คืนที่ไร้ทางกลับ

1

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงล้อรถกระแทกกับพื้นถนนลูกรังเป็นจังหวะ ไหมนั่งเบียดอยู่เบาะหลังสุดของรถตู้เก่า ๆ ที่ “โอม” ขับด้วยใบหน้าหวาดระแวง สายตาเธอมองออกไปยังทุ่งโล่งเบื้องนอก แสงแดดยามเย็นสาดผ่านต้นหญ้าแห้งสีน้ำตาล บ้านเรือนห่าง ๆ มีเพียงเสียงลมหวิวแผ่วเบา “นี่มันไกลกว่าที่คิดอีกนะ” โอมบ่นในขณะที่เร่งเครื่องขึ้นเนิน “แน่ใจเหรอว่าอยู่แถวนี้?”

ไหมพยักหน้า พลางกอดกระเป๋าเป้แน่น “อีกไม่ไกลแล้ว บ้านอยู่หลังป่ากอหนานั่นแหละ” เสียงของเธอสั่น ๆ ราวกับลังเลจะยืนยัน “ตื่นเต้นล่ะสิ” อ้อม เพื่อนสาวร่างสูงที่นั่งข้าง ๆ หัวเราะกลบเกลื่อน ไหมหลบสายตา ใจเธอเต้นรัว ทุกครั้งที่คิดถึงบ้านหลังนั้น ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้ามาในอก

2

รถจอดสนิทตรงหน้าทางเข้าป่าต้นกอกว้าง ไหมและเพื่อน ๆ ลงจากรถ เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันในลมสร้างบรรยากาศน่าขนลุก “เงียบชะมัด” ก้อง เด็กหนุ่มผอมสูงที่มาด้วยกัน พึมพำขณะยกเป้ขึ้นบ่า “นายไม่ต้องกลัวหรอกน่า” อ้อมแซว แต่ดวงตาทุกคนต่างระแวดระวังโดยไม่ปริปาก

ทางเดินแคบ ๆ ลึกเข้าไปท่ามกลางเงาไม้ พื้นดินเหนียวชื้น ไหมเดินนำหน้าแต่ก้าวของเธอเชื่องช้า “ไหม…แน่ใจนะ?” โอมถามอีกครั้ง “ต้องแน่ใจสิ” เธอกระซิบตอบ แม้ในใจไม่ได้มั่นใจเลยสักนิด

3

บ้านไม้หลังใหญ่กลางป่า รกร้าง หน้าต่างปิดทึบ ประตูเก่าบิดเบี้ยว ผนังบางส่วนมีรอยแตกร้าว “บ้านนี้…เคยมีคนอยู่จริง ๆ เหรอ?” ก้องถามเสียงเบา “เป็นบ้านเก่าตระกูลไหม” อ้อมพูดต่อ “แต่สิบปีก่อน…แม่ของไหมก็หายไปที่นี่” เงียบชั่วครู่ ใครสักคนกลืนน้ำลาย ไหมยืนนิ่งตาแดง ๆ แต่ฝืนยิ้ม “เดี๋ยวเราเข้าไปดูข้างในกัน”

4

ประตูไม้เก่าครวญครางเมื่อถูกผลักเปิด กลิ่นเหม็นอับกับฝุ่นโบราณตลบอบอวล ทุกคนชะโงกเข้าไปข้างใน ไฟฉายสาดส่องเจอโต๊ะไม้เก่า ตู้หนังสือฝุ่นจับ และกรอบรูปครอบครัวในอดีตที่ไหมรีบเบือนหน้าหนี “เราควร…ทำความสะอาดก่อนปะ?” อ้อมเอ่ยเสียงแผ่วๆ โอมเดินสำรวจรอบ ๆ ค่อย ๆ เปิดหน้าต่างให้แสงแดดลอดเข้ามา

5

กระเป๋าวางเรียงกันในห้องนั่งเล่น ทุกคนแยกย้ายกันสำรวจ “ถ้ามีอะไรเจอก่อนตะโกนเรียก” โอมกำชับ ขณะเดินไปยังบันไดขึ้นชั้นสอง ไหมเดินช้า ๆ ผ่านห้องรับแขก เธอหยุดหน้าประตูห้องหนึ่ง มันล็อกแน่น รอยขูดลึก ๆ บนบานประตูทำให้ขนแขนลุกวาบ “ไหม เป็นไร?” ก้องเดินตามมา เธอส่ายหน้า “เปล่า…แค่รู้สึกแปลก ๆ”

6

ตกค่ำ เสียงแมลงกลางคืนดังประหลาด ทุกคนนั่งล้อมวงกินข้าวสำเร็จรูปท่ามกลางแสงไฟฉาย ไม่ค่อยมีใครคุยกัน “ไหม…แม่เธอเคยพูดอะไรแปลก ๆ ไหมก่อนจะหายไป?” อ้อมถาม ไหมนิ่งไปนานก่อนตอบเบา ๆ “คืนสุดท้ายนั้น แม่บอกว่าได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อ…แต่แม่ไม่เคยเล่าต่อ” เงียบงัน ทุกคนเงี่ยหูฟังความเงียบที่หนาทึบจนเหมือนมีเสียงบางอย่างซ่อนอยู่

7

หลังอาหาร ไหมเดินสำรวจบ้านคนเดียว เสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยด ๆ ตามจังหวะก้าว เธอหยุดหน้ากรอบรูปอีกใบ เด็กหญิงถือมือหญิงสาวไว้แน่น แต่หน้าผู้หญิงในรูปดูมัวเลือนราวกับถูกลบ “ทำไมแม่ถึงไม่เคยเล่า?” เธอพึมพำคนเดียว พลันรู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองจากบันไดด้านหลัง เธอหันขวับไป แต่เห็นเพียงเงามืด

8

ห้องนอนชั้นสอง ทุกคนนอนเรียงกันบนพื้น “คืนนี้นอนห้องเดียวกันหมดเลยนะ” ก้องพูดติดตลก แม้เสียงจะกลัวยิ่งกว่าหัวเราะ โอมปิดไฟ เหลือเพียงแสงจากไฟฉาย “ถ้าใครได้ยินอะไร…อย่าเดินออกไปคนเดียวละ” อ้อมกำชับ ทุกคนเงียบ ไม่มีใครกล้าพูดต่อ

9

กลางดึก ไหมสะดุ้งตื่นจากเสียงฝีเท้าแผ่ว ๆ นอกห้อง เธอขยับตัวเงียบ ๆ พยายามตั้งใจฟัง เสียงประตูห้องข้าง ๆ แง้มไปช้า ๆ เงาร่างบาง ๆ เดินผ่านช่องไฟ เธอกระชากผ้าห่มขึ้นบังหน้า เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงหน้าห้อง ไหมกลั้นหายใจ เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

10

เช้า ทุกคนดูอ่อนล้า อ้อมมองหน้าไหม “เมื่อคืนได้ยินเสียงเดินใช่ไหม?” โอมพยักหน้า ก้องหลบสายตา “เราควรเช็กทั้งบ้านว่ามีใครอยู่ไหม” โอมว่า ทุกคนเดินสำรวจรอบบ้าน ไหมสังเกตเห็นรอยเท้าเล็ก ๆ ฝุ่นจับตรงโถงทางเดิน “พวกนายเห็นรอยเท้านี่ไหม?” เธอถาม ทุกคนยืนมุงดู รอยเท้ามุ่งไปยังห้องที่ล็อกสนิท

11

โอมพยายามงัดประตูห้องนั้น “เหมือนมันล็อกจากข้างใน” ก้องกระซิบ “หรือมีใครอยู่ข้างใน?” อ้อมดูหน้ากันเงียบ ๆ ไหมคิดถึงแม่ รอยเท้าในฝุ่นนำความรู้สึกผิดเก่ากลับมา เธอเอื้อมแตะลูกบิดแต่ชะงัก “เรา…ไว้ค่อยเปิดดีไหม?” เสียงเธอสั่น ทุกคนพยักหน้าพร้อม ๆ กัน

12

บ่ายวันนั้น ไหมเดินเข้าป่าเล็ก ๆ หลังบ้านเพียงลำพัง เสียงนกแว่วไกล แต่ในป่ากลับเงียบกริบ เธอเห็นศาลไม้เก่าตั้งอยู่ใต้ต้นกอใหญ่ ศาลเอียงแปลก ๆ มีเศษผ้าสีซีดพันรอบ ไหมก้มจ้องดูพื้น พบก้านไม้สั้น ๆ แขวนริบบิ้นสีแดง “แม่เคยบอกห้ามแตะของในศาล” เธอพึมพำ พริบตานั้นลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน

13

กลับเข้าบ้าน ไหมพบอ้อมนั่งอยู่คนเดียวหน้ากรอบรูป “เธอเคยกลัวบ้านนี้ไหม?” อ้อมถามเบา ๆ “กลัวสิ…แต่ต้องหาความจริง” ไหมตอบ “ถ้าเราเจอ…อะไรที่ไม่ควรเจอ เธอจะไปต่อมั้ย?” ไหมนิ่ง อ้อมหลบสายตา “ฉันเก็บของบางอย่างไว้ในห้องนอนแม่เธอ” เธอยิ้มเศร้า ๆ ก่อนเดินเลี่ยงไป

14

ไหมเปิดห้องแม่ที่ปิดมาตลอด กลิ่นน้ำมันอบเชยจาง ๆ กับฝุ่นหนาทำให้ใจหายวาบ กำแพงมีรอยขีดเขียนเป็นวงกลมเบลอ ๆ ใต้เตียงซ่อนกล่องไม้เก่า เธอเปิดดู พบสมุดบันทึกเก่า กระดาษบางแผ่นถูกฉีกหายไป ข้อความในสมุดบันทึกเหมือนเสียงกระซิบ “คืนนี้เขาจะกลับมา…”

15

พลบค่ำ หลังอ่านสมุดบันทึก ไหมบอกเพื่อน ๆ ทุกคนขมวดคิ้ว “ใครจะกลับมา?” โอมถามเสียงต่ำ “แม่หรอ?” ก้องเอ่ยแผ่ว ๆ อ้อมไม่พูดอะไร ไหมส่ายหน้า “ไม่รู้…แต่แม่เขียนว่าห้ามออกจากห้องคนเดียวหลังเที่ยงคืน” อ้อมย้ำ ทุกคนสบตากันในความเงียบ แม้แต่ลมหายใจยังอึดอัด

16

คืนนั้น เสียงประหลาดดังขึ้นอีก เสียงฝีเท้าแผ่ว ๆ ลงบันได เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะ ทุกคนขดอยู่ในห้องนอน ก้องเอ่ยเบา ๆ “นั่น…เสียงผู้หญิงร้องไห้หรือเปล่า?” เสียงร้องไห้สลับกับเสียงกระซิบ “ออกมา…ออกมา…” ไหมกุมมือแน่น น้ำตาซึม

17

เช้าวันต่อมา เกิดเรื่องประหลาด ก้องหายตัวไปจากห้อง ทั้งที่ประตูหน้าต่างปิดสนิท ทุกคนแตกตื่น “เขาหายไปได้ยังไง?” โอมสั่นเครือ อ้อมนิ่งเงียบ ไหมค้นหาทุกซอกทุกมุมแต่ไร้วี่แวว เธอกลับพบเพียงกระดาษใบหนึ่งบนพื้นหน้าห้องที่ล็อก กระดาษเขียนว่า “อย่าเปิด จนกว่าจะถึงเวลา”

18

ความหวาดกลัวล้นบ้าน ไหมเริ่มเห็นเงาคนผ่านกระจกหน้าต่าง อ้อมนั่งจ้องมุมห้องอย่างเหม่อลอย โอมเดินวนไปมาทั้งวัน “เราควรไปจากที่นี่” โอมเสนอ อ้อมพูดเสียงแผ่ว “แต่ก้อง…ยังอยู่ที่นี่” ไหมกุมสมุดบันทึกแน่น ตัดสินใจ “คืนนี้…เราต้องเปิดประตูนั้น”

19

ดึกสงัด บ้านทั้งหลังเหมือนถูกกลืนด้วยความเงียบ ไหม โอม และอ้อมถือไฟฉายส่องไปยังหน้าประตูห้องต้องห้าม ลูกบิดเย็นเฉียบ เธอลังเลพลางหันมองเพื่อน ๆ “พร้อมไหม?” โอมพยักหน้า อ้อมหายใจลึก

ไหมค่อย ๆ หมุนลูกบิด เสียงกลไกข้างในขยับ ประตูเปิดช้า ๆ กลิ่นเย็นเฉียบโรยตัวออกมา ในห้องมืดสนิท มีเพียงกรอบรูปเด็กหญิงคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายไหม ทุกอย่างเงียบงัน จนกระทั่งมีเสียงกระซิบเบา ๆ “ทำไม…ถึงทิ้งฉันไป…”

20

ภายในห้อง เงาร่างเลือนรางโผล่อยู่ข้างหน้าต่าง เด็กหญิงผมยาวยืนหันหลังให้ทุกคน ไหมขยับเข้าไปใกล้ น้ำตาคลอ “แม่?” เงานั้นสั่นไหวเล็กน้อย ไหมเอื้อมมือไปช้า ๆ เงาหันกลับมา ใบหน้าขาวซีดยิ้มเศร้า “เธอทิ้งฉันไว้ที่นี่…” เสียงใสสั่นเครือ ไหมทรุดลง “ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”

21

พื้นห้องสั่นสะเทือนเหมือนมีบางอย่างเคลื่อนใต้บ้าน โอมร้องลั่น “ออกไปเถอะ!” แต่อ้อมยืนนิ่ง น้ำตาไหลพราก “ก้องอยู่ไหน?” อ้อมตะโกน เงาเด็กหญิงชี้ไปใต้เตียง พวกเขาพบรอยเลือดสีดำจาง ๆ กับตุ๊กตาไหมพรมเก่า ไหมหยิบขึ้นมา เงาเด็กหญิงหายวับไป

22

ทันใดนั้นบ้านทั้งหลังมืดสนิท เสียงกระซิบดังขึ้นรอบทิศ “คืนสุดท้าย…คืนที่ใครต้องอยู่” ไหมกอดตุ๊กตาแน่น โอมพยายามเปิดประตูแต่ล็อกแน่น อ้อมนั่งร้องไห้ ไหมหลับตาแน่น “แม่…ขอโทษ” เสียงในความมืดตอบกลับ “ใครบางคนต้องอยู่แทนฉัน”

23

แสงไฟวกกลับมาเพียงชั่ววูบ ก้องนั่งกอดเข่ามุมห้อง ตาเหลือกลน “ช่วยฉันด้วย…” อ้อมรีบเข้าไปหา แต่เมื่อแตะตัวก้อง เขากลับเย็นเฉียบ ไหมเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง พบประโยคสุดท้าย “คืนที่ไร้ทางกลับ…ใครบางคนต้องอยู่ต่อ”

24

เช้าแรกหลังคืนหลอน บ้านเงียบสงัด ก้องหายไปอีกครั้ง อ้อมนั่งนิ่งตาแดงก่ำ โอมเสียสติเดินวนรอบบ้าน ไหมยืนหน้าศาลใต้ต้นกอ น้ำตาไหล “แม่…ถ้าต้องอยู่แทน ฉันยอม” เสียงกระซิบสุดท้ายลอดลม “ขอบคุณที่จำกันได้…”

หลังจากนั้น…บ้านหลังนั้นจึงกลับสู่อ้อมกอดของเงามืดอีกครั้ง ไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าเข้าใกล้ เสียงกระซิบยังดังก้องในความเงียบของคืนที่ไร้ทางกลับ