เสียงฝนตกดังแข่งกับเสียงลมหายใจของคนสองคนในห้องเล็ก ๆ แห่งหนึ่งบนชั้นห้าใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เคนยืนก้มหน้าระหว่างที่จินก้มลงเก็บเศษกระดาษจากโต๊ะ หน้าต่างพร่ามัวด้วยละอองฝน นาฬิกาปลุกสีฟ้ายังคงเดินติ๊ก ๆ อย่างสม่ำเสมอ แต่เวลาของคนสองคนกลับหยุดนิ่งกลางบรรยากาศอึดอัดนั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จิน…วันนี้จะออกไปไหม” เคนพูดเสียงเบา สายตามองแผ่นหลังเพื่อนอย่างลังเล
จินเงียบไปนาน ก่อนจะขยับมือเช็ดของบนโต๊ะช้า ๆ ดวงตาเธอเหมือนกำลังคิดอะไรเป็นหมื่นอย่าง “ฝนตก หนาวด้วย บางที…” เธอปล่อยเสียงเงียบหายไปพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ
เคนนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ โต๊ะดนตรี มองกีต้าร์ที่เคยร้องเพลงด้วยกันเมื่อสี่ปีที่แล้ว ใจเขากระวนกระวาย นึกถึงวันที่หัวเราะโยนฝันใส่กันในโรงเรียนมัธยม ก่อนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเมื่อเข้ามหาวิทยาลัย
“จิน…” เคนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงข้อความในโทรศัพท์ของจินดังขัดจังหวะ เธอเหลือบมองหน้าจอ มีชื่อใครบางคนที่เขาจำได้ดี “พี” อดีตแฟนเก่าที่กลับมาติดต่ออีกครั้ง
บรรยากาศเย็นเฉียบลง จินวางมือถือไว้ข้าง ๆ ทำท่าเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่แววตากลับเศร้าลึก ๆ
“เขายังโทรมาเหรอ” เสียงของเคนเบากว่าปกติ ชัดเจนว่าพยายามไม่ทำลายบรรยากาศที่เปราะบางอยู่แล้ว
จินถอนหายใจช้า ๆ “แค่ถามสารทุกข์น่ะ ไม่มีอะไร”
เคนไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบกีต้าร์ขึ้นมา สายมือสั่นระหว่างกดคอร์ดแรก
สายฝนยังคงตกอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จินเดินไปนั่งข้างหน้าต่าง หันหลังให้เคน ตาเธอมองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม
“เคน ถ้าคนเราเลือกผิดในชีวิตแล้วจะย้อนกลับไปได้ไหม” เสียงของเธอสั่น เคนตั้งใจฟัง ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย
“บางอย่างมันก็ยากนะ” เขาเอ่ยเบา ๆ ช้ากว่าปกติ “แต่ถ้ายังอยากแก้ไข ก็คงต้องเริ่มใหม่…แม้จะยาก” เขายิ้มมุมปากเหมือนชอบกลบความเจ็บของตัวเอง
จินพยักหน้ารับ พลางวางมือลงบนกระจกเย็นเฉียบ สายตายาวไกลคิดถึงอดีตที่ค้างคา เธอไม่เคยเล่าให้เคนฟังเรื่องพีกลับมา ทุกอย่างยังคงเป็นความลับของเธอ
วันต่อมา ฝนยังคงตก เคนเดินตามจินไปที่มหาวิทยาลัย พวกเขาเรียนคณะเดียวกันแต่คนละสาขา ต่างคนต่างมีฝัน จินอยากเปิดแกลเลอรี่ศิลปะ ส่วนเคนฝันอยากเป็นนักแต่งเพลงอาชีพ
เคนเจอจินนั่งจ้องงานศิลปะในหอศิลป์ เขานั่งข้างกันโดยไม่พูดจา ต่างฝ่ายรับรู้ถึงช่องว่างบางอย่างที่เคยไม่มีมาก่อน
“อยากไปฝรั่งเศสเหรอ” เคนถามโดยยังมองภาพวาดอยู่
จินนิ่งไป ก่อนจะยิ้มเศร้า “ฝันตั้งแต่เด็กแล้ว กลัว…ถ้าไปแล้วทุกอย่างไม่เหมือนเดิม”
เคนหันมาสบตาเธอ “เราก็แค่ต้องกล้าพอจะเลือกสิ่งที่อยากจริง ๆ สักครั้ง”
จินเงียบไป หัวใจเธอสั่นไหวกับคำพูดนั้น มุมปากขยับแต่ไม่พูดอะไรออกมา บางทีเธอเองก็กลัวจะเสียเพื่อนคนเดียวที่เข้าใจเธอที่สุด
หลังคืนนั้น ทั้งคู่ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ฝนยังคงตกอีกวัน เคนเดินฝ่าสายฝน กลับหอพักพร้อมหัวใจหนักอึ้ง คำถามวนเวียนอยู่ในหัวว่า ถ้าวันหนึ่งจินไปจริง ๆ เขาจะกล้าพอยอมรับความรู้สึกตัวเองไหม
อีกวันหนึ่ง หนังสือสอบถูกวางเรียงเต็มโต๊ะในห้องสมุด เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน จินหยิบสมุดวาดภาพ เคนนั่งขีดเขียนโน้ตเพลง ในที่แห่งนี้ ไม่มีใครกล้าพูดความจริงออกมา มีแต่เสียงกระซิบของหัวใจแฝงอยู่ในอากาศชื้นฝน
“จะไปฝรั่งเศสจริงเหรอ” เคนถามเบา ๆ ระหว่างสายตายังมองหน้าจอคอมพ์
จินนิ่งไปก่อนจะตอบ “ถ้าได้ทุน…คงต้องไป” เสียงของเธอเหมือนกลืนคำพูดบางอย่าง
“แล้ว…ถ้าเราไม่อยากให้จินไปล่ะ” เคนพูดเบา เขามองต่ำ กำลังสั่นไหวกับความรู้สึกของตัวเอง
จินหันมามอง เพียงเสี้ยววินาทีที่ทุกอย่างในโลกหยุดนิ่ง เธอกลอกตากลับไปขีดเขียนสมุดเงียบ ๆ
“ทุกคนต่างก็มีทางของตัวเอง เคน” เธอพูดเสียงสั่น
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนจะนิ่งงัน ทุกครั้งที่เคนพยายามเข้าใกล้ จินกลับสร้างระยะห่างด้วยความลังเล อดีตคนรักอย่างพีเข้ามาทำให้หัวใจจินไขว้เขว ความหวังและความฝันที่แตกต่างกันกลายเป็นกำแพงที่ไม่มีใครกล้าข้าม
คืนหนึ่ง หลังสอบเสร็จ ทั้งคู่เดินกลับด้วยกัน ฝนโปรยบาง ๆ ท่ามกลางแสงไฟสีส้ม จินหยุดยืนใต้ป้ายรถเมล์ พลางกางร่ม เธอหันมามองหน้าเคนที่ยืนเปียกปอน
“ขึ้นรถไปก่อนสิ เดี๋ยวเรากลับเอง” เคนพูดเบา
จินส่ายหน้าช้า ๆ “จะกลับด้วยกัน”
มีความเงียบระหว่างสายฝน สองสายตาสบกัน ความลังเล สีหน้าเศร้า และความหวังผสมปนเป
“ทำไมยังดีกับเราอยู่ ขนาดเราทำตัวแย่ใส่…”
“เพราะจินสำคัญสำหรับเรา” เคนพูดเบา ๆ ดวงตามั่นคงแต่ปิดรอยบาดลึกในใจไว้
สายลมเย็นปะทะและเสียงฝนกลบคำพูดของทั้งสอง ทุกอย่างเหมือนค้างคาอยู่ในอากาศ
อีกหลายวันผ่านไป จินเจอพีโดยบังเอิญในร้านกาแฟ พีพยายามเข้ามาคุย ดีใจที่เธอโสดอีกครั้ง เขาพูดเรื่องอดีต พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่จินกลับรู้สึกว่างเปล่า ในใจเธอกำลังคิดถึงใครอีกคน
“จิน มาคุยกันหน่อยได้ไหม เราอยากเริ่มต้นใหม่” พีพูด น้ำเสียงจริงใจ
จินก้มหน้ามือสั่น “ขอโทษพี เราคงกลับไปไม่ได้…”
พีพยักหน้ารับ น้ำตาคลอ ทุกอย่างเงียบเหงา
คืนนั้นจินโทรหาเคน เสียงเฝ้าสายยาว เคนรับสายช้า ๆ
“เคน…นอนรึยัง” น้ำเสียงเธอสั่น รู้สึกผิดหวังในตัวเอง
“ยัง มีอะไรหรือเปล่า”
“เรา…คิดถึง เคน” น้ำเสียงเบามากจนเหมือนเสียงฝนที่ตกไกล ๆ
เคนเงียบ เขาไม่กล้าสารภาพความรู้สึกในใจ เหมือนกลัวจะเสียเพื่อนคนนั้นไป
เช้าหลังจากนั้น ทั้งสองคนทำเหมือนทุกอย่างปกติ เคนเอาสมุดเพลงมาให้จิน หน้าแรกคือเพลงที่เขาแต่งแล้วไม่เคยกล้าส่งให้ใคร
“จิน ฟังเพลงนี้หน่อยสิ” เคนพูดเสียงค่อย ๆ เขิน ๆ
จินกดฟัง เสียงกีต้าร์เคนลอดการบันทึก ดนตรีเรียบง่ายแต่ซ่อนความเศร้า เธอหลับตา ฟังเนื้อเพลงที่พูดถึงการรอคอยและความกลัวจะเสียใครคนหนึ่งไป
ระหว่างเพลงนั้น จินแอบหันไปมองหน้าเคน เคนหลบตาไม่กล้าสบสายตา
เพลงจบ เงียบอยู่นาน จินวางมือถือช้า ๆ “เพราะมากเลย” เธอยิ้ม รอยยิ้มเศร้าเจือหวัง
หลังจากนั้น ชีวิตดูเหมือนจะกลับไปปกติ แต่มีบางอย่างเปลี่ยนแปลง เคนกับจินเว้นระยะห่างกันมากขึ้น ฝนยังตกซ้ำ ๆ บรรยากาศครึ้มเหมือนใจของทั้งคู่
วันหนึ่ง จินได้รับข่าวดีว่าได้ทุนไปศึกษาต่อที่ฝรั่งเศส ทุกอย่างเหมือนฝัน แต่หัวใจกลับหนักอึ้งกว่าเดิม เธอเดินกลับห้องมืด ๆ สาวเท้าไปหน้าต่าง มองสายฝนไหลย้อย ตาของเธอคลอด้วยน้ำตา
เคนส่งข้อความมา “ดีใจกับจินนะ” ช่างห่างไกลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
จินไม่ตอบ เธอวางมือถือไว้ บีบมันแน่นจนข้อนิ้วซีด ความเงียบรอบตัวชวนให้อึดอัด เธอคิดถึงวันที่เคยนั่งหัวเราะด้วยกัน วันนี้กลับกลัวจะไม่มีวันนั้นอีก
คืนก่อนเดินทาง ทั้งสองนัดกันที่สวนสาธารณะกลางเมือง ฝนตกโปรยปราย ไฟทางสาดเงาเป็นริ้วบนพื้นน้ำ จินผูกผมแล้วนั่งรอที่ม้านั่ง เคนเดินเข้ามาช้า ๆ ถือร่มคนละคัน
ต่างคนต่างนิ่ง ไม่พูดอะไรนาน เคนกลืนน้ำลายก่อนพูดว่า “เราดีใจนะจินที่จินทำสำเร็จ แต่เรากลัว…กลัวจะไม่ได้เจอจินอีก”
จินยิ้ม ใบหน้าเปียกฝน เธอไม่แน่ใจว่าคือเหงื่อหรือน้ำตา “เราก็กลัวเหมือนกัน…กลัวว่าพอไปแล้ว ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม”
เงียบอยู่นาน เคนจ้องมองเข้าไปในตาเธอ “เราตัดสินใจผิดมาหลายเรื่องในชีวิต ยกเว้นเรื่องเดียว…คือการเป็นเพื่อนกับจิน”
จินหัวเราะทั้งน้ำตา หัวใจโล่งขึ้นแต่ยังไม่กล้าสารภาพ ทุกอย่างค้างคาอยู่ในบรรยากาศชื้นฝน
เครื่องบินออกเดินทาง ฝนยังตกในวันที่จินจาก เคนร่ำลาคำสุดท้ายแค่เพียงกอดที่ยาวนาน ไม่มีคำพูดใด ๆ
หลายเดือนผ่านไป ทั้งคู่พูดคุยกันทางข้อความห่าง ๆ ชีวิตของจินเต็มไปด้วยประสบการณ์ใหม่ ๆ ในฝรั่งเศส แต่เธอยังเก็บเรื่องของเคนไว้ในสมุดภาพสีเทา เคนเองเริ่มเอาเพลงของตัวเองไปเล่นตามร้านกาแฟ ความฝันทยอยเป็นรูปเป็นร่างแต่ยังรู้สึกขาดหายบางอย่าง
วันหนึ่ง ณ กาแฟร้านประจำของเคน เขาได้รับโปสการ์ดหนึ่งใบมาจากฝรั่งเศส บนการ์ดมีภาพฝนตกหน้าหอศิลป์ ด้านหลังจดข้อความหวัด ๆ ว่า “ทุกครั้งที่ฝนตก เรายังคิดถึงวันเก่า ๆ เสมอ”
เวลาผ่านไปอีกปีเต็ม จินกลับมาเมืองไทย เคนยังคงเล่นให้ร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งเดิม วันฝนตกฤดูร้อน จินเดินเข้าร้านช้า ๆ มองหาเคนในมุมเดิม เขาหันมาเห็นเธอ ดวงตาเขาเบิกกว้างในความเงียบ
เงียบอยู่นาน ไม่มีคำพูดใด เจอกันอีกครั้งเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
“คิดถึงเหรอ” เคนพูดทักทาย เสียงเบา ๆ
จินยิ้ม พลางยืนถือร่มเปียกน้ำฝน “ถ้าไม่คิดถึงก็คงไม่กลับมา—”
ทั้งคู่หัวเราะ เศร้าและเบิกบานอยู่ในนั้น เคนล้วงสมุดเพลงที่พกติดกระเป๋าออกมา ยื่นให้จิน “เพลงนี้…เราแต่งไว้ตั้งแต่วันที่จินไม่อยู่”
จินรับมา เปิดอ่านเบา ๆ น้ำตาคลอดวงตา เงยหน้ามองเคน “ครั้งนี้ อย่าให้สายฝนพรากเราอีกได้ไหม”
เคนยิ้ม กำมือเธอแน่น ฝนยังคงตก พวกเขาออกไปยืนใต้ระแนงน้ำ คำตอบของหัวใจไม่มีคำพูดใดต้องการอีกต่อไป
