แสงสะท้อนในรัตติกาล

ผืนผ้าใบเปล่าเรียงรายกลางแสงหลอดนีออนสีเหลืองนวล เสียงพู่กันขูดแผ่วบนพื้นผิวและกลิ่นสีน้ำมันคลุ้งทั่วทั้งสตูดิโอศิลปะขนาดใหญ่ วิชชานั่งหลังค่อมอยู่หน้าภาพวาด ริมฝีปากขบกัดจนซีด เธอมองแสงไฟพร่าเบื้องนอกหน้าต่าง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงสายตาใครบางคนจ้องมาจากเงามืดริมห้อง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“วาดอะไรอยู่?” เสียงแหบต่ำของเบญพายที่เพิ่งเดินเข้ามา พร้อมถือแก้วกาแฟสีน้ำตาลเข้ม เบญวางแก้วลงข้างๆ วิชชาแล้วเหลือบตามองภาพร่างที่เพื่อนสาวแสนขี้อายของตนเพิ่งขีดเขียน

วิชชาส่ายหน้าช้า ๆ “ยังมองไม่เห็นมันจริง ๆ เบญ ทุกทีเหมือนมันจะปรากฏ พอใกล้เสร็จกลับจางหาย…แบบนี้ประจำ” เสียงเธอแผ่วต่ำและมีความหม่นเศร้า

ภูผาเพื่อนชายคนเดียวในกลุ่ม เดินเข้ามาพร้อมหิ้วกล่องอุปกรณ์ปั้นดินน้ำมัน เสียงหัวเราะของเขาทำให้บรรยากาศคลายตัว “พวกแกซีเรียสอีกละ คืนนี้ต้องเสร็จไม่ใช่เหรอ งานนิทรรศการน่ะ ใจเย็น แค่เราไม่ลืมสนุกกับมันก็พอ!”

สายตามุก เพื่อนอีกคน เหม่อมองประตูด้านหลังสตูดิโอที่ถูกปิดตายมานาน “แล้วหายใจออกไหมเนี่ย ภูผา ฉันว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ ตั้งแต่วันนั้นแล้ว…”

เหลือบตามองไกลๆ เจน พี่ปีสี่ศิลปะผู้มีบุคลิกเย็นชา เขาไม่ได้พูดอะไรกับกลุ่มน้องใหม่มาหลายวัน เอาแต่เก็บตัวอยู่ในมุมเงามืดขณะบรรเลงเพลงบลูส์จากแอมป์เล็ก ๆ เหมือนต้องการสร้างเกราะป้องกันความรู้สึกของตนเอง

เมื่อพวกเขาเริ่มลงมือทำงานต่อ ริมหน้าต่างมีเสียงแปลกประหลาดคล้ายของบางอย่างขูดกระจก ทุกคนพร้อมใจกันมอง เงามืดนอกห้องนั้นพลันเคลื่อนไหวอย่างประหลาด จนมุกอดไม่ได้ต้องเดินไปหยุดหน้าต่าง “อย่าจ้องสิ มันเหมือนกับ…มีคนเฝ้าดูอยู่จริง ๆ” เสียงเธอสั่นพร่า

ภูผาพยายามทำเสียงขำกลบความตึงเครียด แต่ในแววตานั้นแฝงไปด้วยความตื่นกลัวเบาๆ “มีอะไรให้กลัว ที่นี่ก็มีแค่ผีศิลป์…เฮ้ เบญ ปิดหน้าต่างเหอะ ฟ้ามันจะตกเย็นแล้ว”

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือดังขัดขึ้น มุกหยิบขึ้นดู หน้าจอขึ้นข้อความจาก “กันต์” เพื่อนสนิทที่ขาดเรียนและหายหน้าไปตั้งแต่ต้นเทอม ข้อความเพียงสั้น “ขอโทษ อย่าเปิดประตูนั้น…” กลุ่มเพื่อนถึงกับนิ่ง

“กันต์ส่งอะไรแบบนี้มา? เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?” เบญพึมพำแทบไม่ได้ยิน วิชชาหันไปสบตา ทุกคนเต็มไปด้วยความกังวลปะปนไม่เข้าใจ

บรรยากาศภายในสตูดิโอยิ่งหนักอึ้ง ภาพวาดที่วิชชาว่าดูเหมือนปรากฏโครงร่างเส้นสีดำแปลกประหลาดขึ้นมาเหมือนเงามืดที่ไม่ได้เกิดจากฝีมือเธอ

คืนนั้น ไม่มีใครกล้าเดินกลับหอพักตามลำพัง พวกเขาตัดสินใจเฝ้าสตูดิโอด้วยกันโดยมีภูผาคอยส่งเสียงแซวระหว่างที่เบญคุยโทรศัพท์หากันต์แต่ไร้เสียงตอบรับ

เจนเดินเข้ามาหากลุ่ม ยื่นถุงขนมช็อกโกแลตเป็นเชิงขอโทษที่เมินใส่ทุกคน “คืนนี้ระวังตัวกันด้วย อย่าขึ้นไปชั้นลอยคนเดียว” เจนพูดย้ำ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ประตูหลังที่ถูกปิดตายนั้นให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับมีบางอย่างอยู่เบื้องหลัง

ทั้งห้าคนจึงตัดสินใจนั่งทำงานกลางห้อง กลิ่นสี ปนกับความกลัว ฟ้าข้างนอกพลบค่ำ เงาแปลก ๆ บนฝาผนังกระตุ้นจินตนาการของทุกคนจนบางคนเริ่มขำขันกลบความวิตก วิชชานึกถึงข้อความของกันต์ขึ้นมา “ทำไมกันต์ถึงสั่งแบบนั้น… หรือเขาเจออะไร?”

เบญถอนหายใจ ยกมือกุมหัว “กันต์ไม่ใช่คนกลัวอะไรไร้สาระนะ แต่ที่เขาขาดเรียน ขาดกลุ่มตลอด มันผิดปกติ ไปถามอาจารย์ก็ไม่มีคำตอบ”

ขณะที่ทุกคนเงียบนิ่ง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากชั้นลอยด้านบนดังก้องลงมา ทั้งห้าคนสบตากันอย่างตกใจ ภูผาทำใจกล้าย่องขึ้นไปตรวจสอบแต่ชะงักเมื่อได้กลิ่นธูปจาง ๆ

วิชชาสะกิดเบญ “เคยมีใครขึ้นไปข้างบนมั้ย” เบญส่ายหน้า “รู้แต่วันแรกกันต์เคยขึ้นไป…ตั้งแต่วันนั้นประตูหลังก็ถูกล็อกเลย”

ความกลัวค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในกลุ่ม บทสนทนายิ่งร้อนรนมากขึ้นเพื่อกลบความเงียบ “แกไม่กลัวเหรอมุก?” ภูผาแกล้งหยอกแต่มุกส่ายหน้า “กลัว แต่อยากรู้มากกว่า ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับกันต์”

เจนลุกขึ้นไปยืนเฝ้าประตูหลังเขม็ง ร่างสูงโปร่งทอดร่างพิงฝาอย่างระแวดระวัง

คืนนั้นพวกเขาผัดเวรกันนั่งดูสตูดิโอ แต่ละคนมีเป้าหมายส่วนตัว—เบญต้องการรู้ความจริงเกี่ยวกับกันต์ มุกอยากช่วยเพื่อนที่ตนเคยหลบเลี่ยง ภูผาแกล้งพูดตลกกลบความกลัวแต่ใจลึกอยากลบล้างอดีตความผิดพลาดจากการทิ้งกันต์ไว้คนเดียว วิชชาอยากเอาชนะความกลัวของตนที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่หลังประตู

เมื่อฟ้าเริ่มใสขึ้น เสียงฝีเท้าก็หายไปทุกคนหลับคอพับกับโต๊ะภาพวาด วิชชาสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกเหมือนใครกระซิบข้างหู หล่อนเงยหน้ามอง พบว่าภาพวาดของเธอมีข้อความลับปรากฏ ‘ข้ามผ่านมาได้ เพราะอยากลืม’ ลายมือเหมือนกับของกันต์

แต่ละคนเมื่อตื่นขึ้นมาก็เจอร่องรอยแปลกประหลาดในงานศิลป์ของตัวเอง มุกเจอพู่กันวางเรียงเป็นคำว่า ‘กลับมา’ เบญเจอประตูชั้นลอยเปิดแง้ม ทั้งสามคนหันไปมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าเอื้อมมือไปสัมผัสแม้แต่ประตูหลังเก่าคร่ำคร่า ขอเวลาให้ความกล้าสั่งการหัวใจ

“คืนนี้ห้ามกลับบ้านนะ ขอร้อง” วิชชาเอ่ยเสียงเครือ ภูผาหัวเราะกลบเกลื่อนอีกครั้งทั้งที่ดวงตาวูบไหว

คืนนั้นทุกคนพยายามไขปริศนา ข้อมูลที่กันต์สายเข้ามาครั้งสุดท้ายคือก่อนงานประกวดศิลป์ เขาเคยบอกกับภูผาว่า “ถ้านายเปิดประตูนั้นคนเดียว ฉันอาจไม่มีโอกาสออกมาแล้ว”—ตอนนั้นภูผาฟังแค่ว่าคือมุกตลกขำ ๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างดูจริงจังเกินไป

ในขณะที่เพื่อน ๆ ผลัดกันเดินดูรอบห้อง เจนนิ่งเงียบ ผุดลุกผุดนั่งแล้วเดินหายไปยังชั้นลอยเงียบ ๆ ไม่มีเสียงตอบรับ ทุกคนจึงตัดสินใจตามขึ้นไป พบเจนยืนจ้องกระจกบานใหญ่ในห้องมืด เงาตัวเองและเงามืดอีกเงาซ้อนทับ “มันมีบางอย่างอยู่ในนี้” เจนกระซิบ

วิชชาส่งสัญญาณ พวกเขาเดินเข้าประชิดกระจก ใจเต้นแรงพร้อมกัน ภาพสะท้อนในกระจกเริ่มบิดเบี้ยว ภาพคนหนึ่งซ้อนขึ้นมาแทน—กันต์ ยืนอยู่หลังบานกระจก

“ช่วยผมด้วย” กันต์เอื้อมมือทะลุออกมา คราบน้ำตาและคราบเลือดจาง ๆ บนใบหน้า กับเสียงสะอื้นที่ไม่มีใครได้ยินเต็มที่ แววตาของเขาคล้ายตัดพ้อ

ทุกคนผงะมองหน้ากันนิ่ง วิชชาก้าวเท้าเข้าไป ทบทวนความผิดพลาด—วันนั้นเธอไม่ได้เอ่ยปากห้ามกันต์เปิดประตูหลัง ชั้นลอย เธอหลบสายตาหลีกเลี่ยง มองข้ามสัญญาณเตือนจากเขา เบญ น้ำตาคลอเบ้า เธอปล่อยให้เรื่องเลื่อนลอย เพราะกลัวความจริง เจนนิ่งเงียบมาตลอดแต่น้ำตาไหลอาบแก้ม

กันต์ร้องเรียกชื่อพวกเขาอีกครั้ง แสงไฟในห้องพลันดับพรึ่บ เหลือแต่แสงจันทร์นวลเย็นที่สาดเข้ามาในกระจก ทุกคนต้องตัดสินใจ จะเปิดประตูหลังห้องหรือเดินหนีจากเงาฝันร้ายนี้ตลอดกาล

ภูผาเดินไปจับลูกบิด มือสั่นระริกแต่ตัดสินใจแน่วแน่ “ฉันเคยขี้ขลาด ทิ้งกันต์ไว้ในนั้น แต่คืนนี้ฉันจะไม่ทิ้งเพื่อนอีก”

ประตูหลังเปิดออกช้า ๆ เสียงดังอืดอาด เงามืดคลี่ยาวฉายเข้ามาในห้อง พวกเขาพร้อมใจกันจับมือแน่น—แต่ละคนต่างสารภาพบาปเล็ก ๆ ในใจ ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความกลัวสู่ภายในห้องมืด

ข้างประตูนั้น กันต์ยืนอยู่จริง ๆ ดวงตาแดงก่ำ โอบรัดแขนด้วยความเศร้า เจนออกปากขอโทษ —ครั้งแรกที่เขายอมแสดงความอ่อนแอ “โทษที ที่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว”

มุกกับเบญร้องไห้ ภูผากับวิชชาส่งเสียงเรียกชื่อกันต์ ดึงเพื่อนออกมาจากวงกตเงามืด กลิ่นธูปอวลขึ้นชั่วครู่ ก่อนกันต์จะละลายลงเป็นเศษเงาบนพื้นกระดาน เฉกเช่นความทรงจำที่มืดดำจางหาย ทิ้งไว้เพียงงานศิลป์ในห้องที่เต็มไปด้วยร่องรอยอดีต

แสงอรุณค่อย ๆ แทรกเข้ามาในสตูดิโอ ทุกคนตั้งแถวมองภาพวาดที่วิชชาวาดจบบนผนัง—มันคือภาพเพื่อนทั้งกลุ่มจับมือ ดวงตาเปื้อนรอยน้ำตาและรอยยิ้มที่ยังไม่เลือน พวกเขาเติบโตขึ้นในคืนนั้น แม้ไม่อาจลืม แต่ก็ได้เรียนรู้ที่จะให้อภัยตนเอง

แม้กันต์ไม่ได้กลับมาในรูปร่างเดิม แต่ชื่อของเขากลายเป็นแรงบันดาลใจหล่อหลอมงานศิลป์และมิตรภาพใหม่ เงามืดที่เคยปกคลุมหัวใจแต่ละคนจางลงเหลือเพียงแสงสะท้อนในรัตติกาลที่นำทางทุกคนให้เดินหน้าต่อไป