เสียงสัญญาณเตือนไฟดังขึ้นกลางเช้าวันเสาร์ ทำให้คนในหอพักชั้นสามพากันมองหน้ากันตื่นเต้นและงงงวย ปอยืนถือขนมปังครึ่งชิ้นในมือ กะพริบตาแล้วถามเสียงแผ่ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปอ: “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”
ตั้มยืนหิ้วพัดลมมือถือ ทำหน้าเหมือนเห็นอีกดาวบนท้องฟ้า
ตั้ม: “ไม่รู้ พัดลมผมก็ช็อตเหมือนกัน แต่สัญญาณเตือนไฟดังจริงนะ หยิบรองเท้าหน่อยเถอะ น้าคำบอกให้ออกไปรวมตัวที่สนามหญ้า”
เมย์รูมเมทของปอโผล่มาจากห้อง ผมมัดแกละเมียนิด ๆ ใบหน้าไม่แพ้ใครในเรื่องเคร่งขรึม
เมย์: “ใครเอาโจ๊กมาทำไหม้ในไมโครเวฟของชั้นอีกแล้วเหรอ ถ้าเป็นตั้มชั้นจะชักรูปไปถึงจะไม่ลืม”
ตั้มทำมือขอความบริสุทธิ์แล้วชี้ไปที่ปอ
ตั้ม: “ไม่ใช่ผม! ผมแค่เสียบปลั๊กพัดลมแล้วมัน…”
ปอยกขนมปังขึ้นกว่าคาง แล้วหัวเราะทำท่าตลก
ปอ: “โอ้ย อย่าโทษใครเลย เราออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวหอเราจะดังเรื่องไฟไหม้ทั้งมหา’ลัย”
พวกเขาออกมายืนรวมกับคนอื่น ๆ บนสนามหญ้าหน้าหอพัก ชายหนุ่มสูงใหญ่ในชุดสูทสีทึมยืนกับผู้หญิงสวมผ้าพันคอสีสด เขาคือคุณภาส ผู้ที่โรงเรียนมหาวิทยาลัยเชิญมาเพื่อดูสภาพหอพักก่อนตัดสินใจให้ทุนซ่อมแซม
ปอเห็นคุณภาสมองมาทางกลุ่มของเธอ แล้วเกิดความคิดอยากทำตัวโดดเด่น เพราะเธอมักจะกลัวการถูกมองข้าม การเป็นที่สนใจทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตมีความหมาย
ปอ (คิด): “ถ้าคุณภาสปลื้มหอเรา เราจะได้ห้องน้ำใหม่!”
เมย์กระซิบ
เมย์: “อย่าทำตัวพองๆ นะ ถ้าเธาพูดอะไรจนเกินจริงขึ้นมา ชั้นจะ…”
ปอแย่งพูดเร็วกว่าเสียงของเมย์
ปอ: “อาจารย์ คุณภาส เรามีโปรแกรมโชว์วัฒนธรรมหอพักที่จะทำให้คุณลืมหออื่นไปเลยนะคะ”
คุณภาสยิ้มแผ่วเป็นมารยาท
คุณภาส: “โอ้ เหรอครับ ผมยังไม่เห็นอะไรเลย จะดีไหมถ้าผมมาดูการซ้อมสั้น ๆ เย็นนี้?”
ปอแทบอุทาน หัวใจเต้นแรงจนคอเสื้อสั่น
ปอ: “เอ่อ… แน่นอนค่ะ แน่นอนเลย! เราพร้อมมากๆ”
ตั้มพ่นลมออกมาเป็นการประชด
ตั้ม: “ว้าว ปอพูดเป็นนักจัดอีเวนต์แล้วนะ”
เมย์สะบัดผมไปมา ทำหน้าเหมือนจะสาปแช่ง
เมย์: “เธอบอกไปแบบนั้นได้ยังไง! หอเราไม่ได้เตรียมอะไรเลยนะ มีก็แต่ชุดนอนกับหมอนสลับสี”
ปอพยายามยิ้มจนตาหยี
ปอ: “แหงล่ะ แต่เราเป็นหอที่มีจิตวิญญาณ เราจัดได้ มันแค่… ต้องมีออร์กาไนซ์นิดหน่อยเท่านั้นเอง”
น้าคำ ผู้จัดการหอพักเดินเข้ามา กระเป๋าหนังที่มักมีกลิ่นกาแฟห้อยอยู่กับแขน เขาส่งสายตาท้องฟ้าสว่างให้กลุ่ม
น้าคำ: “ได้ยินมาว่าจะมีการแสดงคืนนี้ไง มีอะไรให้ผมน้าจัดการมั้ย”
ปอหันไปหาตั้มแล้วกระซิบ
ปอ: “เราแค่ต้องให้คุณภาสเห็นว่าหอมีพลังงานดี ๆ ไม่ต้องซ้อมเยอะ แค่ความตั้งใจ”
ตั้ม: “ความตั้งใจไม่มีพลังดับเพลิงนะ แล้วจะทำยังไงถ้าเขาถามรายละเอียด”
ปอสูดลึก หยุดคิดสั้น ๆ แล้วพูดด้วยความมั่นใจอย่างน่าเชื่อ
ปอ: “เราจะทำโชว์ ‘เสียงของหอ’ มีการเต้น การร้อง และการเล่าเรื่องของผู้อยู่อาศัย พิเศษตรงที่เราจะใช้เครื่องใช้ประจำวันเป็นเครื่องดนตรี”
คุณภาสยักคิ้วสนใจจริง ๆ
คุณภาส: “เครื่องใช้ประจำวันเหรอ น่าสนใจนะ ถ้ามันสื่อความเชื่อมโยงระหว่างชีวิตนักศึกษาและคุณค่าทางวัฒนธรรม ผมอยากเห็นการซ้อมตอนห้าโมงเย็น”
ปอต้องกลั้นหายใจ แต่ก็ยืนยันกลับไป
ปอ: “ห้ามพลาดนะคะ เราจะทำให้คุณภาสประทับใจ”
เมื่อคุณภาสจากไป กลุ่มคนกระจัดกระจายกลับห้อง แต่เสียงกระซิบและหน้าตาตึงเครียดถูกส่งต่อไปตามบันได เมย์ลากปอเข้าห้องอย่างแรง
เมย์: “นี่เธอทำอะไรลงไป ปอ!”
ปอยักไหล่พยายามทำท่าฮีโร่
ปอ: “ไม่เป็นไรหรอก ชั้นแค่… ทำให้หอดูน่าสนใจขึ้นนิดหน่อย”
ตั้มเท้าแขนหน้าประตูแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา
ตั้ม: “นิดหน่อยคือพรุ่งนี้ต้องมีโชว์ระดับห้าดาวสินะ?”
ปอกลืมวิธีโปรแกรมแล้วต้องเริ่มแก้ปัญหา นี่คือเมล็ดพันธุ์ของเรื่องทั้งหมด: ปอเริ่มจากความต้องการเป็นที่ยอมรับ จนกล้าพูดเกินจริงเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดใจ
เย็นนั้นห้องโถงของหอเต็มไปด้วยคนที่ถูกเรียกตัวให้มาซ้อม ปอถูกทิ้งตำแหน่งผู้ออกแบบโชว์ซึ่งจริง ๆ แล้วเธอไม่เคยมียอดฝีมืออะไรเลย เธอยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด เขียนคำว่า ‘เสียงของหอ’ ด้วยลายมือสั่น
ปอ: “เอาล่ะค่ะ พวกเราจะเริ่มจากการสำรวจเสียงประจำหอ เช่น เสียงประตูนี่ เสียงร้อนน้ำ เสียงคนแย่งไมโครเวฟ…”
โบ้ หัวหน้าชมรมดนตรีประจำคณะยืนมือไขว้หลัง เขาเป็นคนจริงจัง ไม่ชอบคำว่ามุก
โบ้: “เราต้องทำให้เพลงมีจังหวะและคีย์ชัดเจน ไม่ใช่เอาเฉพาะเสียงบนหัวใจมาคละกัน”
ซีน สาวละครเวทีที่มือขวาชอบแสดงใบหน้าเป็นอารมณ์ต่าง ๆ โผล่มายกมือ
ซีน: “แต่เพลงที่เพี้ยนก็มีเสน่ห์นะ เราอาจผสมเสียงเครื่องใช้กับการสื่ออารมณ์”
ตั้มทำท่าปาดเหงื่อ พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย
ตั้ม: “โอเค งั้นตั้มจะลองทำเสียงกระป๋องกับพัดลม แล้วใครจะทำท่อนฮุกดี”
เมย์ชี้นิ้วไปที่ปอ
เมย์: “เธอเป็นคนพูดเองนี่ เธอต้องมีไอเดียหลัก”
ปอยิ้มทั้งที่ในใจกำลังกรีดร้อง
ปอ: “ดีเลย งั้นเราแบ่งทีมเป็น ‘เครื่องใช้’ กับ ‘ท่าเต้น’ และ ‘เล่าเรื่อง’ ใครมีความสามารถอะไรพูดมา”
การซ้อมเริ่มขึ้นและทุกอย่างรวดเร็วเป็นเส้นตรงของความไม่รู้ คนแสดงพยายามทำเสียงจากท่อพาสติก เสียงฝาตู้โชว์ที่เคี้ยวขึ้นจังหวะดนตรี และท่อนฮุกที่ต้องร้องรวมกัน แต่ไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วโชว์จะสื่ออะไร
ในช่วงพักกลางซ้อม ปอนั่งลงกับตั้มใต้ต้นมะขามหลังหอ ตะกอนของความจริงกำลังเริ่มเกาะ
ตั้ม: “เธอทำไปทำไมปอ จะดีตรงไหนที่เราเสี่ยงโง่กลางสายตาคนนับร้อย”
ปอมองมือตัวเอง แล้วตอบช้า ๆ
ปอ: “ฉันอยากให้หอเราดีขึ้น และ… ฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าฉันไร้ค่าแค่นักศึกษาธรรมดาคนนึง”
ตั้มถอนหายใจแล้วกอดไหล่ปอแบบเพื่อนเก่า
ตั้ม: “ชั้นเข้าใจนะ แต่วิธีที่เธอเลือกมัน… ทำให้คนอื่นต้องกลับมาซ่อมให้หมด”
ปอสบตาตั้ม หน้าตาเศร้าลง
ปอ: “ฉันรู้ ฉันรู้ ฉันจะไม่ให้มันบานปลายไปกว่านี้”
แต่คำพูดไม่ได้เปลี่ยนความจริง ปอยังคงซ่อนทุกอย่างไว้ฝ่ายเดียว เมื่อคืนยิ่งใกล้ถึงเวลาแสดง ยิ่งมีคนมาช่วยมากขึ้น ท่ามกลางความวุ่นวายมีความสัมพันธ์ที่บานปลายเป็นสายใย
มิดพอยต์ของเรื่องคือเมื่อมีอีเมลจากคณะกรรมการแจ้งว่าพวกเขาจะถ่ายทอดสดการแสดงสั้น ๆ ผ่านช่องทางออนไลน์ของมหาวิทยาลัย ซึ่งหมายความว่าการโกหกของปอไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไป
ซีนอ่านข้อความแล้วร้องขึ้นเสียงดัง
ซีน: “อะไรนะ ถ่ายทอดสด? โอ้โห ชั้นยังไม่แต่งหน้าเลยนะเนี่ย”
โบ้หน้าเกินควบคุม
โบ้: “นี่มันบ้าจริง ๆ เราไม่มีสคริปต์ที่ชัดเจนเลย”
เมย์เข้ามาหาปออย่างรวดเร็ว
เมย์: “เธอต้องบอกความจริงนะ!”
ปอกัดริมฝีปาก ลองยื้อเวลา
ปอ: “ให้ฉัน… ให้ฉันคิดโปรโมชันสั้น ๆ ตอนออนแอร์ จะได้ปิดช่องว่าง”
ตั้มชักสีหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
ตั้ม: “เธอยังจะปิดอยู่เรื่อย ๆ ปอ ถ้าไม่บอกความจริง ตอนออกสื่อจะสังเกตเห็นเอง และมันจะแย่กว่าเดิม”
ปอหลับตา ความผิดพลาดย้อนหลังปีแล้วปีเล่าแวะมาปรากฏบนใบหน้า เธอเห็นภาพตัวเองเล็กลงเมื่อพูดเท็จได้ผล แล้วรู้สึกผิดชัดเจนขึ้น
ปอ: “ฉันกลัวว่าใครจะตำหนิฉันว่าทำให้หอเสียชื่อ ถ้าบอกว่าฉันโม้ ใครจะเชื่อยอมช่วย?”
ตั้ม: “แล้วตอนนี้ล่ะ เราสูญเสียความชัดเจนไปแล้ว แต่เราได้เพื่อนร่วมสู้ เราควรใช้สิ่งนั้น”
ปอเงียบ จังหวะหนึ่งมืดเงียบชัดเหมือนบทละครที่หยุดเพื่อรอใจคนดู
ในที่สุดปอก็เลือกพูดความจริงต่อหน้ากลุ่มในห้องโถง ก่อนการซ้อมรอบสุดท้าย เธอเรียกคนทั้งหมดมารวมตัว
ปอ: “ฉันต้องขอโทษ ทุกอย่างเริ่มจากฉัน ฉันโม้ไปเองว่าเรามีโชว์จัดเต็ม เพราะฉันอยากให้หอเราดีขึ้น แต่ฉันไม่ได้คิดว่าเรื่องจะขยายขนาดนี้”
เงียบก่อตัวเป็นแรงกดดันสั้น ๆ
โบ้ทำหน้าจริงจัง แต่ไม่พูดอะไรเมื่อต้องตัดสินใจ
เมย์ถอนหายใจยาว
เมย์: “ดีที่เธอบอก แล้วเราจะทำยังไงต่อ?”
ซีนลงมือทันทีด้วยไฟในตา
ซีน: “ถ้าพวกเรารู้ความจริงแล้ว เราก็ต้องทำให้มันจริง แม้มันจะไม่ใช่โชว์สเกลใหญ่ แต่ต้องเป็นโชว์ที่สะท้อนความจริงของเรา”
ตั้มยิ้มมุมปาก
ตั้ม: “แบบเนี้ยแหละ ดีกว่าแกล้งเป็นคนอื่นซะอีก เราใช้จุดอ่อนของเราเป็นแรงบันดาลใจ”
การเปลี่ยนแนวคิดคือมิดพอยต์ที่พาเรื่องไปอีกทางหนึ่ง ทุกคนกลับมามีแรง พวกเขาออกแบบโชว์ใหม่ โดยใช้ความจริงแทนการหลอกลวง เสียงเครื่องใช้จะยังคงอยู่ แต่จะมีเรื่องเล่าเป็นโครงร่างที่เล่าเรื่องชีวิตของคนในหอ
ซีนช่วยเขียนบทสั้น ๆ เกี่ยวกับความอาย ความพยายาม และการยอมรับตัวเอง โบ้เรียบเรียงจังหวะเพลงที่ใช้ฝาขวดกับถ้วยกาแฟ ตั้มฝึกดึงเสียงจากท่อพัดลมอย่างมีแบบแผน เมย์ดึงบทเล่าด้วยน้ำเสียงจริงใจ และปอรับหน้าที่เล่ากึ่งสารภาพกลางโชว์
การซ้อมครั้งสุดท้ายมีความตึงเครียดปะปนความตลก เมื่อต้องลองแสดงบทเล่านั้น ปอก้าวขึ้นเวทีเล็ก ๆ ใต้ไฟนีออนที่สว่างไม่เท่ากัน เธอเริ่มเล่าด้วยเสียงสั่น
ปอ: “ตอนเด็ก ๆ ฉันกลัวว่าถ้าพูดความจริงแล้วจะไม่มีใครชอบฉัน ฉันจึงเลือกพูดสิ่งที่คนอยากได้ยิน”
คนในห้องโถงเงียบ สายตาทุกคู่จ้องมาที่ปอ
ปอ: “แต่คืนนี้ฉันเห็นแล้วว่าความจริงทำให้เรารวมกันได้ เราไม่ได้ต้องการภาพลวงตา เราต้องการคนที่ร่วมยิ้มกับเราเมื่อพังและจับมือกันลุกขึ้นใหม่”
เสียงปรบมือเล็ก ๆ ดังขึ้นก่อนจะกลายเป็นเสียงเชียร์ที่จริงใจ ทั้งหมดไม่ได้มาเพราะความสวยงามของโชว์ แต่มาเพราะความกล้าของคนกลุ่มหนึ่งที่รับความผิดและทำให้มันจริง
คืนแสดงอย่างเป็นทางการมาถึง คนจากคณะ อาจารย์ และคุณภาสนั่งในแถวหน้า กล้องถ่ายทอดสดพร้อมทำงาน พวกเขาเห็นหอเล็ก ๆ แห่งนั้นสื่อสารเรื่องราวชีวิตนักศึกษาอย่างไม่ปิดบัง
ซีนแสดงบทของเด็กน้อยที่เคยกลัวการถูกมองข้าม โบ้และวงเครื่องใช้ประดิษฐ์เรียบเรียงจังหวะจนกลายเป็นเพลงที่ดูบ้าน ๆ แต่มีพลัง เมย์เล่าเรื่องของการผ่านคืนที่ไม่มีน้ำอุ่น ตั้มสร้างท่อนฮุกจากเสียงกระป๋องและพัดลมที่ทำให้ทุกคนหัวเราะด้วยความคุ้นเคย
และจุดที่ทุกคนรอคือส่วนที่ปอยืนกลางไฟ สารภาพในสิ่งที่ทำและเชิญชวนให้คนดูหัวเราะกับความไม่สมบูรณ์เฉพาะตัวอย่างภูมิใจ
ในขณะที่เรื่องดำเนินไป คุณภาสเอียงศีรษะคิด แล้วทำสิ่งที่ไม่ใครคาดคิด: เขายืนขึ้นปรบมือต่อหน้า ทุกคนหยุดหายใจเป็นพริบตาเดียว
คุณภาส: “ผมไม่ต้องการโชว์ใหญ่โต ผมต้องการเห็นความจริงใจ ถ้าความจริงใจนี้คือสิ่งที่หอของคุณมี ผมคิดว่ามันคุ้มกับการสนับสนุน”
เสียงปรบมือทะลุหลังคา หอพักเต็มไปด้วยความอบอุ่น ปอเห็นน้ำตาของเมย์ไหลออกมาด้วยความภูมิใจ ปอยิ้มแบบที่เธอไม่เคยยิ้มมาก่อน—ยิ้มที่มาจากการยอมรับความผิดและกลับตัว
หลังจากการแสดง ทุกคนรวมตัวกันที่สนามหญ้า คุณภาสเข้ามาหาปอ มือยื่นมาจับด้วยน้ำเสียงจริงใจ
คุณภาส: “ปอ คุณทำให้ผมเห็นว่าการยอมรับไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่คือความกล้า คุณเป็นผู้นำที่แท้จริงในคืนนี้”
ปอหน้าแดง แต่ยืนตรงกว่าเดิม
ปอ: “ฉันแค่… เริ่มจากความกลัว แต่ฉันเลือกเดินหน้าเพราะเพื่อนๆ”
เมย์กระชับแขนปอแน่นขึ้น
เมย์: “และเราก็จะซ่อมหอให้สวยจริง ๆ ด้วย ไม่ใช่แค่โม้”
คืนนัน้ผ่านไปด้วยความสุขและความเหนื่อยล้าที่หอมหวาน ผู้คนแยกย้ายไปนอน แต่ความเปลี่ยนแปลงในใจของปอไม่ได้จบแค่นั้น เธอกลับไปที่ห้อง เปิดสมุดจดที่ว่างเปล่า เธอเขียนลงไปว่า ‘ความจริง’ แล้วขีดเส้นใต้
ในสัปดาห์ต่อมา หอพักได้รับทุนซ่อมเล็ก ๆ และการสนับสนุนจากชมรมต่าง ๆ ปอชักชวนเพื่อน ๆ มาช่วยออกแบบพื้นที่ส่วนกลางด้วยความร่วมมือ ทุกคนมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง ไม่มีใครถูกบังคับ สิ่งนั้นให้ความหมายเหนือกว่าคำกล่าวอ้างใด ๆ
ปอเริ่มเปลี่ยนนิสัย เธอไม่หายไปเมื่อมีปัญหา แต่เรียนรู้ที่จะยอมรับข้อผิดพลาดและขอโทษด้วยคำพูดที่จริงใจ การเป็นคนซื่อสัตย์ไม่ได้ทำให้เธอสูญเสียความเป็นที่รัก กลับทำให้มิตรภาพแน่นแฟ้นขึ้น
วันหนึ่งตั้มจับปอที่ประตูหอแล้วพูดด้วยนัยยิ้ม
ตั้ม: “เธอรู้ใช่ไหมว่าเมื่อก่อนเธอจะโม้เพื่อให้คนชอบเธอ”
ปอยิ้มเขิน
ปอ: “รู้สิ แต่ตอนนี้ชั้นจะโม้แค่ว่าชั้นมีกาแฟร้อนในตู้ แล้วถ้าใครอยากชงเองก็เชิญ”
ตั้มหัวเราะและกระชับแขนเพื่อนอีกครั้ง
ฤดูเปลี่ยนผ่านไป หอพักเงียบขึ้นเมื่อการซ่อมแซมเสร็จ ภายนอกหออาจจะดูเหมือนเดิม แต่ข้างในคนเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม การแสดงคืนหนึ่งกลายเป็นความทรงจำที่ทุกคนพกติดตัว ปอกลายเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากขึ้น แต่เธอยังเป็นคนขี้เล่นที่ชอบให้มุขตลกเบา ๆ เพื่อให้หอมีชีวิต
ค่ำวันหนึ่งหลังการซ่อมแซมเสร็จ ปอและเพื่อน ๆ รวมตัวรอบโต๊ะเล็ก ๆ มีเค้กชิ้นหนึ่งไม่สมบูรณ์แบบตั้งอยู่ตรงกลาง ทุกคนร้องเพลงเล็ก ๆ เพื่อฉลองความสำเร็จที่ไม่คาดคิด
ปอมองไปรอบ ๆ เห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มจริงใจ เธอขอบคุณความผิดพลาดที่พาเธอมาเจอรอยยิ้มเหล่านี้
ปอ (คิด): “บางครั้งการพลาดก็ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องจมอยู่กับมัน แต่มันอาจเป็นทางให้คุณเห็นใครที่ยอมก้าวเข้ามาพร้อมกัน”
เรื่องจบลงด้วยภาพของกลุ่มเพื่อนซี้ ที่โอบกอดกันแน่นใต้แสงแดดอ่อนยามเย็น หอที่เคยเก่าแก่กลับมีความอบอุ่นมากขึ้น และปอที่เคยมองหาการยอมรับจากการโม้ กลับค้นพบการยอมรับที่แท้จริงผ่านความซื่อสัตย์และการเป็นส่วนหนึ่งของคนอื่น
หากนับเป็นหนังเรื่องหนึ่ง คืนโชว์ ‘เสียงของหอ’ อาจไม่ใช่การแสดงที่สมบูรณ์แบบในเชิงเทคนิค แต่มันเป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบในความจริงใจ ซึ่งเพียงพอจะทำให้ทุกคนหัวเราะ ยิ้ม และก้าวไปด้วยกัน
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: หอพัก, มหาวิทยาลัย, มิตรภาพ, ความจริงใจ, ตลกฟีลกู๊ด
