เสียงตะโกนข้ามชั้น ดังก้องตามบันไดหอพักยิ่งกว่าประกาศห้องสมุดวันสมัครสอบ ก้องภพยืนคอตกอยู่ตรงทางเดิน หยิบกระเป๋าเป้แล้วกวาดสายตาไปเห็นกลุ่มคนยืนเป็นวงกลมปิดขวางประตูห้อง 307
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ย ก้องภพ! วันนี้นายจะขึ้นเวทีหรือเปล่า!” ตี้เพื่อนร่วมห้องแสยะยิ้มครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งเหมือนหมาที่ได้ยินเสียงถุงขนม
“ขึ้นเวที? ฉันไม่รู้เรื่องเลยนะตี้” ก้องภพตอบเสียงแผ่ว ถ้าเป็นไปได้เขาอยากหายตัวไปใต้พื้น
“โธ่ เอาจริงเหรอ เมื่อคืนไลน์ห้องกรี๊ดทั้งคืนว่ามีอีเมลมา เขียนว่า ‘ขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะ: ก้องภพ'” ตี้ทำท่าประกาศข่าวเหมือนพิธีกร
“นั่นมัน…อีเมลส่งผิด” ก้องภพพึมพำ แต่น้ำเสียงไม่มีประกายยืนยัน เพราะเขาแอบเห็นแค่นั้นจริง ๆ: ข้อความที่ถูกส่งจากบัญชีมหาวิทยาลัยไปยังกลุ่มคนผิดชื่อ เขาไม่เคยส่งหนัง ไม่เคยทำโปรเจกต์ใหญ่ใด ๆ นอกจากวิดีโอสั้น ๆ ที่ถ่ายเพื่อน ๆ ขณะเม้าท์กันกลางดึก
“ส่งผิดหรือเปล่า? แล้วทำไมทุกคนถึงเชื่อ” มายา หัวหน้าชมรมภาพยนตร์ เดินเข้ามาเหมือนไม่ได้ยินคำว่ารอ เธอเกาะคลิปบอร์ด มือถือในมือเธอสั่นป้ายสัญญาณความตื่นเต้น
“ผม…ผมไม่ได้ส่งนิ ผมไม่เคยส่ง” ก้องภพตอบเสียงสูงขึ้น เพราะการโดนมองเป็น ‘ผู้ชนะ’ มันอึดอัดยิ่งกว่าการถูกตะโกนว่า “เงียบ!” ในห้องบรรยาย
“ก็ไม่แน่นะก้อง ภาพยนตร์หลายเรื่องเกิดจากความบังเอิญ” มายายักคิ้ว “และถ้าคณะให้ทุนเพิ่ม นั่นคือโอกาสไม่ใช่เหรอ?”
ตี้รีบแทรกขึ้นทันที “เอาเลย ก้อง เธอยังมีทุนการเรียนต้องใช้ มาเล่นบทเป็นผู้กำกับสักปีสองปี ไม่ตายหรอก”
ก้องภพไหวไหล่ พยายามยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้กับพนักงานขายเมื่ออยากให้เขาหายไปโดยไม่ต้องต่อราคา “เอาเถอะ…ถ้ามันช่วยก็ได้”
นั่นคือคำไม่ถึงกับ ‘ใช่’ ที่ทุกคนเอาไปขยายความเหมือนการขยายภาพในกล้องที่ถูกซูมเข้าจนเห็นแต่ตา
ภารกิจแรก: ทำตัวเหมือนผู้ชนะ
“ตอนนี้เธอเป็น ‘ก้องภพ ผู้ชนะหน้าใหม่’ นะ จำไว้” มายากระซิบขณะเดินออกไป เธอทิ้งหมายเลขติดต่อไว้และส่งสายตาเหมือนนักปั้นคนหนึ่ง
ก้องภพกลับไปที่ห้อง เขานั่งลงบนเตียง เปิดแล็ปท็อป แล้วมองหาสิ่งที่เขาไม่มี: ผลงาน การอธิบาย และประสบการณ์ที่พิสูจน์ความสำเร็จ
“ทำไมฉันต้องยอมรับด้วยวะ” เขาพูดคนเดียว แต่เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ตี้ยื่นหัวมาดู
“เพราะถ้าเธอปฏิเสธ หอจะคิดว่าเราเป็นคนบ้า” ตี้ตอบอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก “และฉันไม่อยากไปอธิบายเรื่องสหายร่วมห้องที่กลัวการเผชิญหน้าต่อหน้ากรรมการ”
“หลายอย่างดูไม่ยุติธรรมเลย” ก้องภพถอนหายใจ “ฉันไม่ชอบโกหก แต่ฉันก็กลัวทำให้คนอื่นผิดหวัง”
ตี้มองเขาแล้วบอกด้วยเสียงเรียบ “นั่นแหละคือจุดอ่อนของเธอ แต่ก็เป็นเหตุผลที่เธอต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความวุ่นวายในแบบของเธอเอง”
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ อีเมลผิดพลาดนั้นกลายเป็นข่าวภายในมหาวิทยาลัย มีคนถามถึง ‘ผลงาน’ ของก้องภพในทุกมุมของคณะ ทั้งคนที่อยากสัมภาษณ์ ทั้งคนที่อยากได้ชื่อเบื้องหลังมาเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์ และที่สำคัญ—คณะกรรมการทุนการศึกษายื่นข้อเสนอให้เงินสนับสนุนเพื่อ
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, หอพัก, ตลกเข้าใจผิด, Coming of Age, โรแมนติกคอมเมดี้
