เสียงกระดิ่งหอนเรียกยามเช้าที่มหาวิทยาลัยสตรีวิทยา-ปริทัศน์ ไม่ใช่เสียงกระดิ่งธรรมดา แต่เป็นเสียงเตือนว่าห้อง C-312 กำลังมีเหตุการณ์ที่คนเดินผ่านต้องชะงักมอง ภูผา หนุ่มปีสามที่หน้าเหมือนโฆษณานมถั่วเหลืองเพราะยิ้มตลอดเวลา กำลังยืนบนเก้าอี้ มัดเชือกพลาสติกกับป้ายที่เขียนด้วยปากกาเมจิกว่า “งานแถลงโปรเจกต์สตาร์ทอัพชมรม—วันนี้ 16.00 น.”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในมุมห้อง เหมย เพื่อนร่วมห้องที่เสียงเหมือนขี้ลือจับ พบว่าเชือกของภูผามันพันกับโคมไฟ แล้วหยุดยิ้ม ก่อนจะหัวเราะจนต้องปิดปาก
เหมย: “ภูผา ถ้าไฟตก เราจะได้เปิดสวิทช์ได้ไหม หรือว่าเราจะต้องปีนหลังคาไปสวิตช์โรงเรียน?”
ภูผา ล้มจากเก้าอี้อย่างสง่างามพอดี เขาตัวประคองป้ายไว้แล้วทำหน้าจริงจังเกินจริง
ภูผา: “สำคัญคือต้องมีพร็อพ เหมือนโปรใน TED Talk ใครจะคิดว่าไอเดียของเราเริ่มจาก…”
เขาหยุด เพราะคำว่า TED ทำให้เหมยหันมามองตาหยียิ้ม
เหมย: “อย่าพูดคำว่า TED หนูหัวเราะจนเลอะกาแฟแล้วคราวนี้จะสกปรกหมด”
ภาพรวมของห้องชมรมสตาร์ทอัพคือโต๊ะเรียงกันเป็นเกาะ มีโปสเตอร์ที่วาดด้วยฝีมือนักศึกษาศิลปกรรม มีขวดน้ำเปล่าเป็นของขวัญชิ้นเอก และแล็ปท็อปสองเครื่องที่หน่วงอารมณ์จนดูเหมือนนักล่าเทคโนโลยีกำลังโหยหาไวไฟ
ภูผา: “พรุ่งนี้มีการคัดเลือกทุนสนับสนุนชมรมจากคณะ ถ้าเราได้ เราจะมีเงินขึ้นเวที… และมีคนเรียกเรา ‘หัวหน้า’ ได้อย่างภูมิใจ”
ต้นกล้า เพื่อนซี้ที่มักสวมเสื้อฮาวายและถือกล้องโพลารอยด์ พยักหน้าอย่างจริงจัง แต่แอบกระตุกยิ้มเสมือนจะสวดมนต์
ต้นกล้า: “หัวหน้า? ฟังดูเท่ดีนะ แต่หัวหน้าควรมีสไลด์จริงจัง ไม่ใช่สไลด์ที่เขียนว่า ‘เพ้อ’ ด้วยลายมือตาหวาน”
ภูผา: “สไลด์ของเราจะเป็นเอกลักษณ์! พวกเราออกแบบ UX ให้ตากล้องคนที่เจอแสงแล้วดูดี”
เหมย: “จริงหรือ? UX ที่ว่าคือ ‘ยู-หนี-เซิฟ’ รึเปล่า?”
ทุกคนหัวเราะ จนเสียงหยุดเพราะประตูห้องป๊อกเดินเข้ามาด้วยเสื้อเชิ้ตเรียบและหน้านิ่ว
ป๊อก เป็นประธานชมรมที่มองโลกด้วยสายตานักบัญชี เขาวางแฟ้มลงแล้วมองหน้าพวกเขาเป็นช็อตแรก
ป๊อก: “ได้ข่าวว่าป้ายเขียนผิด แผนการยังไม่เสร็จ และมีคนเอาซีเรียลมาล้อแทนไอเดียจริง ๆ เหรอ?”
ภูผา: “เรา…อยู่ในขั้นทดลองทางอารมณ์”
ป๊อก: “ขั้นทดลองทางอะไรคะ นี่เรากำลังจะเข้าประกวดหาเงินนะ”
ภูผา ยิ้มหลอกเป็นล้าน แล้วพยายามอธิบายที่มาของสตอรี่เท่ ๆ ที่เขาคิดว่าเชื่อได้
ภูผา: “โครงการชื่อ ‘หน้าตา-เป็น-ปัจจัย’ เราจะจับคู่คนกับกิจกรรมตามอารมณ์ผ่านอัลกอริทึม… จริง ๆ คือการเอารูปคนมาให้ระบบเลือกกิจกรรมที่เขาน่าจะอยากทำ”
ต้นกล้า: “สรุปคือเอารูปเราไปเจอคาเฟ่ แล้วคาเฟ่จะบอกว่าเราควรสั่งลาเต้หรือโกโก้?”
ภูผา โบกมือแรง ๆ เหมือนขับรถชนปัญหาออกไป
ภูผา: “มันมีศักยภาพมากกว่านั้นเยอะ พวกคนใหญ่ ๆ จะชอบ เราจะดึงรีเทนชั่นออกแบบพรีเซนต์ให้ดู…
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ตลก, เข้าใจผิด, โรแมนติก, Coming of Age, สตาร์ทอัพ, ชมรม
