เสียงแอร์ในห้องฝึกซ้อมของชมรมละครดังเหมือนเครื่องขึ้นเครื่อง หลายคนก้มหน้าอ่านบท บางคนฝึกท่วงท่า ฝนข้างนอกตกปรอย ๆ ทำให้แสงจากหน้าต่างกลายเป็นแถบสีเทาๆ ที่ดูเหมือนฉากหลังราคาถูกจากหนังฝึกหัด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เราต้องเล่นให้จบสามการแสดงโดยไม่มีข้อผิดพลาด” ปกป้องยืนกลางห้อง ใบหน้าแดงเพราะความตื่นเต้นและความเหนื่อย เขาชอบเรียกตัวเองว่า ‘หัวหน้าชมรม’ อย่างเป็นพิธี แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนปั้นโครงการมากกว่าการจัดการ
“ปกป้อง แกบอกว่าใครจะมาชมด้วยนะ?” หมิวยืนพิงกำแพง กางบทสองหน้า ผมมวยสูงเป็นทรงประจำของคนที่คิดว่าตัวเองมีเหตุผลเสมอ
ปกป้องยิ้มกว้างเกินเหตุ “ศิษย์เก่าดังไง! ประธานชมรมคนก่อน เขาไปทำหนังสั้นแล้วได้รางวัลต่างประเทศ น่าจะมามองหาแนวร่วมรุ่นใหม่”
ธามหัวเราะ “จริงเหรอ? แล้วได้เบอร์จากไหนล่ะ นี่เราไม่เคยเห็นชื่อเขาในรายการเหรอ”
“เออ…” ปกป้องจ้องหน้ากลุ่มเพื่อน สีหน้าของเขาเหมือนคนกำลังวางแผนที่อันตราย แต่เต็มไปด้วยความหวัง “ผมได้อีเมลจาก ‘เอเจนซี’ ของเขา…แล้วเขาบอกว่าอยากมาดูการทำงานแบบ grassroots”
“อีเมล?” หมิวตั้งข้อสังเกต “แกส่งเมลยังไง ถึงได้คำตอบเร็วขนาดนั้น”
ปกป้องชะงักแล้วยกแขนขึ้นคล้ายจะป้องกันตัว “ผม…ส่งผ่านเพื่อนของเพื่อนครับ เขาบอกว่าเขา ‘เคยทำงานด้วย'”
ในห้องมีความเงียบเล็ก ๆ ก่อนที่ธามจะเป่าลมออกจากปากเป็นเสียงใหญ่ “โอเค ถ้ามีคนดังมาจริง ๆ นั่นดีมาก แต่ถ้ามะ…”
“ไม่ต้องมาจริงหรอก” ปกป้องพูดเร็ว “ถ้ามีข่าวลือ คนก็จะสนใจ มาแห่ดู แล้วเราจะได้สปอนเซอร์”
หมิวยกคิ้ว “สปอนเซอร์? แกหวังอะไรวะ ปกป้อง แกก็รู้ว่าสถานะการเงินของชมรมเราเป็นยังไง”
“รู้สิ แต่ถ้ามีคนดังมาจริง ๆ เราจะจัดสถานที่แบบเป็นมืออาชีพได้ เราจะได้แสงเสียงที่ดีกว่า” ปกป้องน้ำเสียงอ่อนลง มีความตั้งใจชัดเจนอยู่ในนั้น “แค่นี้เอง”
คำว่า ‘แค่นี้เอง’ ของปกป้องกลายเป็นเม็ดทรายที่ค่อย ๆ กลิ้งลงไปในลำธาร และทันใดนั้นก็ไม่มีอะไรสามารถหยุดน้ำท่วมที่กำลังมาถึง
สองวันต่อมา ข้อความสั้น ๆ เริ่มกระจายไปทั่วกลุ่มเพื่อนนักศึกษา: ‘ชมรมละคร: โอกาสพิเศษ ศิษย์เก่าดังจะมาชม’ โปสเตอร์ที่ปกป้องทำขึ้นด้วยฟ้อนต์ง่าย ๆ และรูปสเก็ตช์อาร์ท ๆ ถูกปริ๊นท์ติดตามตู้ประชาสัมพันธ์ ทั้งคณะคึกคักเกินเหตุราวกับมีการประกาศงานคอนเสิร์ต
คนตื่นเต้น มีกลุ่มนักศึกษามาถามข่าวสาร สตาร์ฟคณะขอรายละเอียดเพื่อเอาไปลงเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย และหมิว รายชื่อผู้ช่วยฝึกซ้อมของชมรม นัดประชุมทุกคืน
“อย่าให้เรื่องนี้ออกมือเรือล่ะ” หมิวบอกปกป้องในคืนหนึ่ง หลังประชุมจบ ทุกคนรีบย้ายเก้าอี้ออก เหลือเพียงแสงไฟบาง ๆ กับกล่องไม้สีน้ำตาลของโสตทัศน์
ปกป้องถอนหายใจ “ผมจะคุมให้ได้หมิว ผมสัญญา”
หมิวมองเขา “ปกป้อง…ถ้าหลุดขึ้นมาจริง ๆ แกจะทำไง”
“ผมจะ…
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ชมรมละคร, ความเข้าใจผิด, มิตรภาพ, การเติบโต
