ในยามเช้ามืดที่บ้านหลังใหญ่กลางเมือง ฟ้า นางเอกสาววัยรุ่นนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ส่องกระจกที่ถูกปกคลุมด้วยฝุ่น แต่กลับสะท้อนให้เห็นภาพกระจ่างในใจของเธอเองว่าชีวิตนี้ยังมีอะไรอีกมากมายให้ค้นหา ทุกเช้าเธอใช้เวลาอย่างน้อยสิบห้านาทีเพื่อสำรวจตัวเอง ก่อนจะก้าวไปสู่โลกภายนอกที่วุ่นวาย และในทุกครั้งที่มองกระจก ฟ้าจะนึกถึงคำสอนของแม่ที่พูดเสมอ “ลูกเธอต้องรักและเชื่อในตัวเอง”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่ฟ้านั่งตั้งใจทำการบ้านอยู่ในห้องนอน เธอเจอกับกระจกบานเล็กที่ซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของบ้าน เป็นกระจกที่ไม่ได้ใช้มานาน สีคล้ำไปหมด เมื่อฟ้าลงมือทำความสะอาด กระจกเริ่มกลับมาส่องแสงสวยงามอีกครั้ง และในนาทีที่มองไป กระจกสะท้อนภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเจ้าสาว ฟ้าใกล้จะร้องออกมาเมื่อเห็นแม่ของเธอในวัยหนุ่มสาวยืนอยู่ตรงนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งผู้เต็มไปด้วยความฝันและความมุ่งมั่นที่เคยมี แต่มันกลับกลายเป็นแค่ฝุ่นของความทรงจำ เมื่อแม่ของเธอตัดสินใจแยกทางกับพ่อและมาทำงานคนเดียวเพื่อเลี้ยงดูฟ้า
“แม่เคยบอกว่าภาพในกระจกอาจมีความลับ” ฟ้ากระซิบกับตัวเอง ขณะที่เธอพยายามเอื้อมมือไปแตะกระจก เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดแปลก ๆ ราวกับเสียงเรียกจากอดีต ก่อนที่มหาสมุทรแห่งความรู้สึกจะหลั่งไหลออกมา ทำให้ฟ้ารู้สึกว่าความรักของแม่มีจริงอยู่ในกระจกใบนี้
ฟ้าจึงเริ่มลงมือค้นหาความจริงเกี่ยวกับแม่ของเธอ พอเริ่มเปิดหน่วยความจำเก่าของกระจกและความรักที่มันเก็บซ่อนอยู่ ฟ้าก็ได้พบกับความลับและความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน เธอได้พบชัย เพื่อนชายที่สนิทกัน ตั้งแต่ประถมเรียนที่มีความรู้สึกพิเศษให้กัน แต่กลับไม่กล้าเป็นคนพูดความจริงออกไป เมื่อฟ้ารู้จักแม่ของชัยในกระจก ทำให้ทั้งคู่ได้เริ่มสำรวจความรักที่อยู่ในใจ
ทั้งคู่ใช้เวลาไปเที่ยวด้วยกัน พูดคุยกันอย่างสนุกสนานที่ร้านกาแฟในเมือง ฟ้ารู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่โลกใหม่ที่เต็มไปด้วยสีสัน และในขณะเดียวกันก็มีความกังวลเกี่ยวกับความลับที่เธอค้นพบเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ ในชั่วโมงเดียวกันนั้น ฟ้าได้รับโทรศัพท์จากน้องเล็กที่ส่งสารบอกว่าเพื่อนเก่าแม่เขานั้นเตรียมมาที่บ้าน เพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน
เมื่อฟ้ากับชัยกลับมาที่บ้าน สายลมเย็นพัดผ่านเข้าทางหน้าต่าง ฟ้ารู้สึกถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรง ในขณะที่พวกเขาได้พบกับน้าตาล เพื่อนเก่าของแม่ฟ้าที่มีแววตาซึมเศร้า ทั้งสองนั่งลงกันและฟ้าก็เข้าใจว่าจริง ๆ แล้วความทุ่มเทของแม่มีทั้งความรักและความเศร้าอยู่ในนั้น
“แม่เคยต้องเลือกทางชีวิต สิ่งที่พูดไปอาจไม่ใช่สิ่งที่เธอรู้ทั้งหมด” น้าตาลเริ่มเล่าเรื่องราวความซับซ้อนของอดีตที่ฟ้ายังไม่เคยทราบ เช่น การที่แม่ของฟ้ามักมีความทุกข์ซ่อนอยู่ในใจ เวลาที่เธอพูดถึงพ่อของฟ้า ทำให้ฟ้ารู้สึกว่าต้องกล้าตัดสินใจและตั้งใจทำแม่ให้ภูมิใจกับความรักที่แท้จริง
เหตุการณ์ในวิถีชีวิตที่ผ่านเข้ามาจนเข้าถึง וועןนาทีที่หนาแน่น ฟ้าเริ่มรู้สึกสับสนเมื่อมีความรักที่พัฒนากับชัย ในขณะที่ต้องต่อสู้กับความโศกเศร้าในครอบครัว วันหนึ่งในช่วงค่ำกับชัยที่พา ฟ้าไปเยี่ยมชมบ้านเก่า ขณะที่หาร่องรอยของความทรงจำ ฟ้าได้พบกับหมายเลขโทรศัพท์ที่เก่าต่อเนื่องที่จะนำไปสู่การค้นหาความลับที่หลับใหล ผ่านากกระจกแห่งความทรงจำ ทำให้เธอตัดสินใจจะพบกับพ่ออีกครั้ง และลองพูดที่เคยถูกกลบด้วยความกลัวและความเสียใจ
เมื่อถึงช่วงเวลาแห่งการพบปะ ฟ้าได้พบพ่อซึ่งเต็มไปด้วยความลังเล พ่อของเธอพยายามอธิบายตัวเขา แต่ฟ้ากลับนิ่งมองไปที่เขา ราวกับคนที่อยู่กึ่งกลางระหว่างรักและเกลียด ความตึงเครียดที่บีบคั้นเธอนั้นแสดงออกมาในทางของน้ำเสียง และเวลาในช่วงนั้นที่สำคัญกลับผ่านไปอย่างช้า
“พ่อตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ทิ้งเราไป” ฟ้าถามเสียงแข็ง ขณะที่ดวงตาของเธอเหลือบมองไปที่พ่อที่เบือนหน้าหนี พ่อหยุดเล่าและเริ่มอธิบายถึงหนึ่งในความจริงที่ซ่อนเร้น นั่นคือการแตกสลายของทุกสิ่ง
แต่ในคืนหนาวเย็น ฟ้ารู้สึกถึงปัญหาที่รออยู่ สุดท้ายทั้งชัยและฟ้าต้องเรียนรู้ว่า การรักใครสักคนเป็นเรื่องที่เข้มข้น พวกเขายินดีจะต่อสู้เพื่อความรัก แม้ว่าจะต้องเจอกับความมืดมนในชีวิต
คล้อยตามความรู้สึกที่หนักแน่น พวกเขาได้ธำรงรักที่งามร่วมกัน ในการอยู่กับความจริงที่พวกเขาได้พบ พวกเขาต้องจัดการกับความรักและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน มีความน่าตกใจเต็มไปด้วยรอยยิ้มเป็นส่วนผสม แต่อย่างไรก็ตาม ฟ้าก้าวเดินต่อไปในเส้นทางที่มีสีสันและคอยเก็บเกี่ยวความสุขและความทรงจำที่งดงามจากการวิ่งผ่านกระจกนี้ ในสุดท้าย ความจริงคือกลุ่มดาวที่คอยนำทางชีวิตของเธอไปยังเส้นทางที่ดี”
