เสียงก้องจากหอพักชั้นสิบเจ็ด

คืนวันศุกร์ฟ้าที่หอพักมหาวิทยาลัยฟ้าอิสระสดใสตามเคย ไฟทางเดินชั้นสิบเจ็ดสว่างแต่กลับมีอะไรบางอย่างแตกต่างจากทุกคืน อคิราห์ยืนสะพายเป้ใบโต ฝืนยิ้มทักทายแม่บ้านที่เดินเช็ดพื้น—แต่สายตาคู่นั้นเฉยชาราวกับเฝ้ารองานพิธี.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงข้อความแชทในโทรศัพท์ดังขึ้น ศกลิน เพื่อนร่วมห้องเพิ่งบอกว่าจะกลับดึก อคิราห์หายใจเข้าลึก ก่อนเดินเข้าห้องหมายเลข 17C ประตูบานนั้นติดใบกระดาษวาดการ์ตูนเล็ก ๆ เป็นฝีมือศกลิน เธออดใจไม่ไหว เอื้อมมือแตะรูปหัวใจพลางแอบยิ้มนิด ๆ

ระหว่างจัดหนังสือขึ้นโต๊ะ เสียงปังที่ประตูดังลั่น อคิราห์สะดุ้ง “ใครน่ะ?” เงียบไร้คำตอบ เธอขยับเปิดประตู เห็นเพียงเงาเท้าของใครบางคนหายไปที่บันไดหนีไฟ

คืนนั้นอคิราห์นอนไม่หลับ เสียงกุกกักเหมือนคนเดินย่ำบนพื้นข้างนอกดังยาวตลอด สองนาฬิกาเศษ มีเสียงเหมือนใครสะอื้นดังลอดประตูมา เธอฝืนปิดหูขมวดคิ้วแน่น ข่มตาจนเช้า

ตื่นเช้าขึ้น ศกลินยังไม่กลับ โทรติดต่อก็เงียบ อคิราห์เริ่มรู้สึกผิดสังเกต ผ่านเที่ยงก็ยังไร้ร่องรอย เธอไปแจ้งแม่บ้านและขอความช่วยเหลือ นันทวัฒน์ หนุ่มแว่นร่างเล็กที่พักห้องตรงข้ามเดินเข้ามาหา “เมื่อคืนเห็นใครแปลกหน้าบนชั้นบ้างไหม” นันทวัฒน์ส่ายหัวติด ๆ ขัด ๆ “ผม… เอ่อ ไม่แน่ใจนะครับ แต่เหมือนเห็นแสงไฟวาบ ๆ ในห้องศกลินตอนตีสอง”

แพรวา สาวผมสั้นลุคห้าวที่อคิราห์พอเคยรู้จักกันบ้าง เดินมาแจ้งว่าตัวเองเจอเสื้อคลุมของศกลินตกหน้าห้องน้ำเมื่อเช้า “เธอหายไปเอง หรือ…?” เสียงแพรวาสั่นคลอน แม้จะพยายามแข็งแกร่ง

อคิราห์ตกลงกับทั้งสองคนว่าจะตามหาเพื่อนให้ได้ วิศรุตชายหนุ่มจากห้องข้างเคียงเสนอตัวช่วยสืบ “พวกเราต้องหาว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ อะไรที่ทุกคนกลัวเกินกว่าจะพูด?”

สี่คนเดินตรวจสอบลานระเบียงชั้นสิบเจ็ด พบขี้เถ้ากระดาษคล้ายมีใครเผาสิ่งของกลางดึก “เมื่อคืนไม่มีใครเข้ามาเผาของใช่ไหม?” อคิราห์ถาม นันทวัฒน์ส่ายหน้า แสงไฟสะท้อนกระจกหน้าต่างทำให้เห็นเงาตัวเองพร่ามัว—หรืออะไรมากกว่านั้น?

ระหว่างสืบหาเบาะแส กลุ่มเพื่อนเริ่มพบสิ่งผิดปกติ—กระดาษแผ่นหนึ่งเสียบใต้ประตูห้องศกลิน เขียนว่า ‘อย่าหันไปมองกระจก’ คำเตือนนั้นกระตุกใจอคิราห์ นันทวัฒน์เริ่มหวาดกลัว “ทำไมกัน ทำไมต้องกลัวกระจก?” แพรวากลอกตา “ที่นี่เรื่องลือแปลก ๆ เยอะนะ”

ค่ำวันเสาร์พวกเขานัดพบที่ห้องนั่งเล่นรวม พวกเขาสอบถามเพื่อน ๆ ครบทุกคน ไม่มีใครเห็นศกลินหลังเที่ยงคืน แพรวาตัดสินใจพากลุ่มไปยังห้องนั่งเล่น “ฉันมีอะไรอยากเล่า… คุณเคยได้ยินเรื่องเด็กผู้หญิงที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อนไหม? บางคนบอกว่าเธอยังวนเวียนที่นี่” นันทวัฒน์หน้าถอดสี “ผม…เคยได้ยินเหมือนกัน เขาว่ายังได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือทุกคืนที่ 17C”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนตกใจ อคิราห์สูดหายใจหนัก ๆ “ทุกคนอยู่กันครบ ใครเคาะประตู?” วิศรุตแง้มประตูออกไป พบแค่ลมเย็นโชยเข้ามา พร้อมแสงจากไฟทางเดินกระพริบวูบวาบ

ขณะที่ทุกคนลังเล เสียงร้องแผ่วเบาเหมือนเด็กผู้หญิงลอยมาตามลม “ฟังสิ นั่นเสียงอะไร!” แพรวากระซิบ ทุกคนชะงัก ความเงียบปกคลุมอึดอัด

อคิราห์ขอไปดูห้องศกลินอีกครั้ง “ยังไงฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเพื่อนอยู่ที่ไหน” เธอเอามือแนบกระจกบานเดียวหน้าห้อง—เงาสะท้อนแตกร้าวชั่ววินาที แพรวามองนิ่ง “เห็นไหม?”

นันทวัฒน์เดินเข้ามาห่าง ๆ พึมพำ “เมื่อคืนผมเห็นศกลินเดินผ่านหน้าห้อง เหมือนเธอกลัวอะไรสักอย่าง ผมแอบมองก็เลย…กลัวจะยุ่งเรื่องของคนอื่น”

อคิราห์นั่งกุมขมับ “เมื่อคืน ฉันทะเลาะกับเธอเรื่องเล็กน้อย ฉันพูดแรงไป บางทีเธอคงเสียใจมากกว่าที่คิด” วิศรุตเงียบไปก่อนเอ่ย “บางทีในห้องนี้เก็บความรู้สึกของคนมากเกินไป…ถ้าเรากล้าพูดกันตรง ๆ ทุกอย่างอาจไม่เป็นแบบนี้”

ทั้งสี่คนตัดสินใจใช้เวลาอยู่ด้วยกันคืนนั้น หวังว่าเสียงประหลาดจะคลี่คลายปม ทุกอย่างเงียบกริบจนกระทั่งเที่ยงคืน เสียงสะอื้นเหมือนเดิมดังขึ้น—คราวนี้ชัดเจนจนทุกคนตกใจ วิศรุตลุกพรวดตรงไปยังประตู 17C “ใครอยู่ข้างใน!”

แพรวารั้งแขนไว้ “ระวังนะ” นันทวัฒน์ลากวิศรุตกลับ ทันใดนั้นกระจกหน้าห้องแว่วเสียงเหมือนระเบิดเบา ๆ เงาสะท้อนจับเป็นรูปเด็กหญิงกำลังร้องไห้

ทุกคนหน้าซีด ก่อนเงียบ ไม่มีใครกล้าขยับตัว อคิราห์น้ำตาคลอ ก้าวไปวางมือบนกระจก “ขอโทษ…ฉันไม่ควรพูดร้าย ไม่ควรนิ่งดูดาย” เธอพูดเสียงสั่น

อยู่ ๆ เสียงร้องไห้หายไปอย่างฉับพลัน ลมหายใจทุกคนพ้นออกแทบพร้อมกัน พบว่าประตูห้องศกลินแง้มออก มีกลิ่นน้ำหอมอ่อนจาง ๆ ลอยมา

ภายในห้องมีร่องรอยเหมือนคนซ่อนตัว ผ้าห่มตกพื้น โน้ตขีดเขียนข้อความว่า “ฉันเห็นบางอย่างในกระจก”

ศกลินปรากฏตัวจากใต้เตียง—เธอซ่อนตัวเองด้วยความกลัวและสะเทือนใจจากสิ่งที่ได้ยินและเห็นในคืนนั้น เธอสะอื้นกลางอก “ฉันกลัวจนคิดว่าทุกคนทิ้งฉันไป…”

อคิราห์ตรงเข้าไปกอด “ไม่มีใครทิ้งเธอ ทุกคนแค่กลัวฝันร้ายของตนเอง แต่วันนี้ เราอยู่ตรงนี้ด้วยกัน”

หลังจากเหตุการณ์นั้น กลุ่มเพื่อนเดินทางผ่านความเจ็บปวด ค่อย ๆ เปิดใจถึงความผิดพลั้งในอดีต แพรวายอมรับว่าครั้งหนึ่งเคยกลั่นแกล้งเด็กใหม่จนเกิดโศกนาฏกรรม วิศรุตเผยความรู้สึกผิดที่เคยนิ่งเฉยอยู่ข้าง ๆ ความเลวร้าย ส่วนนันทวัฒน์สารภาพไม่กล้าเป็นที่พึ่งของเพื่อนเมื่อควรจะทำ

อคิราห์สารภาพเป็นคนที่พูดจาแรงและเคยมีส่วนในเรื่องร้ายในอดีต ทุกคนต่างรับฟังและให้อภัยซึ่งกันและกัน

คืนต่อ ๆ มาชั้นสิบเจ็ดไร้เสียงประหลาด แม้ร่องรอยอึดอัดในอดีตยังหลงเหลือ แต่ความกลัวและความผิดถูกปลดเปลื้องด้วยความเข้าใจและให้อภัย

ช่วงสายของวันสุดท้ายในเทอมนี้ อคิราห์กับกลุ่มเพื่อนนั่งที่ระเบียงหอพัก มองท้องฟ้าสีฟ้าเข้ม เธอกำหมับแน่น “ฉันเคยคิดว่าต้องวิ่งหนีอดีต แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่ากล้าที่จะยืนอยู่กับมัน ทำให้เราเดินหน้าต่อไปได้”

วิศรุตยิ้ม “บางทีสิ่งลึกลับในหอพัก ไม่ได้มีไว้ให้กลัว แต่มีไว้สอนให้เราเติบโต” แพรวาสบตาทุกคน “ต่อให้คืนที่เปลี่ยวที่สุด ถ้ามีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ เราจะผ่านมันไปได้”

แม้ความลับและบาดแผลจะไม่มีวันเลือนหาย แต่บนชั้นสิบเจ็ดในวันนี้ ความหวังและมิตรภาพได้กลายเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่หลอมละลายเสียงก้องอันเงียบงันเมื่อวาน.