เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบกับบันไดไม้เก่าดังก้องในโถงหอพักหญิงฟ้าใส พลอยดึงกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ขึ้นบ่า เหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลซึมตามไรผม ทั้งสนามหญ้าด้านนอกกลับเงียบสงัดผิดปกติสำหรับหอพักในวันเปิดเทอมใหม่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ง่ายดีนะน้องพลอย ได้ห้องว่างวาบแบบนี้” พี่รุ่งผู้ดูแลหอยิ้ม แม้ริมฝีปากจะแฝงแววกังวล “ไม่มีใครกล้าอยู่ห้องเจ็ด เลยเหลือให้หนู” เธอยิ้มมุมปาก แววตาซ่อนเร้น
“เพราะอะไรคะ?” พลอยถาม เสียงแผ่ว เหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ก็…พูดไปก็เท่านั้น เอาน่า! อยู่สบาย ห้องนี้วิวดี” พี่รุ่งเลือกเลี่ยงคำถาม พลอยรับกุญแจกุญแจห้อง พยายามยิ้มตอบ ความโดดเดี่ยวแผ่ปกคลุม
เมื่อประตูห้องเจ็ดเลื่อนเปิด กลิ่นอับเก่าจางๆ ลอยมา พลอยลากกระเป๋าเข้า เอื้อมเปิดม่านหน้าต่าง ฝุ่นคลุ้งตัดกับแสงแดดแผ่ว เฟอร์นิเจอร์เก่าแต่สะอาด รอบห้องไม่มีอะไรผิดปกติยกเว้นกระจกกรอบไม้ขนาดใหญ่ เก่าแก่ซึ่งวางอยู่ตรงผนังหัวเตียง มองเผินๆ ธรรมดา แต่สายตาของพลอยเหมือนจะจับอะไรฟุ้งไหวในเงาสะท้อนนั้น
เธอนั่งลงบนเตียง ลมหายใจช้าลง จู่ๆ กระจกก็แปรปรวน เงาสะท้อนเปลี่ยนเป็นภาพกลุ่มหญิงสาวแต่งชุดนักศึกษายิ้มหัวเราะกันอยู่ในห้องเดียวกันกับที่เธอนั่ง พลอยขมวดคิ้ว ขยี้ตา กระจกกลับเป็นปกติ
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะ ไล่ความกลัวเล็กๆ ออกไป “ขอโทษนะ มีใครอยู่ไหม?”
เสียงนั้นเป็นของ “ปุ้ม” เพื่อนร่วมหอจอมพูดเร็ว “เราชื่อปุ้ม อยู่ห้องข้างๆ มีอะไรให้ช่วยไหม?”
พลอยรีบตั้งสติ “ไม่มีอะไรจ้ะ ขอบคุณนะปุ้ม” เธอยิ้มจางๆ ดึงความรู้สึกกลับสู่โลกจริง ปุ้มยกน้ำอัดลมมาให้แล้วชวนลงไปร้านกาแฟล่างหอพัก
พลอยและปุ้มนั่งในร้านเล็กๆ พลอยสังเกตว่าปุ้มมักหลุบสายตาเวลาเอ่ยถึงห้องเจ็ด ปุ้มคุยเสียงแผ่ว “พวกเราที่นี่เคยมีเรื่อง เหมือนยังมีบางอย่างคาอยู่” เธอเงียบไป ก่อนยิ้มกลบเกลื่อน
เย็นวันเดียวกัน ห้องของพลอยเงียบผิดปกติ เธอนั่งหน้ากระจก หยิบหวีเก่าๆ ที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมา จังหวะนั้นภาพในกระจกไหววูบ คราวนี้เป็นหญิงสาวผมยาวกำลังนั่งร้องไห้ฝังหน้ากับมือ แล้วตัดไปเป็นภาพใบหน้ามีรอยฟกช้ำ พลอยผงะ หัวใจเต้นระรัว ถอยออกมาอย่างเร็ว
คืนนั้น พลอยนอนไม่หลับ เสียงลมหวีดร้องลอดช่องหน้าต่าง เธอลองเอื้อมแตะกระจกไล่ความคิดบ้าๆ จู่ๆ เย็นวาบแล่นขึ้นแขนเหมือนมีมือใครจับไว้
พลอยสะบัดออกขยับตัวห่าง กลิ่นดอกลีลาวดีโชยมา เธอกลั้นใจฟัง เสียงบางอย่างกำลังพึมพำในความมืด
รุ่งเช้า เธอไปถามพี่รุ่งเกี่ยวกับกระจก พี่รุ่งอ้ำอึ้ง “อย่าไปยุ่งกับของเก่ามากเลยน้อง อะไรที่มันผ่านมาแล้วก็ผ่านไปบ้างเถอะ” ทว่าความอยากรู้ของพลอยเริ่มลุกเป็นไฟ
พลอยเริ่มสอบถามเพื่อนๆ พวกเขาดูอึดอัด บางคนปิดปากเงียบ บางคนบอกว่าเคยได้ยินเสียงร้องไห้ยามค่ำคืน และว่าห้องนี้เกิดเหตุการณ์น่ากลัวเมื่อหลายปีก่อน แต่ไม่มีใครยอมเล่ารายละเอียดมาก
ปุ้มเสนอตัวช่วยสืบ “เราควรหาข้อมูลที่ห้องสมุด มีบันทึกเก่าๆ ของหอพักอาจจะมีเบาะแส”
ขณะค้นหาที่ห้องสมุด พลอยพบสมุดบันทึกเก่าหน้าปกเหลืองซีด เขียนชื่อว่า “พี่แนน” พลอยค่อยๆ อ่านหน้าแรก หัวใจตึกตักเมื่อพบว่าเจ้าของห้องเจ็ดก่อนเธอคือหญิงสาวที่หายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อห้าปีก่อน
คืนถัดมา พลอยกับปุ้มกลับมาที่ห้อง กระจกสะท้อนภาพเดิม แต่ครั้งนี้ภาพชัดเจนขึ้น เป็นเหตุการณ์ทะเลาะระหว่างหญิงสาวสองคน เสียงตะโกน เจ็บปวด น้ำตา พลอยกับปุ้มหันมาสบตากัน เงียบงัน หวาดหวั่น
“ถ้าเขายังไม่ไป…เพราะยังมีเรื่องที่ค้างคา” ปุ้มพึมพำ
ทั้งสองช่วยกันสอบถามเพื่อนหอพัก เจอ “เหมียว” รุ่นพี่ปีสามที่เคยอยู่มาตั้งแต่สมัยพี่แนน เหมียวลังเลแต่ยอมเล่า “พี่แนนเคยโดนกลั่นแกล้งหนักจนหายตัวไป พวกพี่เองก็ไม่กล้าพูดถึงเพราะมีคนในพวกเรามีส่วนร่วม…”
พลอยหน้าเสีย “แล้ว…ใครกันแน่?”
เหมียวพูดแผ่ว “บางอย่างมันยากจะให้อภัยตัวเอง พวกพี่กลัวว่ากระจกนั้นจะสะท้อนความผิดของใครสักคนออกมา…”
พลอยตัดสินใจเผชิญกับภาพในกระจกอีกครั้ง คืนต่อมาเธอจ้องภาพอดีต นิ่งสงบ แม้หัวใจสั่น ไม่นานนักภาพจางหาย ปรากฏใบหน้าพี่แนนในกระจก เธอพูดเสียงเศร้า “ใครบางคนที่นี่ต้องพูดความจริงก่อนฉันจะหลุดพ้น”
ความเครียดก่อตัวในหมู่เพื่อนหอ หลายคนเริ่มฝันร้าย ระแวงกระจก พลอยรวมคนในหอมาตั้งวงพูดคุยกลางคืน ทุกคนต่างพูดถึงความรู้สึกผิด ความกลัว และการสูญเสียในอดีต
บรรยากาศอึดอัด มีแต่เสียงหายใจเงียบ คนหนึ่งสารภาพว่าเคยเห็นพี่แนนร้องไห้แต่เลือกเมินเฉย บ้างสารภาพว่าหัวเราะเยาะความเจ็บปวดของเธอเอง ทุกคนเริ่มร้องไห้ มองกระจกอย่างรู้สึกผิดลึกซึ้ง
พลอยเองพบว่าตัวเธอเคยกลัวการไม่ถูกรักและการถูกโดดเดี่ยวจนไม่กล้าเข้าข้างความถูกต้อง เธอยอมรับกับทุกคน น้ำตาไหลพราก ยอมเผชิญหน้าหัวใจตัวเอง
กระจกเริ่มเปลี่ยน เงาในกระจกกลายเป็นเพียงเงาสะท้อนของทุกคนแต่มีรอยยิ้มอาบน้ำตา เงาพี่แนนเอ่ยเสียงเบา “ให้อภัยกันเสีย แล้วฉันจะไป” แสงอ่อนวาบ กระจกกลายเป็นเพียงของธรรมดา ไม่มีเงาวิปริตอีกต่อไป
เช้ารุ่งขึ้น พลอยยืนหน้ากระจก มองตัวเองในเงาใหม่อย่างกล้าแกร่ง เพื่อนๆ เข้ามากอดกันยิ้มทั้งน้ำตา หอพักหญิงฟ้าใสกลับมีพลังอบอุ่นใหม่ ผีเสื้อโผบินผ่านหน้าต่าง ภาพสุดท้ายคือพลอยกลั้นใจยิ้ม เดินออกไปสู่เช้าวันใหม่ – เปี่ยมด้วยความกล้าในการเติบโตและพร้อมให้อภัยความผิดในอดีต
