เสียงเม็ดฝนกระแทกกับกระจกหน้าต่าง บางเม็ดกลิ้งไหลราวกับร้องไห้ กรุงเทพฯ ยามค่ำคืนในฤดูฝนนั้นเงียบเหงา สุริยะจอดจักรยานยนต์เก่าๆ ไว้ใต้ชายคาหอพัก เขาดึงฮู้ดขึ้น ปิดบังใบหน้าจากสายฝนและผู้คน ก่อนจะเดินขึ้นบันไดเปียกแฉะที่ส่งกลิ่นอับคุ้นเคย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถึงห้องแล้วเหรอ?” เสียงภัทราดังมาจากปลายทางเดิน หญิงสาวผมหยิกฟูสวมเสื้อกันฝนแบบที่เด็กมัธยมใช้ เธอยืนรอเขาอยู่ที่ประตูห้อง เงาไฟสลัวจับใบหน้าเธอแปลกตา
“ก็ฝนตกหนักเนี่ย ไม่อยากอาบน้ำสองรอบ” สุริยะหัวเราะเบา ๆ ก่อนเสียงน้ำฝนจะกลบเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงขึ้น
ทั้งสองเดินเข้าห้อง เงียบไปอึดใจแล้วภัทรากระโจนไปรู้สึกถึงความชื้นบนเสื้อเขา “บอกแล้วให้เอาเสื้อกันฝนของเราไปเอามั้ย” ภัทราทำเสียงกึ่งห่วง กึ่งล้อเลียน เหมือนทุกที
“หนาไป ใส่แล้วร้อน”
บรรยากาศที่ไม่เคยเปลี่ยนระหว่างพวกเขา กลับมาจาง ๆ อีกครั้ง
“อาทิตย์หน้าเธอต้องไปฝึกงานแล้วสินะ” ภัทราพูดขึ้น พล่างกับคนตรงหน้าที่ไม่ยอมหันมามอง
“ใช่ ที่สำนักพิมพ์ น่าจะลุยงานหนัก” เขาพยายามฝืนยิ้ม ก้มนิ่ง ทำเป็นเก็บกระเป๋า ส่งเสียงกระทบซิปออกมาราวกับตั้งใจกลบสิ่งที่อยากพูด
ฝนยามดึกยังตกไม่หยุด ทั้งสองนั่งเงียบ ราวกับกลัวว่าสักคำหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงอะไรที่เปราะบางไปตลอดกาล
เช้าวันรุ่งขึ้น ในห้องเรียนวิชาทฤษฎีวรรณกรรม ภัทรานั่งจ้องสมุดโน้ต ลายน้ำฝนยังล้ออยู่ริมหน้าต่าง ข้างๆ สุริยะวาดรูปในสมุดเล่มเก่าฉบับหนึ่ง มีตัวละครหญิงคลุมฮู้ดยืนโดดเดี่ยวกลางฝน
“เธอวาดรูปนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ภัทราถาม พลางโน้มตัวดูใกล้ ๆ
สุริยะปิดสมุดไวว่อง แววตาระแวดระวัง “ไม่ได้ตั้งใจอะไร แค่ฝึกมือ”
“มันดูเศร้านะ”
เขาเมินหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาสะท้อนของเธอปะปนกับสายฝน
“เธอเองก็เหมือนกันนี่ ช่วงนี้ดูเงียบ ๆ”
ภัทรานิ่งไปนาน ก่อนจะถอนหายใจ “แม่เราโทรมาอีกแล้ว อยากให้กลับไปช่วยงานที่บ้านหลังเรียนจบ”
สายใยบาง ๆ ระหว่างฝันของแต่ละคนเริ่มชัดเจนขึ้น ระหว่างบทสนทนาที่ไม่ได้พูดออกมา
ค่ำคืนนั้นหลังเลิกเรียนทั้งสองไปกินข้าวร้านข้างทาง มีข้าวเหนียวหมูปิ้งวางอยู่กลางโต๊ะ กลิ่นหอมจางๆ แข่งกับกลิ่นฝน
“ถ้าเธอไปฝึกงาน แล้วเรากลับสุพรรณฯ จะ…ยังเจอกันอยู่มั้ย?” ภัทราพึมพำ ก้มตาแน่น
เสียงรถเมล์ผ่านหน้า ร้านสั่นไหวตามจังหวะเครื่องยนต์ สุริยะเม้มปาก ลังกั้นกับคำตอบ
“…ไม่รู้” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะหยิบข้าวเหนียวเข้าปากเหมือนไม่อยากพูดถึงอนาคต
กลางคืนอีกค่ำ ผู้คนในหอพักเงียบลง สุริยะนั่งอยู่บนเตียง เปิดกระดาษเก่าที่เขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ไม่มีชื่อผู้รับ เด็กหนุ่มลังเลจะหย่อนใส่ซองหรือไม่ ภัทราเดินเข้ามา ส่งยิ้มเหนื่อยล้า
“เมื่อไหร่เธอจะเลิกเขียนจดหมายถึงใครสักคนแต่ไม่ยอมส่ง?” เธอถาม แอบยิ้มล้อเลียน
เขาเฉไฉ “มันก็เหมือนไดอารี่ เอาไว้อ่านเอง…”
ภัทรานั่งลงบนพื้นข้างเตียง ตัวเอียงพิงเขา เงียบๆ เหมือนกำลังรอฟัง
“จริงๆ ทุกฉบับไม่ได้เขียนถึงใครเลยเหรอ?” ภัทรากระซิบแผ่วเบา
สุริยะนิ่งไปสักพัก “…อาจจะ” เขายิ้มเศร้า เบนหน้าออกนอกหน้าต่าง
เช้าวันฝึกงานสุริยะฝ่าแดดออกไป ภัทรานั่งมองเขาจากหน้าต่าง เห็นเงาเขาเล็กลงทุกที มือของเธอเผลอจับซองจดหมายเปล่าแน่นจนยับ
วันเวลาผ่านไป การติดต่อกันกลายเป็นข้อความสั้น ๆ ในมือถือ ทั้งหัวข้อเรียนหนัก งานใหม่ที่ค่อยๆดูดกลืนเวลาทั้งสองคน ภัทราฝึกงานที่คลินิกเล็กๆ ในจังหวัดบ้านเกิด รอยยิ้มในแชทเปลี่ยนเป็นจุดสามจุดเงียบ ๆ มากขึ้นเรื่อยๆ
“งานยุ่งเหรอ?” ข้อความหนึ่งจากสุริยะปรากฏขึ้น เธออ่านแต่ไม่ได้ตอบทันที
เสียงฝนในชนบทตีตัดบนหลังคาสังกะสี ภัทราจ้องหน้าจอมือถือ พลางถอนหายใจ “แค่คิดถึงค่ะ” เธอพิมพ์ตอบในที่สุด แต่ลบทิ้งแทบทันที แล้วส่งเพียง “พรุ่งนี้ไปดูเคสผู้ป่วยอีก กลับดึกเลย”
ฝนยังคงตกต่อเนื่อง สุริยะนั่งมองจดหมายที่ยังไม่ได้ส่ง กว่าจะรู้ตัวเวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ ทั้งคู่เริ่มห่างกันมากขึ้น บทสนทนาเปลี่ยนเป็นเพียงข่าวสารสั้น ๆ ไร้ความหมาย
จนค่ำคืนหนึ่ง หลังงานสัมภาษณ์งานแรก สุริยะได้รับจดหมายที่ไม่จ่าหน้าซอง ในซองมีแค่ใบไม้แห้งกับข้อความสั้น ๆ “เธอเคยบอกว่าอยากดูใบไม้เปลี่ยนสี แต่ที่บ้านฉันฤดูนี้มีแต่ใบไม้ร่วง เหมือนใจคน”
เขาจำลายมือภัทราได้ทันที สะดุดอยู่ตรงประโยคสุดท้ายที่ลบๆ เขียนใหม่ “คิดถึง—” แล้วทิ้งว่างไป
วันเวลาทำให้ความเงียบเติบโต ความเหินห่างฝังรากลึก จนครั้งหนึ่งที่ภัทรากลับมากรุงเทพฯ เยี่ยมเพื่อนเก่าในกลุ่ม เธอไม่ได้บอกสุริยะว่าจะมา หลีกเลี่ยงกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
กระทั่งวันหนึ่ง ฝนเทลงมาอย่างหนักที่สุดในปีนั้น สุริยะเดินหลบฝนไปที่สถานีรถไฟฟ้า บังเอิญเห็นภัทราที่หลบฝนอยู่ใกล้กัน แต่ต่างคนต่างลังเล ไม่กล้าเดินไปหา ลูกศรสายตาเฉียดกันไปมาหลายครั้งจนเหมือนสองโลก
สุดท้ายสุริยะก้าวขาไปก่อน ยืนข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร สองคนเงียบ ฟังเพียงเสียงฝนกระทบหลังคา
“พอจะคุยได้หรือยัง?” เธอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน รอยยิ้มฝืนๆ จนเหมือนขอโทษแทนความเจ็บปวดครั้งก่อน
“โทษที เราก็ไม่ค่อยกล้า…” สุริยะมองเท้าตัวเอง ลมหายใจอึดอัด
“บางอย่างมันพูดยากนี่นา” ภัทราสบตา กล่าวต่อ “แต่ถ้าไม่พูดเลย มันก็…ไม่เหลืออะไรแล้วใช่มั้ย?”
สุริยะพยักหน้าช้าๆ ก่อนถอนใจ “คงเพราะเราต่างกลัวจะเสียกันไปมากกว่า”
ต่างคนต่างยืนนิ่งกลางฝน ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันแทนคำแก้เก้อ
“เราว่าต้องเริ่มใหม่แล้วล่ะ” เธอพูดเบาๆ
“หมายถึงอะไร”
“เริ่มเรียนรู้กันใหม่ เริ่มกล้าบอกในสิ่งที่กลัวมากที่สุด—ว่าจริงๆ แล้ว…เราคิดถึงนายทุกวัน” เธอยิ้มอาย ยกมือเกาหัวเอง “แม้จะดื้อบ้างนะ”
“เราก็เหมือนกัน ทุกคืนในชีวิตที่ไม่มีเธอ เราจะเขียนจดหมายถึงใครไม่ได้อีก” สุริยะเอ่ยด้วยเสียงจริงจังที่สุดในชีวิต
“งั้น… เธอยังอยากอ่านหนังสือพร้อมกันกลางฝนอีกไหม?” ภัทรายิ้มบาง ๆ แบบที่เขารู้ว่าหมายความว่าจริงจัง
เสียงฝนเบาลง สองคนเดินออกจากที่กำบังไปร่วมกัน โดยไม่มีคำสัญญาใด ๆ มีเพียงรอยยิ้มและฝนห่าใหม่ที่เย็นสดชื่น
ฉากสุดท้าย ริมหน้าต่างหอพักเดิม เวลาผ่านไป สุริยะวางสมุดจดหมายเปล่าไว้บนโต๊ะ ข้างๆ ภัทรานั่งอ่าน เขาหัวเราะ “ตอนนี้เราไม่ต้องเขียนจดหมายแล้วล่ะ เพราะเธอนั่งอยู่ตรงนี้”
เธอหัวเราะเบา ๆ เบนหน้าหนีแอบปิดซองเปล่าลงในลิ้นชัก สองคนสบตา น้ำฝนข้างนอกหลงเหลือเพียงบนกระจก เงาสะท้อนของทั้งสองคนซ้อนทับกัน รอยยิ้มใหม่ เงียบเจือความอบอุ่นของรักที่เติบโตจริงผ่านความเปียกปอนของสายฝนและกาลเวลา
