ในเมืองเล็กที่ตั้งอยู่ริมทะเล สายฝนยังคงตกลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง น้ำฝนที่โปรยปรายทำให้บรรยากาศเย็นเยือกและมีความเศร้าหมอง สายตาของรัตนาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง บ้านไม้เก่าแก่ของเธอนั้นมีเรื่องราวมากมายที่ถูกฝังไว้ในความทรงจำ ในวันนั้น เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไป เสียงฝนที่กระทบหลังคาเป็นเสียงเดียวที่สามารถปลอบโยนเธอได้ในชั่วโมงที่เงียบงัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“รัตนา…” เสียงของอัคราดังขึ้นขณะที่เขาเปิดประตูเข้ามาในบ้าน น้ำฝนยังคงไหลซึมเข้ามาในรองเท้าของเขา เขาสั่นตัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้เธอ “ขอโทษที่มาช้า”
รัตนาหมุนตัวไปหาพร้อมกับยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรหรอก เราเพิ่งจะเริ่มทำอาหารกันอยู่” ถึงแม้ว่าเสียงของเธอจะแฝงไปด้วยความเศร้าใจ แต่การเห็นอัครายืนอยู่ตรงหน้าเธอทำให้ใจเธออบอุ่นขึ้นมาได้
“วันนี้ฝนตกหนักเหลือเกิน” อัคราโน้มตัวไปข้างหน้า ขณะที่เขาเอื้อมมือไปจับหม้อที่ตั้งอยู่บนเตา “แต่ดูเหมือนมันจะเป็นเหตุผลที่ดีที่เราจะนั่งอยู่ในบ้านกัน”
รัตนาหัวเราะเบา ๆ “ใช่แล้ว ถ้าไม่มีฝน เราอาจจะไม่ได้นั่งอยู่ข้างกันแบบนี้”
เมื่อเวลาผ่านไป ความเงียบสงบภายในบ้านกลายเป็นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงหัวเราะและบทสนทนาของทั้งสองคนสร้างสีสันให้กับวันฝนตกอันน่าเบื่อหน่าย อัครามักจะเล่าเรื่องราวตลก ๆ ที่เกิดขึ้นในที่ทำงานจนทำให้รัตนาหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
“จำได้ไหมตอนที่เราทำกิจกรรมที่โรงเรียน?” อัคราถาม ขณะที่เขานั่งลงข้าง ๆ รัตนา
“แน่นอน! เราสองคนแข่งกันทำขนมเค้ก และสุดท้ายมันออกมาเป็นก้อนหิน!” รัตนากล่าวพลางหัวเราะเสียงดัง
“ตอนนั้นเป็นอะไรที่น่าขันมาก” เขาหัวเราะตาม ก่อนจะจ้องไปที่รัตนาด้วยสายตาที่มีความหมาย “แต่ฉันดีใจที่มีเธออยู่ข้าง ๆ”
รัตนาเงียบไปชั่วครู่ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจของเธอก็เต้นแรงกว่าที่เคย “อัครา…”
เสียงของเธอถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นจากข้างนอก ทำให้เธอต้องหยุดชั่วครู่ อัครายิ้มให้กับเธอและขยับเข้ามาใกล้ เมื่อบรรยากาศเริ่มตึงเครียด รัตนาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ยังไม่ถูกพูดออกไป
“ฉัน… ฉันคิดถึงอดีต” รัตนากล่าวเสียงแผ่ว
“อดีต?” อัคราถาม เขาไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอย่างไรต่อไป
“ใช่ ช่วงเวลาที่เราเคยทำทุกอย่างด้วยกัน มันมีความสุขมาก” เธอบอกพร้อมกับถอนหายใจ “แต่ตอนนี้มันเหมือนว่าชีวิตเราสองคนกลับไปไม่ได้เหมือนเดิม”
อัครามองเธอด้วยความเข้าใจ “ฉันรู้… แต่เรายังสามารถสร้างความทรงจำใหม่ ๆ ได้”
รัตนาหยุดนิ่งไป เธอรู้ดีว่าอัคราหมายถึงอะไร ความรักที่พวกเขามีต่อกันเริ่มจางหายไปตามกาลเวลา แต่ความหวังยังคงมีอยู่ในใจของเธอ “ใช่ เราอาจจะทำได้”
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ในขณะที่พวกเขานั่งอยู่ด้วยกันและปล่อยให้สายฝนขับกล่อมดนตรีให้กับพวกเขา รัตนาเริ่มรู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดอัครา ความรู้สึกที่เธอเคยคิดว่าหายไปกลับมาอีกครั้ง
แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์ของรัตนาดังขึ้น ทำให้บรรยากาศนั้นต้องหยุดชะงัก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เธอก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเริ่มหมุนกลับ
“ใครโทรมา?” อัคราถามด้วยความสงสัย
“เป็นเลขาของพ่อฉัน” รัตนาตอบเสียงสั่น “เขาเรียกให้ฉันกลับบ้าน”
“กลับบ้าน? ทำไม?” อัคราถามด้วยความกังวล
“พ่อฉัน… เขาไม่สบาย” รัตนากล่าวเสียงต่ำ
อัคราจับมือรัตนาไว้แน่น “เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไปกับเธอ”
รัตนาเงียบไปและคิดหนัก เธอรู้ดีว่าการกลับบ้านครั้งนี้อาจจะเป็นการบอกลาด้วยความเศร้าใจ แต่การมีอัคราข้าง ๆ ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่อยู่คนเดียว
เมื่อพวกเขาเดินทางไปยังบ้านของรัตนา สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด แต่ในใจของรัตนาเริ่มรู้สึกเบากว่าเดิม มิตรภาพและความรักที่มีต่อกันทำให้ทุกอย่างดูมีความหวัง
เมื่อถึงบ้าน รัตนาเห็นพ่อของเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนลึก เสียงของแม่ที่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดังขึ้น “รัตนา ลูกกลับมาแล้ว” รัตนารีบเข้าไปหาพ่อทันที
“พ่อ” เธอเรียกเสียงสั่น
“ลูกกลับมาแล้วเหรอ?” พ่อถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“ใช่ค่ะ พ่อ” รัตนากอดพ่อแน่น น้ำตาเริ่มไหลออกมา รู้สึกถึงความอบอุ่นของอ้อมกอดที่เธอคิดถึงเสมอ
อัครายืนอยู่ข้างหลัง สังเกตเห็นความเศร้าในดวงตาของรัตนา เขารู้ว่าเธอเผชิญกับความท้าทายในชีวิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่เขาจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
หลังจากการรักษาและความกังวลที่ควบคู่กันไป รัตนาพบว่าการใช้เวลาร่วมกับครอบครัวทำให้เธอเข้าใจถึงความสำคัญของชีวิตมากขึ้น ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพ่อแม่มันมีค่าอย่างยิ่ง
“ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อเธอ” อัคราเอ่ยขึ้นในคืนหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในสวนหลังบ้านท่ามกลางสายฝน
“ขอบคุณค่ะ อัครา ฉันรู้สึกดีใจที่มีคุณอยู่” รัตนาตอบ
ในที่สุด สายฝนที่ไม่สิ้นสุดก็ยังคงตกลงมา แต่ในใจของรัตนากลับรู้สึกอบอุ่นมีความหวัง และเธอก็รู้ว่าความรักและมิตรภาพจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป แม้ในวันที่มืดมนที่สุดก็ตาม
