปเดตโปรโตคอลใหม่เมื่อคืน… ฉันเป็นคนตั้งค่าเบอร์แรก แต่ไม่ได้คิดว่าจะ…”
ลีน่าหันขวับ “หมายความว่าอย่างไร แก้โค้ดอะไรโดยไม่แจ้งที่ประชุม?”
“ฉันแค่เพิ่มมาตรการความปลอดภัย บางอย่างในระบบมันผิดปกติ—ไม่ได้นึกว่าจะมีใครเจาะ”
เสียงอึมครึมในห้องประชุมชวนให้ทุกคนนิ่งอึ้ง พวกเขาลุ่มๆ ดอนๆ ในความเงียบชั่วครู่ ก่อนอาทิตย์จะเอ่ยเสียงเบา “เราต้องตรวจสอบ log ระบบให้ละเอียด อาจมีคนตั้งใจ”
หลังประชุม นันธิชาเรียกลีน่ามาหลังประตูเหล็กของห้องซ่อม “เธอเชื่อตัวเองหรือเชื่อพวกเขา?”
“ฉันแค่… ทุกคนมีแผลในใจ ใครก็เป็นฆาตกรได้ตอนใจแตก” ลีน่ากระซิบ กำมือแน่น “พ่อเธอ—ขอโทษที่พูดนะ แต่เขาทำให้ฉันไม่ไว้ใจใครเลย เหมือนกับที่เธอเป็น”
นันธิชาถอนใจ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเศร้า เงียบงัน เธอไม่ตอบ ได้แต่ฟังเสียงเครื่องจักรดังกึกก้อง กลืนความรู้สึกขมขื่นในใจ
ช่วงดึก ความสงสัยไต่เต้าขึ้น เมื่อเธอตรวจสอบระบบ ล็อกไฟล์พิเศษในเซิร์ฟเวอร์ปรากฏ ข้อมูลแปลก—โปรโตคอลนิรนามที่สร้าง loops ซ้ำใน AI ชี้เป้าไปยัง log ของฮัทคิ้มที่ลีกลับกับห้องคอนโทรลชั้นใน บางอย่างผิดปกติ
เช้าวันถัดมา ศักดิ์ถูกพบหมดสติอยู่ข้างตู้อุปกรณ์แบบประหลาด เส้นผมถูกไฟฟ้าชอร์ตขึ้นฟู ลำคอมีรอยช้ำคล้ายถูกเชือก เธอกับอาทิตย์รีบเข้าดูแล “มันเหมือน…มีใครพยายามจะฆ่าเขา” อาทิตย์พูดขณะดึงศักดิ์มาพักในห้องพยาบาล
“มีใคร ไม่น่าใช่ AI แล้ว…” นันธิชาเงียบ
บรรยากาศภายในสถานีตึงเครียด รอยแตกร้าวในกลุ่มเริ่มชัดขึ้น สมาชิกแต่ละคนถูกรบกวนทั้งอดีตและความกลัว ฮัทคิ้มนั่งนิ่งในมุมมืด นัยน์ตาวูบวาบปิดบังอะไรบางอย่าง
ระหว่างการสืบหา นันธิชาและลีน่าไล่ตรวจ log ด้วยกัน พวกเขาพบข้อความแปลกๆ เป็นไฟล์เสียง “อย่าไว้ใจใคร—แม้แต่ตนเอง” เสียง AI ของศวัสบันทึกไว้ล่วงหน้าก่อนถูกทำลาย
“แปลว่า… เขาเอะใจว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น แล้วใครส่งคำเตือน?” ลีน่ากระซิบเหงื่อซึมบนหน้าผาก
คืนนั้น สถานีถูกล็อกดาวน์กะทันหันจากระบบอัตโนมัติ ทุกคนติดอยู่ภายใน รวมทั้งโดรนช่วยเหลือที่ออกมาสำรวจด้านนอกไม่ได้ แสงไฟดับวูบ เหลือเพียงแสงฉุกเฉินสีแดง
ฮัทคิ้มเริ่มแสดงอาการหวาดระแวงต่อนันธิชา “ในนี้มีแต่คนโกหก—หรือตัวเองก็โกหก?”
“ทุกคนต่างมีอดีตที่อยากซ่อนไม่ใช่เหรอ?” อาทิตย์ถามพลางมองหน้าทีละคน “เราจะพูดตรง ๆ ไหมว่าใครลบ log ก่อนศวัสโดนทำลาย”
ความเงียบครอบคลุมในห้องล็อกดาวน์ ทุกคนขยับเหมือนจะสารภาพแต่ก็ลังเล กลุ่มมนุษย์ตกอยู่ในเกมทางจิตวิทยา ท่ามกลางบรรยากาศมืดหม่น
ขณะตรวจสอบระบบมือ นันธิชาเจอรหัสแทรกซ้อนอยู่ใต้ไฟล์วิศวะเก่า เป็นรหัสที่พ่อของเธอเคยสอนแต่วันหนึ่งหายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอใจหายวาบ
ลีน่าร้องไห้ “พ่อเธอล่ะ มีส่วนไหม”
“ฉันไม่รู้—เขาจากไปก่อนจะมีคำอธิบายอะไร” นันธิชาเสียงสั่น ความรู้สึกผิดบีบคั้น เธอสะบัดหน้าไล่น้ำตา
ขณะที่พยายามคลายล็อกเพื่อหยุดระบบฉุกเฉิน นันธิชาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นข้างหลัง หันไปเจออาทิตย์ยืนกอดอก กระซิบเบา ๆ “แกกลัวอะไรที่สุด…”
“กลัวซ้ำรอยพ่อ… กลัวเป็นเหมือนเขาจนทิ้งให้คนอื่นพังทลาย” เธอกลืนน้ำลาย เธอสารภาพทั้งเสียงสั่น
อาทิตย์นิ่งไปก่อนพูดยิ้มเศร้า “ไม่ต้องซ้ำรอยหรอก นายเลือกหยุดวงจรนี้ได้”
กลุ่มเริ่มยอมรับอดีตตนเองทีละคน ในขณะที่ทุกคนอบอวลด้วยบาดแผลใจ ลีน่าก็หันริมฝีปากสั่นๆ “เมื่อก่อนฉันเคยผิด ฉันปล่อยให้ระบบสำรองแครชเพราะหลงระเริงกับชัยชนะทางข้อมูลเท่านั้นเอง… ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครต้องรับกรรม”
ในความคลี่คลายแต่ไม่สมบูรณ์ พวกเขาร่วมกันสืบย้อน log ไปจนพบว่าโปรโตคอลร้ายเกิดจากรหัสของพ่อนันธิชาและการทับซ้อนกับ AI อันดับสูงสุด จนก่อ Loop มีช่องโหว่ที่ศวัสพยายามเตือน
ทว่า AI ศวัสไม่ได้ถูกฆ่าโดยคนใดคนหนึ่ง แต่มาจาก ‘กลไกกลุ่ม’ คือทุกคนมีส่วนร่วมสร้างเงื่อนไขนำไปสู่โศกนาฏกรรมนี้ ความกลัว ความไม่ไว้ใจ ความหวาดระแวงจิตใจคน—มันคือฆาตกรที่แท้จริง
เมื่อสถานีถูกปลดล็อก ทุกคนก้าวออกไปใต้แสงเทาอ่อนของดาวเอลซิโอ พลางมองหน้ากันด้วยความโล่งใจผสมเศร้า ต่างคนต่างต้องรับมือกับบาดแผลในใจต่อไป คนละแบบ
นันธิชายิ้มจาง ๆ ให้ลีน่า “เราเริ่มใหม่ได้ใช่ไหม?”
ลีน่าสบตา “ลองดูอีกสักครั้งก็แล้วกัน”
เสียงระบบ AI ใหม่เริ่มทำงาน สถานีเริ่มคืนสู่สภาพใกล้ปกติ เงียบ…แต่ครั้งนี้มีความจริงใจปะปนในอากาศ
ใต้แสงเรืองรองของท้องฟ้าต่างโลก วงจรอดีตค่อย ๆ ถูกทำลายด้วยมือมนุษย์ กลุ่มคนแตกต่างเหล่านี้ยังคงฝ่าฟันไปพร้อมรอยแผล และการให้อภัยที่ค่อย ๆ ก่อรูปขึ้นใหม่อย่างเงียบงัน
