ในยามเช้าที่สดใสของวันเสาร์ ร้อยตรีพีรพลยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ปากหนักด้วยความคิดที่กลัดกลุ้มใจ น้ำเสียงของแมวที่นอนหลับอยู่ข้างเขาเหมือนเสียงเตือนใจให้ตื่นจากภวังค์ ความจริงที่เขาพยายามหลีกหนีอยู่ตลอดกลับแฝงอยู่ในเงาของบ้าน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แต่วันนี้กลับเงียบเหงาอย่างน่าหดหู่ เพราะความตายของน้องสาวอันเป็นที่รักในช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา มันคือความสูญเสียที่ไม่มีวันลืมเลือน พีรพลพยายามเรียบเรียงความคิด แต่ความรู้สึกผิดที่เขาไม่สามารถพิสูจน์ตัวเองว่าได้ทำทุกอย่างเพื่อเธอ ทำให้เขาสูญเสียศูนย์เสีย
“พี่ อย่างน้อยก็ต้องลองพูดถึงเธอนะ” เสียงของวรารัตน์ น้องสาวคนเล็กพูดขึ้น รอยเท้าบนพื้นไม้เสียงดังหนักหน่วง สุ้มเสียงของเธอแสดงออกถึงความตั้งใจที่จะเข้มแข็งในขณะที่หัวใจของเธอยังคงแตกสลาย
“พี่รู้ แต่ทุกคำพูดมันช่างเจ็บปวด” พีรพลพึมพำ เสียงสั่นคลอนในลำคอเผยให้เห็นถึงความลำบากใจ
ช่วงเวลาที่บ้านเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการเยี่ยมชมห้องพักของน้องสาว ในความทรงจำที่ยังคงดูเหมือนเมื่อวันวาน เอฟเฟกต์ความพินาศของความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่แฝงอยู่ในใจของเขา พีรพลเผลอหลับตาและภาพเบลอของน้องสาวแล่นเข้ามาเป็นฉากๆ
ระหว่างที่ทุกคนเริ่มจัดเตรียมของเพื่อไปที่สุสาน พีรพลตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาหลีกหนี—การเดินเข้าไปในห้องที่เธอเคยอยู่ แม้แสงแดดยามบ่ายจะสาดส่องเข้ามาทำให้ห้องดูสดใส แต่เขากลับรู้สึกมืดมน มุมห้องมีของเล่นเก่าๆ ของเธออยู่เต็มไปหมด และภาพวาดที่เธอวาดไว้เมื่อร้ายเสียงหัวเราะของพวกเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์
“พี่..อย่าทำให้เราเผลอทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตกัน” วรารัตน์เข้ามาทักทายอีกครั้ง น้ำเสียงเธอกลับมีความมั่นใจ ที่ไม่คาดคิดเมื่อมองหน้าพี่ชาย
“พี่และเธอเป็นเหมือนท้องฟ้าและสายรุ้ง เราจะไม่มีทางลืมกัน” พีรพลทำก้าวเข้าไปใกล้และหยิบภาพวาดของน้องสาวออกมา เขาเห็นงานฝีมือที่เล็กๆ สะท้อนให้เห็นถึงความหวังและความสุขของเด็กหญิงในวันที่เธอยังมีชีวิต
เหตุการณ์ในบ้านค่อยๆ นำให้พวกเขาเริ่มกลับมาติดต่อกันอีกครั้ง ผ่านเศษชิ้นของความทรงจำที่สวยงาม ทั้งสองพี่น้องเริ่มซื้อชั้นวางของใหม่ เพื่อตกแต่งบ้านใหม่ ทุกครั้งที่พวกเขาพยายามพูดถึงน้องสาว พวกเขากลับพบว่าความนึกถึงนั้นไม่ได้มีแต่แค่ความเจ็บปวด แต่มันคือการทำให้เกิดการเชื่อมต่อที่เลือนลาง
วันราชการแห่งความอาลัย พี่ชายและน้องสาวจับมือกันอย่างมั่นคง ขณะที่ส่งของขวัญให้กับน้องสาวคนสุดท้ายในรูปภาพของดอกไม้ที่เธอชอบในวันเกิดของเธอ ท่ามกลางการอธิษฐานที่จะไม่เสียดายวันที่ผ่านมา ความรักจะต้องใช้เวลาเติบโตขึ้นเสมอ หัวใจที่แทบแหลกสลายจึงเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความแกร่งกล้า
พวกเขาประคองกันและกันผ่านความเศร้าโศก จนกระทั่งวันหนึ่งขณะที่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนของสุสาน พีรพลหันหน้ามายิ้มให้กับวรารัตน์” เราพบว่าสายรุ้งมีอยู่ทุกวันในใจของเรา
