ตอนเช้าวันหนึ่งในโรงเรียนมัธยมชั้นนำของกรุงเทพฯ เสียงกระดิ่งดังขึ้นพร้อมกับนักเรียนเดินขวักไขว่ไปทั่วฅนเต็มลานหน้าโรงเรียนที่ประดับไปด้วยแดดจ้า พระอาทิตย์ส่องแสงสะท้อนผ่านต้นไม้ใหญ่กลางลานเสริมบรรยากาศการเริ่มต้นวันใหม่…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เธอมาช้าอีกแล้วนะเบลล์” ฟ้า เพื่อนสนิทของเบลล์พูดด้วยน้ำเสียงหัวเราะ ขณะที่มองไปที่ชุดนักเรียนของเบลล์ที่ถูกจัดอย่างเรียบร้อย กิริยาการพูดของฟ้าทำให้เบลล์รู้สึกอบอุ่นใจ ในขณะเดียวกันก็แฝงความกดดันจากสายตาเพื่อนรอบข้าง…
“เพราะต้องรอเธอน่ะสิ” เบลล์ตอบกลับ พลางยิ้มอย่างขมขื่น บทสนทนาทั้งคู่มักจะเริ่มต้นด้วยความสนุกสนาน แต่ความเครียดที่ซ่อนอยู่ในใจของเบลล์ก็ค่อย ๆ เริ่มเด่นชัด…
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ จนถึงช่วงพักกลางวัน นักเรียนทุกคนออกมาโยนความเครียดทิ้งไว้ในห้องเรียน เบลล์นั่งกับฟ้าภายในมุมเงียบของโรงอาหาร ขณะที่กลุ่มนักเรียนที่อยู่รอบ ๆ ต่างพูดคุยและหัวเราะ…
ไม่ไกลจากที่นั่งของพวกเขา มีที่สุดเท่ห์คนหนึ่งที่ชื่อว่า นที นทีเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียนและมีสาว ๆ จากกลุ่มหลายคนที่แอบมองเขาด้วยแววตาที่ชื่นชม สายตาของเบลล์จับจ้องไปที่นทีโดยไม่ทันสังเกต และนั่นทำให้ฟ้าหัวเราะ…
“เฮ้ เบลล์ Another adoration?” ฟ้าพูดตลกและทำท่าทางส่งสายตามองไปที่นทีทำให้เบลล์ยิ้มออกมา แต่ภายในใจเธอรู้ดีว่านทีไม่ใช่คนสำหรับเธอ…
หลังจากที่ทุกคนกลับเข้าสู่การเรียน เบลล์กลับรู้สึกหน่วงเหนื่อยจากความรู้สึกที่ต้องปกปิดความรักที่มีต่อนที ว่าจะเป็นไปได้ไหม? ว่าถ้าความรู้สึกนี้ถูกเปิดเผยจะกลายเป็นเรื่องใหญ่…
ในขณะที่ศาสตร์ลูกสามการเรียนการสอนต่าง ๆ ดำเนินต่อไป เบลล์ได้เข้าใกล้นทีมากขึ้น ผ่านกิจกรรมต่าง ๆ ทักษะฟุตบอลของนทีก็ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและอยากจะสนทนาด้วย…
แบ็คกราวด์ความรักระหว่างสองสาวในแวดวงที่แตกต่างนั้นค่อย ๆ เริ่มชัดเจนขึ้น ความกดดันที่มีจากเพื่อนและคุณครูเริ่มเพิ่มขึ้นเมื่อผลการเรียนมีกลุ่มคู่แข่งมาจากประวัติศาสตร์ที่การจัดอันดับในโรงเรียน…
ขณะนี้ความรักของเบลล์กำลังแสดงออกผ่านการแข่งขันในกีฬาฟุตบอลที่นทีมีส่วนร่วม ส่งผลให้ความรู้สึกที่อดทนไว้นั้นเริ่มคลี่คลายไปสู่ความตึงเครียดอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้…
เมื่อการแข่งขันฟุตบอลจะจัดขึ้น เบลล์รู้ว่าต้องบอกนทีว่ารู้สึกยังไงเกี่ยวกับเขา แต่ความกลัวจากสิ่งที่อาจเกิดขึ้นทำให้เธอพูดคำที่รออยู่ภายในออกไปไม่ได้…
เป็นสัปดาห์ที่น่าสับสนระหว่างการซ้อมและชีวิตประจำวัน แบ่งเวลาให้ดีระหว่างการเรียน การแข่งขัน และความรัก มันค่อนข้างลำบาก จนทำให้ฟ้าจำเป็นต้องให้คำแนะนำเพื่อน…
“ถ้าแกไม่พูดอะไรเลย เขาก็จะไม่รู้สึกถึงความรักของแกเนอะ” ฟ้าขยับตัวเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงเบา ๆ ขณะที่เธอเห็นสีหน้าเครียดของเบลล์…
ในวันแข่งขัน เบลล์ทำการซ้อมจนเหนื่อยอ่อน แม้กระนั้นยังคงรอดูสายตาของนทีจากสนาม การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น โดยมีนทีคอยเชียร์เพื่อนร่วมทีมในขณะที่เบลล์อยู่ฝ่ายตรงข้าม…
ความระทึกขวัญเกิดขึ้นในสนาม เมื่อเบลล์ไปตัดบอลจากนทีและล้มลง ทำให้เสียงเชียร์ดังสนั่น ทำให้รู้สึกถึงความกดดันจากเพื่อนร่วมทีม…
เธอรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดจะบอกนทีว่าเธอชอบเขาจริง ๆ แต่คำพูดของเธอกลับค้างอยู่ มิอาจหลุดพ้นออกมา จบการแข่งไปพร้อมกับความหมายที่ให้น้ำหนักต่างกัน…
ในที่สุดเบลล์จึงตัดสินใจพูดเรื่องที่สับสนที่สุดในชีวิตของเธอในงานเลี้ยงฉลองหลังการแข่งขัน เบลล์เข้าไปในมุมมืดของโรงอาหาร ขณะที่มีแสงไฟกระพริบไปทั่วบริเวณ…
ตรงนั้น หลายคนหันมาเหลียวดูเมื่อได้ยินเสียงที่แผ่วเบาของเธอ “นที…ฉันรักเธอ” คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ…
แต่อาการที่นทีกลับไม่ทันได้ชัดเจน และนั่นทำให้เบลล์รู้สึกเหมือนกระสุนแหล่มกฏ…
นทีหันกลับไปที่กลุ่มเพื่อนและฟ้าได้ยินเพียงแค่เสียงหัวเราะ ขอโทษที่เบลล์ได้แต่ยิ้มกลับ จนรอบ ๆ เธอช่างดูเย็นเฉียบ…
หลังจากวันนั้น เบลล์ทำใจและเลือกที่จะเดียวดาย แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่เข้ามาทำให้เธอเปิดใจภายในเธอมีการเปลี่ยนแปลง…
ในวันที่ฟ้าเห็นน้ำตาของเบลล์ ฟ้ารู้ว่าเพื่อนต้องการการช่วยเหลือ และได้วางแผนจัดงานคืนให้เบลล์เพื่อมอบของขวัญที่จริงใจและถึงตัวเบลล์…
การเดินทางนี้ได้สร้างความสัมพันธ์การรักซึ่งในที่สุดเบลล์ก็กล้าพูดก็ถูกตอบรับจากนที มิดพ้อยการกลับกันที่สำคัญขึ้นในความสัมพันธ์ที่เบลล์ในที่สุดเข้าใจว่ารักที่ต้องห้ามนั้นอาจไม่มีความหมายเมื่อเราตัดสินใจทำมันให้ชัดเจน…
ยอดเยี่ยมขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปจนทำให้เบลล์เฟื่องฟูที่รู้ตัวว่าตนเองมีค่าควรค่า ไม่ว่าใครจะคิดอย่างไร สุดท้ายเส้นทางแห่งการค้นหาความรักก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นกับหัวใจที่สุดชัดเจน…
จุดของเรื่องจบลงครั้ง ส่วนที่เรามักเป็นคนที่สะท้อนภาพเราชัดเพิ่มมากขึ้น “ความรักคือความจริง” ความถึงจิตใจของทุกคนที่ได้รับมันตลอดชีวิตนี้…
