ในงานเขียนที่จัดขึ้นในห้องสมุดเก่าแก่ของเมือง เมื่อตำราทั้งหลายล้วนเล่าขานถึงความรักที่เป็นอมตะ โดยมีแสงไฟสลัวๆ จากตะเกียงที่มุมโต๊ะ ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อว่าเตย นึกสงสัยเกี่ยวกับบันทึกความรักของนักเขียนชื่อดังที่หายไป ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มที่ชื่อว่าโปรเจกต์ กำลังพิมพ์งานสุดท้ายของเขาในนิยายที่ไม่มีชื่อ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเคาะของปากกาเปลี่ยนบรรยากาศข้างในห้องให้มีความตึงเครียด ขณะที่เตยลุกขึ้นยืดขาและเดินไปรอบ ๆ โต๊ะ รอยยิ้มที่เธอพยายามจะซ่อน ผ่านเสียงหัวเราะค่อย ๆ ของโปรเจกต์ ทั้งสองเริ่มคุยกันเกี่ยวกับความฝันในงานเขียน และประสบการณ์ที่ทำให้พวกเขาตัดสินใจเดินทางตามใจตัวเอง
การสนทนาเต็มไปด้วยความคิดและอาณาจักรแห่งความหวัง เสียงนาฬิกาในห้องกระตุ้นให้เตยกลับสู่ความจริง ตอนนี้ใกล้แล้วที่งานแข่งวรรณกรรมประจำปีจะมาถึง และเธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมหรือยัง แต่โปรเจกต์ให้กำลังใจเธอ
“ทำไมไม่ลองเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเรา ในเรื่องที่ไม่มีใครเคยเขียนถ้าไม่ใช่จากหัวใจของเราเอง” เสียงของโปรเจกต์แฝงไปด้วยความตื่นเต้นและหวัง
เตยรู้สึกเหมือนได้รับจุดประกายใหม่ นักเขียนของตัวเองที่ติดอยู่ในโลกของตัวอักษรเริ่มเห็นช่องทาง และความรักระหว่างทั้งสองค่อย ๆ เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น ทุกอย่างกลับตึงเครียด ความลับที่โปรเจกต์มีเกี่ยวกับอดีตของเขาเริ่มผุดขึ้นมา ดึงให้เตยเข้ามาสู่โลกที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อมั่น ว่าจะมีเรื่องราวที่ถูกต้องหรือไม่เรื่องราวของรักที่ถูกเขียนขึ้นหรือจะถูกทำลาย
การถกเถียงระหว่างสองคนเริ่มเปลี่ยนไป เป็นการต่อสู้ภายในความคิดและจิตใจ เตยพบว่าเธอต้องเลือกระหว่างความรักและความฝันของตัวเอง ในขณะที่โปรเจกต์ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาหลีกหนีมาตลอดชีวิต
เมื่อถึงวันประกาศผลการแข่งขัน ทั้งสองต้องการเพียงแค่การยอมรับในสิ่งที่ตนเองได้ฝึกฝนและลงทุน ความผิดพลาดของโปรเจกต์ทำให้เตยต้องตัดสินใจว่าจะยืนอยู่ข้างเขาหรือหันหลังกลับ การพบเจอในที่ที่ไม่เคยพบมาก่อน ทำให้กลายเป็นการทดสอบความรักและมิตรภาพ
เรื่องราวเข้าสู่จุดสูงสุดในวันสุดท้ายของการประกวด ขณะที่เตยเผชิญหน้ากับความจริงและความลับของโปรเจกต์ การพบกันในห้องสมุดอีกครั้ง ช่วงเวลาสำคัญที่พวกเขาได้รู้จักกันอย่างแท้จริง
ในที่สุดเตยกล้าพอที่จะพาเรื่องราวไม่เพียงแต่ไปถึงจุดที่สูงระดับวรรณกรรม แต่ยังส่งเสริมและแบ่งปันการค้นพบของตัวเองกับโปรเจกต์ ในวันที่ผ่านไป ความรักนั้นเองที่หล่อเลี้ยงชีวิต โดยผ่านตัวอักษรที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยกัน
เมื่อไฟสลัวส่องสว่างเสริมบรรยากาศของห้องสมุด เสียงหัวเราะและน้ำตาได้เติมพลังให้กับการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตนักเขียนทั้งสอง ที่ได้พบรักและความหมายใหม่ในงานวรรณกรรม และทุกอย่างก็จบลงด้วยข้อความแทนใจ ที่ยังคงอยู่ในรูปของหนังสือที่มีชื่อว่า ‘เราทั้งสองเคยเขียน'”
