เสียงออดห้องชมรมดังไม่หยุด เสียงคนวิ่ง เหล่าสมาชิกยืนกระจัดกระจายรอบโปรเจกเตอร์ที่ควันยังคาอยู่ มีนหันไปมองหน้าพัท มือเทคนิคที่กำลังก้มหน้าแกะสายไฟด้วยสีหน้าเหมือนคนโดนแกล้งด้วยต้นไม้ในสวน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พัท พึมพำ ขอโทษ ขอโทษอีกครั้ง ขอโทษเหมือนท่องมนต์ แค่อีกไม่กี่วันก็งานเทศกาลชมรมแล้ว โปรเจกเตอร์ต้องยิงให้ได้สิ
มีนยกมือขึ้น ก้มมองกล่องเครื่องมือ สายไฟปลายไหม้เกรียม ความรู้สึกเหมือนจะหัวเราะแล้วร้องไห้รวมกัน เขาเป็นหัวหน้าชมรม แต่หัวหน้าที่แท้จริงในตอนนี้คือความเครียด
ลูนา ยืนพิงโต๊ะ ถือสคริปต์ไว้แน่น ตาสีเขียวเป็นประกาย แต่วันนี้ประกายมีเงา ลูนาเป็นนักแสดงหลักของชมรม มีความทะเยอทะยานกับงานนี้จนหน้าตามีความสำคัญเหมือนฉากเปิด
ลูนา พูดเสียงชัด เธอไม่ได้ตะโกน แต่เสียงพอจะทำให้คนที่ใกล้ชิดต้องหยุดฟัง นี่คือโปรเจกต์ครั้งสำคัญสำหรับพวกเรา ทำไมโปรเจกเตอร์ต้องมาเป็นแบบนี้
มีน หัวเราะแห้ง นี่แหละเหตุผลว่าทำไมเขาถึงบอกเองว่า ทุกอย่างจะโอเค เขาพูดกับตัวเองเมื่อเช้า เดี๋ยวจัดให้ เดี๋ยวมีคนช่วย เดี๋ยวนะ… มีคนช่วยจริงไหม?
พัท เงยหน้า มองมีน ใบหน้าละห้อยแบบคนที่อยากรู้คำตอบที่สุดบนโลกนี้ แล้วถามตรง ๆ คุณมีคนช่วยจริง ๆ หรือเปล่า
มีน ตอบเร็วเกินไป มันเป็นสัญชาตญาณแบบเดียวกับเวลาที่เขาช่วยเพื่อนแบกของหรือรับโทรศัพท์ให้คนอื่น เขาพูดว่า มี เดี๋ยวจัดให้เอง
เสียงเงียบไปชั่ววินาที แล้วสมาชิกชมรมทั้งหมดมองมาที่เขาเหมือนมองผู้นำที่แบกทีมชาติไว้บนไหล่
อาจารย์ศร ผู้ดูแลชมรม เปิดประตูเข้ามาแบบไม่ได้คาดหมาย ใบหน้าสงบ มีแววตาเป็นห่วง เดินเข้ามาพร้อมกาแฟร้อน มาถึงก็ยืนมองความวุ่นวายด้วยความอดทน
อาจารย์ศร พูดสั้น ๆ สิ่งที่สำคัญไม่ใช่เครื่องมือ แต่เป็นไอเดีย และความร่วมมือ แต่ก็ถามขึ้นจริงจัง ใครเซ็ตโปรเจกเตอร์วันนี้
พัท หันไปชี้ที่มีน แล้วมีนก็หัวเราะ เขาพูดว่า ผมน่ะครับ แล้วพูดต่อโดยไม่คิดว่าคำต่อไปจะกลายเป็นแผนการ พอดีคือ ผมมีคนติดต่อ…มีสปอนเซอร์สนับสนุนเล็ก ๆ น้อย ๆ
บรรยากาศเปลี่ยนทันที ทุกคนสะดุ้ง ความหวังกลับมาโลดแล่น ลูนาเอียงคอแล้วยิ้ม เห็นว่ามีนหน้ายิ้มแบบเด็กที่รู้ว่าบอกรักใครแล้วจะได้ขนม
มีน ไม่ได้คิดจะโกหกแบบตั้งใจ เขาโกหกแบบคนที่หวังดี ยอมแต่งแต้มความจริงเพื่อลบความวิตก ส่วนหนึ่งคือความน่ารักที่เขามีกับเพื่อน ความสามารถในการบอกคำว่า เดี๋ยวจัดให้ ทำให้คนเชื่อ
ลูนา ตอบอย่างดีใจ เอาจริงเหรอ ใครล่ะ บอกชื่อมาหน่อย เขาจะได้เช็กคิว กำหนดการ
มีน รีบคิดชื่อขึ้นมาในหัว พยายามดึงชื่อที่ฟังมีน้ำหนักแต่ไม่ต้องดังมาก เขาพูดทันที คุณปกรินทร์ อดีตนักศึกษาภาพยนตร์ของคณะที่ไปทำงานในเมืองใหญ่ จะมาช่วยให้คำแนะนำ และอาจมีสปอนเซอร์จากบริษัทเครื่องเสียงนิดหน่อย
พัท ฝืนยิ้ม น้ำเสียงมองโลกตามสภาพการณ์ คุณปกรินทร์? เรารู้จักไหม
มีน พยักหน้าแน่ใจ ทั้งที่ความจริงคือเขาเพิ่งแต่งชื่อขึ้นมา นาทีนี้เองคำโกหกน้อย ๆ ก็กลายเป็นคำค้ำประกันที่ทุกคนพึมพำพร้อมกันว่า โอเค ถ้ามีคนแบบคุณปกรินทร์มาช่วย เราต้องจัดเต็ม
นั่นคือจุดเริ่มต้นของการโกหกที่คิดว่าเพื่อช่วย แต่กลับเริ่มบานปลาย
สองวันต่อมา มีนกำลังนั่งในชั้นเรียนของอาจารย์สอนการกำกับ ตาเริ่มเหนื่อยจากการนอนไม่พอ สมองหมุนวุ่นเพราะต้องแก้ปัญหาพร่ำเพรื่อ เขาเปิดมือถือและเห็นอีเมลที่ส่งมาจากบัญชีของชมรม
หัวเรื่องอีเมลคือ เชิญคุณปกรินทร์เป็นวิทยากรพิเศษ และขอให้ชมรมเตรียมสถานที่ทำงาน เราได้รับการตอบรับด้วยความเร็วสูงสุด กรุณายืนยัน
มีนแทบลมจับ เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีใครตอบกลับจริง แต่แล้วจดหมายกลับมาจริง ๆ โดยที่เขาไม่รู้ว่าจะแก้อย่างไร
พัท เห็นหน้าเขาแล้วถาม มีเมนเทอร์ใช่ไหม ดูหน้าเธออยากร้องไห้แต่ยังอยากยิ้ม
มีน บอก ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการเอง เขายืนยันไปทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่รู้วิธีจัดการ
จากนั้นการวางแผนเริ่มขึ้น สมาชิกชมรมทุกคนถูกดึงเข้ามา ทุกคนมีหน้าที่ แต่ไม่มีใครมีคำตอบว่า คุณปกรินทร์คือใครจริง ๆ
ลูนา รับหน้าที่ประสานงานออแกไนซ์ เธอซึ่งเป็นคนระเบียบ ๆ เริ่มเตรียมสคริปต์และกำหนดการ เธอพูดกับทีมว่า เราต้องทำให้ดูเป็นมืออาชีพ ถ้ามีคนมามอง เราต้องไม่ให้เขารู้สึกเสียเวลา
มีน มองช็อตงานที่ต้องทำเหมือนภูเขา เขาเริ่มรู้สึกกดดันมากขึ้น แต่ปากยังคงยิ้ม แทนที่จะบอกความจริง เขาพูดว่า พวกเราแค่ต้องเป็นทีมเดียวกัน เดี๋ยวก็ผ่านไปได้
พัท เห็นความมัวหมองในตาเพื่อนและพูดอย่างตรงไปตรงมา ทำไมเราไม่ลองหาเมนเทอร์จริง ๆ ล่ะ มีคนในคณะหลายคนที่กลับมาบ้านเกิดแล้วทำงานอยู่นี่ น่าจะมีหนึ่งคนอยากช่วย
มีน ส่ายหน้าเบา ๆ เราไม่มีเวลาขนาดนั้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความคิด พลาดมากที่ไม่เตรียมการ แต่เขายังไม่พร้อมจะลงมือแก้ทันที
ก่อนไปโปรโมตงานอย่างเป็นทางการ มีนคิดแผนชั่วขณะ ปกรินทร์จะเป็นตัวแทนความหวัง เขาจะรวมคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ใส่สูท เบลนด์ชื่อให้เป็นชื่อที่ฟังแล้วเชื่อถือได้
พวกเขาจัดฉากการสัมภาษณ์ ‘คุณปกรินทร์’ ให้ทีมประชาสัมพันธ์ของชมรมถ่ายคลิปผู้เชี่ยวชาญ ให้แบบมืออาชีพ เสียงบรรยายเป็นภาษาเทคนิค เสียงเพลงเบา ๆ ทำให้ดูน่าเชื่อถือ
มีนยืนหน้าเลนส์ แต่ความจริงคือเขาสวมแว่นกรอบดำ ใส่แว็กซ์ผมให้ตั้งและสวมเสื้อเชิ้ตที่ดูมีอายุ เขาพูดทำนองสำเนียงแก่ขึ้นนิดหน่อย เพื่อให้คนฟังเชื่อ แต่แล้วจังหวะแบบนี้คือการเริ่มต้นของความยุ่งยาก
ลูนา หลังจากดูคลิปครั้งแรก ทำหน้าเหมือนคนที่เพิ่งเจอความหวัง เธอพยักหน้า แล้วบอกเสียงจริงจัง ว้าว มีน คุณทำดีมาก ดูเป็นมืออาชีพจริง ๆ
พัท ครางในลำคอ ถามด้วยน้ำเสียงแซว แล้วเราจะบอกใครไหมว่าคุณปกรินทร์เป็น…มีนแปลงตัว
มีน หัวเราะแบบกึ่งอายกึ่งภูมิใจ เอ่อ… ดีแล้วไหมที่เราไม่บอก เขามองไอเดียว่าเป็นกลเม็ดประชาสัมพันธ์ แต่เขาไม่รู้เลยว่าการที่เขาใส่หน้ากากจะยิ่งปูทางให้ความลวงขยาย
คลิปเผยแพร่ออนไลน์ในกลุ่มมหาวิทยาลัย คลิปนั้นมีคนดูมากกว่าที่เขาคาด ทุกคนตื่นเต้น คอมเมนต์เชียร์ชมรม มีคนเริ่มถามถึงตารางเวิร์กช็อปกับคุณปกรินทร์
ใบหน้าของมีนเริ่มแดงขึ้น ความจริงเกือบถูกจับได้แล้ว แต่คนที่ตื่นเต้นคือกรรมการคณะ ชื่อเสียงชมรมของมหาวิทยาลัยอาจจะถูกยกระดับ หากมีคนเชื่อว่าพวกเขามีเมนเทอร์จากเมืองใหญ่
อาจารย์ศร โทรหาเขาในคืนนั้น น้ำเสียงอบอุ่นแต่หนักแน่น พรุ่งนี้เขาต้องนำทีมขึ้นพบคณบดีและต้องอธิบายรายละเอียดให้ชัดเจน คณบดีอยากเห็นแผนการและความร่วมมือจากภายนอก
มีน นอนทั้งคืนและคิด ทุกคำโกหกที่เขาพูดเล็ก ๆ เมื่อวันก่อน กำลังกลายเป็นงานส่วนรวมที่มีคนคาดหวัง เขาประหม่าแต่ก็ยังมีความมุ่งมั่น เขาไม่ได้อยากหลอกใคร เขาอยากให้ชมรมมีโอกาสจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ทีมของชมรมยืนเรียงกันในห้องประชุมคณะ บนโต๊ะมีแฟ้ม มีแผนงาน และมีบ่ายคล้อยของความตึงเครียด คณบดีมองทุกคนด้วยสายตาที่คาดหวัง
คณบดี กล่าวทักทายทำนองเดียวกับคนที่อยากเห็นผลงาน อยากให้ชมรมนำชื่อเสียงกลับมา เขามองมีนด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม ช่วยบอกมาได้ไหมว่าแผนของพวกคุณคืออะไร
มีน หัวใจจะวาย แต่เขายังยืนตรง ผูกเนคไทที่ไม่ค่อยชิน เขาพูดช้า ๆ มีแนวคิดว่าพวกเราจะทำหนังสั้นที่เล่าเรื่องจริงของชีวิตนักศึกษา แล้วจัดเวิร์กช็อปโดยคุณปกรินทร์เพื่อพัฒนาทักษะ
คณบดี ยกคิ้ว อ่านแฟ้มเล็กน้อย เหมือนมีอะไรในใจ ถ้าเป็นแบบนี้คณะก็ยินดีสนับสนุนเงินก้อนเล็ก และขอให้มีการประเมินผล
พัท มองหน้ามีน ประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าแผนจะได้ผลเร็วขนาดนี้ พวกเขาเดินออกจากห้องประชุมด้วยความโล่งใจ แต่ทุกคนล้วนรู้ว่าเส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
หลังออกจากห้องประชุม ทั้งหมดพากันหัวเราะ แบบขำกลั้น เพราะยังไม่แน่นอนว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ความหวังเริ่มมีน้ำหนัก
งานเตรียมสวนสนามเริ่มต้นขึ้น ทุกคนมีหน้าที่ พัทรับผิดชอบด้านเทคนิค ลูนดูแลการแสดง และมีนรับบทผู้ประสานงาน ภารกิจมากมายแต่เวลาคับแค้น
มีนพยายามหาคนจากภายนอกมาช่วยจริง ๆ เขาคุยกับรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว โทรหาเพื่อนจากเมืองใหญ่ แต่คำตอบที่ได้คือ ไม่มีเวลาว่าง หรือค่าตอบแทนไม่พอ
แทนที่เขาจะหยุดและบอกความจริง มีนกลับยิ่งเล่าเรื่องราวสวยหรู เขากลัวว่าจะทำให้คนผิดหวัง ดังนั้นเขาเลือกสร้างภาพให้ใหญ่ขึ้น เพื่อให้ทุกคนไม่ต้องเจ็บปวด
บทเรียนแรกของชมรมคือ การเรียนรู้ว่าการโกหกที่เริ่มเล็กจะต้องการการโกหกที่ยิ่งใหญ่กว่าเพื่อปกปิด และการโกหกทุกครั้งต้องการพยานมากขึ้น
หนึ่งสัปดาห์ก่อนงาน พวกเขาได้รับอีเมลใหม่จากฝ่ายจัดนิทรรศการภายนอก บอกว่ามีผู้ประสงค์จะมาร่วมกิจกรรมและเขาต้องการพบ ‘คุณปกรินทร์’ ในงานเปิดตัว
ช็อตนี้เหมือนตำแหน่งบีบคอ มีนหายใจเข้าลึก เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจัดฉากคนที่จะแสดงเป็นปกรินทร์ในวันจริง
พัท มองหน้าเพื่อนด้วยสายตาที่เข้าใจ เขาพูดแซวเสียงต่ำ เอาจริงหรือ มีน คุณจะเล่นกลต่อหน้าคนเยอะ ๆ แบบนั้นเหรอ แล้วถ้าคนจับได้ล่ะ
มีน ถอนหายใจ เฮ้อ ผมรู้ว่ามันบ้าบอ แต่ผมกลัวเสียหน้าเสียความหวังของทุกคนมากกว่าความกลัวของผม ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครเจ็บ
ลูนา ฟังแล้ววางมือเบา ๆ เธอไม่เห็นด้วย แต่เธอก็ไม่อยากให้ชมรมพัง เพราะนี่เป็นโอกาสของทุกคน เธอพูดแผ่ว ๆ ถ้าเราแสดงความจริงแล้วทำได้ดี อะไรจะเกิดขึ้นก็คงดีกว่าที่โกหก
มีน คิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วพูดว่า ได้ เราลองไอเดียคุณลูนาเถอะ แต่ผมยังตึง ๆ อยู่ เธอมองเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจ อยากให้เขาเรียนรู้
พวกเขาตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์เล็กน้อย แทนที่จะปลอมตัวเป็นเมนเทอร์ตัวจริง จะใช้รูปแบบเวิร์กช็อปที่นำโดยคนในชมรมเอง แต่เล่าถึงประสบการณ์หลากหลายของผู้กำกับท้องถิ่น ซึ่งมาจากการติดต่อของรุ่นพี่ที่ยินดีให้คลิปแนะนำ
แผนนี้ดูดีในกระดาษ แต่เมื่อเอาไปปฏิบัติกลับมีรายละเอียดให้ต้องจัดการมากขึ้น หลายคนต้องรับบทเป็นผู้เชี่ยวชาญชั่วคราว ต้องฝึกคำพูด ทำท่าทางมือให้เหมือนมือโปร
วันงานมาถึง ห้องจัดงานเต็มไปด้วยผู้คนจากคณะอื่น คนที่ลงทะเบียนมากมาย พนักงานภายนอก และผู้ที่สนใจ บรรยากาศตึงเครียดแต่คึกคัก
มีน หัวใจเต้นแรง แต่เขาพยายามยิ้ม ทำเป็นไร้กังวล เขาหยุดคิด แล้วพูดกับตัวเอง ว่าจะพูดความจริงให้เป็นเรื่องเล่า ไม่ใช่การสารภาพผิด แต่เป็นการบอกว่าเราทำด้วยใจ
พิธีเริ่มขึ้น หน้าชั้นเวทีมีป้ายชื่อชมรม มีไฟส่องสว่าง และผู้ชมเงียบลง เมื่อลูนาเดินขึ้นเวทีในชุดเรียบแต่สง่า เธอเปิดด้วยประโยคที่กระชับและอบอุ่น สวัสดีค่ะ ขอบคุณที่มา
ต่อมาเวิร์กช็อปเริ่มขึ้น พวกเขาแบ่งกลุ่มให้ฝึกเขียนบท การกำกับ และการแสดง มีนเดินไปสำรวจแต่ละกลุ่ม แอบฟังการทำงานและมีความสุขกับการเห็นคนเรียนรู้
ช่วงพักกลางวัน พวกเขาได้รับข่าวดี มีค่ายหนังท้องถิ่นส่งข้อความว่าชอบแนวคิด และต้องการพบ ‘คุณปกรินทร์’ เพื่อเสนอทุนเล็ก ๆ เพื่อสานต่อความร่วมมือ
ฝันที่มีนปั้นไว้กำลังจะกลายเป็นจริง แต่ปัญหาคือพวกเขาจะให้ใครเป็นตัวแทนเจรจาได้ ในเมื่อชื่อที่พวกเขาใช้ทั้งหมดยังเป็นเรื่องแต่ง
พัท ชี้ไปที่มีนด้วยสายตา เหมือนเตือนให้จำความรับผิดชอบที่เขาเลือกเอง ความตึงเครียดเพิ่มขึ้น มีนมองหน้าเพื่อน แล้วตัดสินใจโทรหาคนรู้จักเก่า ๆ เพื่อขอคำแนะนำ
โทรศัพท์ไม่ค่อยจะได้ผลเท่าไร แต่หนึ่งในข้อความกลับมาคือจากคนชื่อ ‘สมเจตน์’ ซึ่งอ่านแล้วเป็นคนในวงการจริง ๆ เขายินดีมาส่งมอบคำแนะนำแบบออนไลน์ ถ้าพวกเขาอยาก
การสนทนาออนไลน์กับสมเจตน์พาไปสู่โอกาสที่ไม่คาดคิด เขาชวนพวกเขามาที่สตูดิโอเล็ก ๆ เพื่อทดลองกล้องและเสียงจริง ๆ ซึ่งจะทำให้ชมรมได้ฝึกงานและได้ผลงานจริง
มีน ดีใจจนอยากกรีดร้อง แต่แล้วคำถามเกิดขึ้น เขาจะบอกความจริงไหมว่าเริ่มด้วยการโกหกเล็ก ๆ ที่บานปลาย แต่ตอนนี้มีโอกาสจริง ๆ เขาต้องตัดสินใจว่าจะยึดเอาโอกาสหรือยอมรับความผิด
คืนก่อนการไปสตูดิโอ พัทดึงมีนไปนั่งข้างนอก ชั้นลมเย็น พัทพูดตรง ๆ คุณต้องบอกสมเจตน์ความจริงนะ ไม่ใช่เพื่อหน้าเรา แต่เพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าพวกเราทำอะไรจริง ๆ
มีน พูดเสียงสั่น เขาไม่มีคำตอบที่มั่นใจ แต่เขารู้สึกว่าถ้าต้องสูญเสียโอกาสนี้ ชมรมคงเจ็บปวดกว่าการสารภาพ เขาตัดสินใจเลือกความจริง
ในวันถัดมา ทั้งทีมไปที่สตูดิโอเล็ก ๆ สมเจตน์เปิดประตูต้อนรับเป็นกันเอง เขามีแววตาแบบคนที่เคยเป็นใหม่และอยากช่วยต่อให้คนอื่น โปรดมาบอกเรื่องราวของพวกเธอ
มีน หายใจเข้าลึก แล้วพูดทุกอย่าง ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของคำโกหกจนถึงการตัดสินใจเปลี่ยนวิธีการ บอกว่าพวกเขาเริ่มจากความหวังและความกลัว แต่ตอนนี้พวกเขาพร้อมจะทำงานจริง
สมเจตน์ ฟังจนจบ แล้วยิ้ม เขาพูดอย่างจริงใจ ผมชอบคนที่ยอมรับ ผมเข้าใจการกลัวและความอยากช่วย แต่แนวทางสำคัญคือต้องทำของจริง
พัท ยิ้มเหมือนโล่งอก ลูนาเอื้อมมือไปบีบไหล่มีน แสดงความยินดีทั้งที่ใจโคตรสงสาร แต่ก็ภูมิใจที่เขากล้า
การทำงานที่สตูดิโอเป็นบทเรียนใหญ่ สมาชิกแต่ละคนได้เรียนรู้เทคนิคจริง ๆ ได้จับกล้อง ได้ลองตัดต่อ ได้ฟังคำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์ และที่สำคัญ พวกเขาได้ประสบการณ์จริงที่ใช้ได้
ระหว่างฝึกตัดต่อ มีนเริ่มเปิดใจกับลูนา เขาบอกว่าเขาไม่อยากเป็นคนโกหก แต่กลัวเสียหน้าและทำให้เพื่อนผิดหวัง เขาเม้มปาก รู้สึกอายกับการยอมรับผิด
ลูนา หัวเราะนุ่ม ๆ เธอบอกอย่างจริงใจ คุณมีน คนที่กล้ารับผิดมันแปลว่าคุณกล้ามากกว่าเกินครึ่งที่จะก้าวออกมาเป็นผู้นำ
ความสัมพันธ์ระหว่างมีนกับทีมเริ่มแกร่งขึ้น พวกเขาทำงานหนักในสัปดาห์ถัดมา ทั้งการถ่ายทำ การหาสถานที่ การคุยออกแบบเสียง ทุกอย่างเป็นการเรียนรู้ที่เติมเต็ม
จนกระทั่งมีคลิปสั้น ๆ ของพวกเขาที่สาธิตเหตุการณ์จริงในกองถ่าย กลับไปเป็นไวรัลในกลุ่มมหาวิทยาลัย คลิปนั้นไม่ได้เผยความโกหก แต่เผยให้เห็นพลังงานและความจริงใจของทีม
คนเริ่มชื่นชม พาธและชื่อชมรมขึ้นเป็นกระแส รวมถึงคำชมจากคณบดีที่บอกว่าชมรมกำลังกลับมาแข็งแรง
แต่แล้วข่าวเล็ก ๆ ก็ตามมาว่า ฝ่ายสปอนเซอร์ภายนอกเชิญให้มาพูดคุยอีกครั้ง และฝ่ายจัดงานจากเมืองอื่นอยากเห็นเวิร์กช็อปตัวต่อตัว มีนรู้สึกเหมือนยืนบนเชือกที่ผูกไว้ระหว่างความกลัวและความฝัน
ทีมตัดสินใจทำหนังสั้นแท้จริง โดยใช้เรื่องราวการทำงานของตนเองเป็นแก่นเรื่อง พวกเขาเขียนบทพูดถึงความกลัว ความผิดพลาด และการเรียนรู้ ความจริงที่พวกเขาต้องการจะบอกคือ ความพยายามที่จริงใจสำคัญกว่าความสมบูรณ์แบบ
มีน รับหน้าที่เขียนบทและกำกับ ฉากหนึ่งคือฉากเวทีที่เขาต้องขึ้นสารภาพความจริงต่อหน้าผู้ชม เหมือนกับเขาต้องทำจริง ๆ ในวันที่หนังฉาย
ระหว่างการถ่ายทำ ผู้ชมจริง ๆ ไม่ได้มี แต่หัวใจของทุกคนที่อยู่หลังกล้องเต้นแรง พัท ติดกล้องได้มุมที่สุดยอด ลูน เล่นบทได้ถึงใจ นักแสดงสมทบทำงานได้ดี ทุกคนมีส่วนในความจริงนี้
Midpoint ของเรื่องคือวันที่หนังของพวกเขาถูกเสนอเข้าประกวดระดับท้องถิ่น ชื่อเรื่อง ‘โปรเจกต์โกหกใจดี’ เป็นชื่อที่มีความตรงไปตรงมา แต่นั่นแหละที่ทำให้คนสนใจ
คืนก่อนการประกาศผล มีนไม่ได้นอน เขานั่งมองตัวเองในกระจก คิดถึงคำโกหกที่เขาพูด พ่อแม่ที่ตั้งใจให้เขาเรียนรู้ความรับผิดชอบ เพื่อน ๆ ที่เชื่อใจ เขารู้ว่าสิ่งที่สำคัญกว่ารางวัลคือความจริงที่เขาสามารถยืนหยัดได้
วันประกาศผล ห้องประชุมใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน นักศึกษา คณาจารย์ และผู้จัดงาน มีกล้องสื่อมวลชนมาปรากฏตัว มีนยืนในคอกนักเรียนพร้อมทีม ทุกคนสงบและใจจดใจจ่อ
พิธีกร ประกาศรายชื่อรางวัลทีละประเภท บรรยากาศตึงเครียดและมีความตื่นเต้น เมื่อถึงรางวัลป๊อปปูลาร์ โหวตจากผู้ชม หนังของพวกเขาไม่ได้เป็นตัวเต็ง แต่ก็ครองใจคนดูในแง่ความตั้งใจ
แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น มีคนในที่ประชุมดึงไมโครโฟนมาขึ้นร้องคำถามเฉพาะหน้า พวกเขาถามเกี่ยวกับคุณปกรินทร์ และถามว่ามีใครที่นี่เป็นคนที่เคยให้การสนับสนุนจริง ๆ
มีน ตกใจ แสงไฟสาด เขารู้ว่าถ้าเขาไม่พูดอะไร ความโกหกที่เริ่มมาจากความหวังอาจกลับมาแผดเผาความน่าเชื่อถือทั้งหมดของทีม
มีน หยุดหายใจ เขามองไปที่ใบหน้าของพัทและลูนา พวกเขามองกลับมาด้วยการสนับสนุนที่ไม่ต้องพูด มีนรู้ว่าเวลาที่ต้องเลือกมาถึงแล้ว
มีน ก้าวขึ้นไปบนเวที เขารู้สึกสะเทือนแต่จริงใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงแน่น แต่ชัดเจน ทุกคำพูดเหมือนสิ่งที่ฟังทั้งกล้าหาญและอ่อนโยน ผมมีเรื่องจะเล่าครับ ผมเริ่มจากการโกหกเล็ก ๆ เพราะกลัวว่าจะไม่ได้โอกาส แต่การโกหกนั้นทำให้ผมเรียนรู้มากกว่าที่เคยคิด
มีน เล่าทุกอย่าง ตั้งแต่คลิปที่แต่งขึ้น จนถึงการตัดสินใจสารภาพในวันนี้ เขาบอกว่าพวกเขาเปลี่ยนแผนและทำงานจริง ๆ เพื่อเรียนรู้ และนี่คือผลงานจริงของพวกเขา
ผู้ชมฟังเงียบ ทุกคนมีสีหน้าแตกต่าง บางคนหัวเราะออกมาเบา ๆ บางคนพยักหน้าเข้าใจ แต่มีบางคนที่ยิ้มด้วยความชื่นชม
พิธีกร หยิบไมโครโฟนมาให้มีนด้วยสายตาทีแววแปลก เขาพูดว่า เรื่องราวแบบนี้หาดูไม่ได้บ่อย ความจริงที่ซื่อสัตย์มันมีพลังที่จับใจผู้คน
ผลการตัดสินประกาศออกมา หนังของพวกเขาไม่ได้ชนะรางวัลใหญ่ แต่ได้รับรางวัลพิเศษด้านความจริงใจและการสร้างแรงบันดาลใจ ซึ่งทำให้มีคนเข้ามาขอบคุณและยกย่อง
หลังประกาศผล มีคนเข้ามาทักทายและขอคำแนะนำ สมาชิกชมรมได้รับคำชมมากมายจากผู้ที่เห็นคุณค่าในความตั้งใจ พวกเขาอาจไม่ได้รวยชื่อเสียง แต่พวกเขาได้ความเคารพ ซึ่งบางครั้งมีค่ามากกว่ารางวัล
มีน ยืนอยู่ข้างนอกห้องประชุม หายใจเข้าลึก ทุกอย่างที่เขาเมื่อก่อนกลัวมาแทบหมด แต่ตอนนี้เขารู้สึกโล่ง เขาเดินไปหาพัทและลูนา ทั้งสามคนยืนใกล้ ๆ กัน แล้วหัวเราะเบา ๆ แบบผู้รอดชีวิตจากการผจญภัยหนึ่งครั้ง
พัท แซวเสียงชม มีนครับ ตั้งแต่นี้ไปถ้าคุณจะโกหกอีก ขอให้โกหกในบทหนังเถอะ นายเหมาะกับการเป็นตัวเอก
ลูนา หัวเราะและยิ้มให้เขา แบบที่ทำให้มีนรู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่า เธอบอกว่า ขอบคุณที่กล้า เราทุกคนต่างก็ผิดพลาด แต่อย่างน้อยครั้งนี้เราผิดเพื่อเรียนรู้
วันต่อมา ชมรมกลับมาฝึกงานตามปกติ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกเปลี่ยนไป พวกเขาสื่อสารกันชัดเจนขึ้น มีการประชุมจริงจังเกี่ยวกับข้อจำกัด ความคาดหวัง และการรับผิดชอบ
มีน เริ่มเรียนรู้การพูดคำว่า ไม่ บอกว่าเขาไม่สามารถรับงานบางอย่างได้เพราะไม่เพียงพอเวลา เขายังเรียนรู้การขอความช่วยเหลือ และการให้เครดิตคนที่ทำงาน เขาไม่กลายเป็นคนเยือกเย็น แต่กลายเป็นผู้นำที่ฉลาดขึ้น
หนึ่งปีผ่านไป ชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยกลายเป็นจุดหมายของนักเรียนที่อยากเรียนรู้ มีเวิร์กช็อปจริง มีโอกาสเข้าร่วมโปรเจกต์กับสตูดิโอท้องถิ่น สมาชิกเก่า ๆ กลับมาช่วย และผู้คนให้ความสนใจในผลงานของพวกเขา
มีน ยืนมองโปสเตอร์งานประจำปีของชมรม ภาพเป็นรอยยิ้มของทุกคน เขาจำได้ว่าคืนนั้นกับคำพูดบนเวที และรู้สึกขอบคุณที่ได้เรียนรู้การเป็นผู้นำที่รับผิดชอบ
ลูนา มายืนข้างเขา เธอยื่นสคริปต์ให้ เขามองหน้าเธอแบบมีความหมาย แล้วเธอก็พูดแบบไม่ต้องคิดมาก หวังว่าเรื่องใหม่จะมีทั้งความจริงและมุกขำให้มากขึ้น
มีน หัวเราะเบา ๆ บอกว่า ตกลง คราวนี้เราเล่าเรื่องด้วยความจริงตั้งแต่ต้น จะไม่แต่งเรื่องให้ยาวเกินความจำเป็นอีกแล้ว
พัท เดินเข้ามาพร้อมกับกล้องวางอยู่บนไหล่ เขาบอกว่า พร้อมเมื่อไรก็บอกนะ เราจะถ่ายหนังเรื่องใหม่ด้วยกัน
ฉากสุดท้ายของเรื่องไม่ได้เป็นภาพของรางวัลหรือความสำเร็จเท่านั้น แต่เป็นภาพของเพื่อนสามคนยืนอยู่บนตึกชมชมพระอาทิตย์ตก มือของพวกเขาจับกล้องและสคริปต์ มีนหันไปมองเพื่อน ๆ แล้วพูดสั้น ๆ ขอบคุณนะที่ยังยอมเดินไปด้วยกัน
ลูนา ตอบด้วยความนุ่มนวล เราไม่ได้แค่ทำหนัง เราเรียนรู้กัน และนั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญ
มีน เงยหน้า มองแสงอาทิตย์ที่ร่วงลงสู่เส้นขอบฟ้า เขารู้สึกอบอุ่นในอก ความรู้สึกที่ว่าเขาไม่ต้องแก้ไขทุกอย่างด้วยการแต่งเรื่องอีกต่อไป ความจริงที่ทำได้ด้วยหัวใจนั้นมีพลังเพียงพอให้คนยิ้ม
เรื่องราวจบลงด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ แต่หนักแน่น ไม่ใช่การกลับบ้านด้วยรางวัล แต่มันคือการกลับบ้านด้วยความจริงใจ และการเติบโตของหัวใจคนหนุ่มสาวที่เรียนรู้ว่าผิดได้ แต่ต้องกล้ารับผิด และทำให้ถูกต้องต่อไป
โปรเจกต์โกหกใจดี ไม่ได้เป็นเพียงหนัง แต่เป็นบทเรียนสำหรับทุกคนที่กล้าผิดและพร้อมจะเดินหน้าต่อไปพร้อมเพื่อน
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: ชมรมภาพยนตร์, มหาวิทยาลัย, เพื่อนซี้, โรแมนติกคอมเมดี้, ฟีลกู๊ด, การโกหกเล็กๆ
