เสียงป้ายกระดานล้มโครมท่ามกลางความเงียบเวลาก่อน “ธันวา! มานี่!” ฮิวโก้ ประธานสภานักเรียนที่มีลุคเคร่งขรึมแต่ขี้มโนเรียกธันวาที่ยืนเหวออยู่หน้าประตู “ผมเหรอครับ? มีอะไรครับ?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายเหมาะกับภารกิจสำคัญ” ฮิวโก้มองแววตาเด็ดเดี่ยว แต่ไม่มีใครรู้ว่าสำคัญของสภาหมายถึงการเอาน้ำชาไปให้ครูใหญ่ “ขอโทษครับ ผมเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ถนัด…” ฮิวโก้ขัดทันควัน “เงียบมากไม่ได้แล้ว! โรงเรียนต้องการนาย” ธันวาสะดุ้งตามน้ำ ทั้งที่ไม่เข้าใจแม้แต่นิดว่าต้องทำอะไร
พิมพ์ เพื่อนสาวสุดเป๊ะ พยักพเยิด “ธันวาเฮ้ย ฉันก็โดนเข้าเหมือนกัน แฟ้มสีน้ำเงินนั่น อย่าไปอ่านผิดช่องนะ เดี๋ยวซวยหนัก” ธันวายกแฟ้มขึ้นดู ชื่อแต่ละช่องอ่านยากซะจนรู้สึกเหมือนอยู่ในภารกิจลับของสายลับ
ในห้องประชุมสภา ฮิวโก้แจ้งคำสั่งแบบเครื่องจักรกล “เราต้องจัดโอเพ่นเฮาส์ เพื่อแสดงพลังของสภา” ธันวานั่งเกร็ง อึดอัดจนขยับนิ้วไม่ถูก “โห ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ” ใจหนึ่งอยากปฏิเสธแต่อีกใจก็กลัวเสียหน้า “จริง ๆ ผมแค่ผ่านมา…”
“โอ๊ย ธันวา ก็พูดมากินขนม!” ปอง เพื่อนใหม่สายซุ่มน้อย จิ้มจานขนม “มาทำไมวะถ้าไม่กินขนม” ธันวาอมยิ้มแหย ๆ หยิบขนมปังใส้หมูหยองมากัดแทนการพูด
ขณะที่ทุกคนแลกเป้าหมาย ธันวาเสียงอ่อย “ผมแค่อยากให้โรงเรียนสนุกขึ้น” พิมพ์แทรก “เดี๋ยวเรื่องสนุกจะจัดให้จนหัวหมุน” ส่วนฮิวโก้เปิดโหมดผู้นำ “ใครเป็นคนจัดกิจกรรมก็รับไป!” ธันวาเผลอพยักหน้าขึ้นในจังหวะที่ใคร ๆ ก้มหน้ากันหมด แล้วก็โอเค กิจนี้กลายเป็นของเขา
เช้าวันต่อมา ธันวาตื่นเร็วเป็นพิเศษ หอบของแต่งห้องมาด้วย หวังจะสร้างบรรยากาศ งานโอเพ่นเฮาส์ที่ประกาศกลายพันธุ์เป็นงานจัดนิทรรศการขนมไทยในห้องประชุม “นาย! พวกเราต้องประชุมเรื่องแนวทางความสุข!” ฮิวโก้เข้าใจผิดคิดว่าธันวาเตรียมเซอร์ไพรส์โปรเจกต์ใหญ่
ปองย่องมาจับมือ “เอาแบบโกอินเตอร์เลยป่ะ! เสิร์ฟน้ำชาแบบอังกฤษ!” พิมพ์ฟังพลางกลอกตา “โอ๊ย อะไรของพวกนายเนี่ย” เธอหยิบสมุดมาจด ท่าทีจริงจังเกินขนาด “ธันวา นายจะ Survive ได้มั้ยเนี่ย?”
ระหว่างประชุม เสียงครูใหญ่ทัก “สภานักเรียนมีเรื่องอะไรกันแต่เช้า?” ทุกคนหันไปมองธันวา ธันวารีบลุกขึ้น “เอ่อ เรากำลังคิดว่าจะเปิดประสบการณ์…” ครูใหญ่พูดสวน “ถ้าจะจัด อะไร ๆ ขอช่วยจัดชั้นวิธีเรียบร้อยด้วย” ธันวายิ้มฝืน ๆ “แน่นอนครับ เราตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด”
ธันวาจัดโต๊ะวางถ้วยชาพร้อมป้ายที่เขียนว่า “เทศกาลน้ำชาแห่งความสุข” ฮิวโก้ปลื้มมาก หน้าตาเหมือนผู้ออกแบบอนาคต พิมพ์เริ่มเอะใจ “เอาแน่เหรอ?” ส่วนปองเสนอ “ถ้าเอาน้ำปลาร้ามาใส่ขนมนี่จะโดนไล่ออกมั้ย?” ธันวายิ้มแหย ๆ “อย่าเลย เดี๋ยวมันบานปลาย” พิมพ์กลั้นหัวเราะ “นายแค่อยากให้สนุกใช่ปะ?”
เสียงลือว่ารูมเมตปี 1 จะแวะมาช่วยกลายเป็นว่าเด็กชมรมละเลงขนมมาครึ่งโรงเรียน “นี่มันงานอะไรเนี่ย!” พิมพ์เริ่มดุแต่ใจก็ชอบเพราะบรรยากาศมีชีวิตชีวาขึ้น
ฮิวโก้เดินวนรอบห้อง “นี่คือความสำเร็จ!” ทุกคนเริ่มแบ่งงานมั่วไปหมด พิมพ์โดนจับไปพูดเปิดงาน ปองแอบเทน้ำชาเกินปริมาณจนจานรองเปียกโชก
โอเพ่นเฮาส์วันแรก ความอลหม่านเต็มไปหมด ขนมหายไปจากโต๊ะแบบไร้ร่องรอย เด็กปี 1 วิ่งวนเปลี่ยนขนมราวกับแข่งกีฬา ฮิวโก้เรียกประชุมด่วน “เราต้องตั้งกฎใหม่!”
ธันวาทำหน้าตื่น “คือผมแค่ต้องแจกน้ำชาเหรอ?” ฮิวโก้หันขวับ “นายไม่รู้หรือว่าเป็นบันไดขั้นแรกสู่ความยิ่งใหญ่ของสภา!” ปองพึมพำ “รู้สึกเป็นบันไดติดสิว…” ทุกคนหัวเราะ ยิ่งคุยยิ่งคิดอะไรออกกันไปใหญ่
ความวุ่นวายลุกลามจนมีเด็กลงชื่ออยากสมัครสภานักเรียนเพิ่มของแถมมาหา ขนมเริ่มขาดแคลน “พวกเขามาเอาขนมหรือทำงาน?” พิมพ์กระซิบ ธันวาทำหน้าเครียดทันที “หลุดคอนโทรลแล้ว!” ปองหัวเราะ “นายห่วงเกินเหตุอีกละ”
ธันวาคิดหนัก ตกค่ำอยู่ในห้องประชุมเดียวกับพิมพ์ “นายไม่ต้องทำทุกอย่างไปหมดก็ได้” พิมพ์พูดเสียงเบา “แต่ถ้าเราไม่ทำ แล้วใครจะจัดการ” ธันวาตอบอย่างมุ่งมั่น เงียบพักหนึ่ง สองคนสบตากันด้วยความเข้าใจ
รุ่งขึ้น น้ำชาเริ่มหมด โอเพ่นเฮาส์เปลี่ยนเป็น “วันน้ำเปล่าแฟนตาซี” ปองหอบกาน้ำเปล่า “น้ำเปล่าก็แฟนตาซีได้นะ เอาใบบัวบกแปะ!” ฮิวโก้นั่งสรุป “มันคือภาวะเปลี่ยนผ่าน!” ทุกอย่างในงานเต็มไปด้วยไอเดียหลุดโลก
เสียงครูใหญ่โผล่มาอีก “นี่โรงเรียนหรืองานวัด?” ธันวารีบดึงเพื่อน ๆ ประชุมเล็ก “เราต้องจบก่อนโดนยึดห้องประชุม!”
ความวุ่นวายถึงจุดพีค ทุกคนต่างถกเถียงวิธีแก้ไข ธันวาเสนอให้ “ปิดงานแบบลับ ๆ ดีกว่า” ฮิวโก้ค้าน “ต้องจบอย่างยิ่งใหญ่!” ปองเสนอทำโชว์เต้น พิมพ์ให้พูดปิดแปลก ๆ ทุกคนก็เฮกันหมดเพราะไม่มีใครฟังกันจริงจัง
เมื่อถึงวันสุดท้าย ธันวาขึ้นเวที พูดตะกุกตะกักแต่จริงใจ “ถ้าผมทำให้ทุกคนสนุกได้นิดเดียว ผมก็ดีใจแล้ว” เสียงหัวเราะกรูกันขึ้น ทุกคนเซอร์ไพรส์กับความจริงใจและความซื่อของธันวา
ครูใหญ่เดินมาจับบ่า “ปีหน้า ให้นายจัดงานนี้ใหม่นะ” ธันวาหน้าแห้ง “ขอปฏิเสธเลยได้มั้ยครับ?” ทุกคนหัวเราะ ฮิวโก้ตบบ่า “เป็นภารกิจของผู้นำที่แท้จริง!”
งานจบลงด้วยมุกสดใส พิมพ์ยื่นถ้วยน้ำชา “นายไม่ต้องเปลี่ยนโลก แค่เปลี่ยนบรรยากาศก็พอ” ธันวายิ้มออกมา “ก็จริงเนอะ แต่รอบหน้าขอจัดนิทรรศการนอนกลางวันแทน” ทุกคนปรบมือแซวกันสนุก นี่แหละจบภารกิจห้องสภานักเรียนปีศาจแบบอบอุ่นฮาน้ำตาไหล
