เสียงไซเรนเทียมจากลำโพงหน้าตึกคณะดังขึ้นพอดีที่ธันวากำลังเอาหัวซุกหมอนหวังจะหนีการติวเช้าของอาจารย์นวล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!—ธันวา: “อีกสิบนาทีนะ…”
—มะปราง (เพื่อนร่วมห้อง): “ถ้าคุณยังพูดอีกสิบนาทีแบบนี้เราจะสายทั้งชีวิตนะ”
ธันวาลุกขึ้นอย่างจำยอม ดึงผ้าห่มมาบังตาแล้วพึมพำ
—ธันวา: “โอเคๆ… ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว”
ในมุมหนึ่งของหอพัก แจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นพร้อมกันกับข้อความใหม่จากอาจารย์นวล เรื่องการรับสมัครอาสาสมัครจัดงาน ‘สัปดาห์มหกรรมรวมดาว’ ของมหาวิทยาลัย ธันวามองผ่านๆ แล้วมือก็พิมพ์ตอบกลับด้วยนิสัยติดตัว
—ธันวา (พิมพ์): “ได้เลยครับ ถ้าต้องการคนช่วย บอกผมได้”
เขากดส่งโดยไม่คิดว่าแทนที่จะตอบกลับหาอาจารย์เพียงคนเดียว เขาไปกดปุ่ม ‘ตอบทุกคน’ อีเมลนั้นเลยกระจายไปยังทุกชมรม ทุกคณะ ทุกคนที่เกี่ยวข้อง
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ประตูหอพักเปิดเข้ามาด้วยความกระวนกระวาย ยศ จากชมรมกิจกรรมนิสิต พุ่งเข้ามาคว้าตัวธันวาไปหน้าหอกลาง
—ยศ: “นายตอบเมลนั่น?! ทำไมไม่บอกใครก่อน!”
—ธันวา: “ผม… ผมคิดว่าอาจารย์ส่งมาถามหาอาสาสมัครปกติเลยตอบไป…”
—ยศ: “ตอนนี้นายกลายเป็นหัวหน้าโครงการแล้วนะ ธันวา! ชมรมทั้งหมดคิดว่านายรับหน้าที่อย่างเป็นทางการ”
ธันวาทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจโลกทั้งใบ
—ธันวา: “หัวหน้า… ไหนลองย้ำอีกครั้ง ผมตอนไหน…”
—มะปราง (ยืนถือกาแฟ): “นายกด ‘ตอบทุกคน’ และพิมพ์ว่า ‘ได้เลยครับ’ ธันวา นั่นมันเหมือนเซ็นชื่อไปแล้ว”
เสียงหัวเราะแห้งผสมความกลัวดังก้องในตัวธันวา เขาพยายามประหารความผิดโดยคิดเร็ว
—ธันวา: “งั้นเราต้องทำให้ดีที่สุดสิ ผมรับผิดชอบเอง”
ความรับผิดชอบของธันวาไม่ได้เป็นเพียงความคิดชั่วครู่เท่านั้น มันคือความจำเป็น เพราะถ้าไม่หน้าที่นี้ เขาอาจเสียทุนการศึกษา—เหตุผลที่เขาต้องเสแสร้งกลายเป็นความจริง
—มะปราง: “แล้วนายเคยจัดงานระดับมหาวิทยาลัยไหม”
—ธันวา: “เคยดูวิดีโอสอนจัดงานบนเน็ต… ไม่นับว่าเคยจริงๆ หรอก”
ในขณะเดียวกัน ชมรมละครของโบ อ่านอีเมลนั้นด้วยมุมมองคนละแบบ พวกเขาเห็นแค่ประโยคสั้นๆ ที่ธันวาพิมพ์และตีความตามความเป็นศิลป์
—โบ: “‘ได้เลย’ คือคำเชิญให้เราจัดสิ่งท้าทาย ชวนคนมาขยับขบวน เป็นโปรเจกต์เชิงศิลปะ!”
—สมาชิกละคร: “ใช่! ประท้วงแบบมีท่าเต้น!”
ความเข้าใจผิดเริ่มหมุนเป็นล้อใหญ่ พวกผู้จัดเต็มใจและพวกศิลปินก็ต่างเตรียมการในแบบของตัวเอง
ธันวาแอบไปพบอาจารย์นวลเพื่ออธิบาย แต่ชีวิตไม่เคยง่ายเสมอไป
—อาจารย์นวล: “อย่าบอกฉันว่านายตั้งใจปัดความรับผิดชอบ”
—ธันวา: “ไม่ครับอาจารย์ ผม… ผมตกใจมาก แต่ผมจะทำให้มันเวิร์ก”
อาจารย์นวลมองตาธันวาเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะให้โอกาสหรือส่งลงน้ำ
—อาจารย์นวล: “ถ้านายทำไม่สำเร็จ ทุนของนายจะไม่ต่ออัตโนมัติ”
ประโยคนี้เหมือนตะปูตอกลงบนฝาโลงจิตใจของธันวา เขารู้ว่าไม่มีทางถอย
—ธันวา (พึมพำ): “งั้นผมต้องชนะ… ไม่นะ ต้องทำให้สำเร็จ”
กลับมาที่หอพัก มะปรางยืนหงึกหงักต่อหน้าแผนผังงานที่ธันวาพยายามร่าง
—มะปราง: “รายการงานนี้มีทั้งนิทรรศการ การเดินขบวน การประกวด และการบรรยาย แล้วนายจะเริ่มจากจุดไหน”
—ธันวา: “เริ่มจาก… ระบายสีโปสเตอร์ก่อน?”
คำตอบทำให้มะปรางขำและส่ายหน้าในเวลาเดียวกัน
—มะปราง: “นายต้องแบ่งงาน หาคนประสานงาน หาโลจิสติกส์ หาเจ้าหน้าที่ความปลอดภัย และอย่าลืมงบประมาณ”
—ธันวา: “งบประมาณ… งั้นผมขอคำปรึกษาจาก…โบ?”
โบและชมรมละครกำลังเตรียมสมุดไอเดียสำหรับ ‘ขบวนศิลปะเพื่อความเปลี่ยนแปลง’ พวกเขาออกแบบท่าเต้น ป้ายข้อความ และบทพูดที่ทั้งฮึดฮัดและเต็มไปด้วยอารมณ์
—โบ: “เราต้องทำให้มันงงๆ หน่อย ให้คนสงสัย แล้วค่อยทำให้เข้าใจ”
—สมาชิกละคร: “แล้วใครจะเป็นหัวหน้าขบวน”
—โบ: “ธันวาจะเป็นเหมือนผู้นำจากจดหมายปริศนา”
พวกเขาจึงเตรียมคิวร่าง ‘ผู้นำปริศนา’ ไว้สำหรับธันวา โดยที่ธันวาเองยังไม่รู้ตัว
วันเวลาผ่านไป ความคาดหวังกระจายเป็นเครือข่ายที่ซับซ้อนมากขึ้น ทุกกลุ่มเขียนแผนที่ต่างกันตามความต้องการของตัวเอง
—ธันวา (กับยศ): “เราต้องมีแผนสำรอง ถ้าการเดินขบวนโดนแทรก เราต้องเปลี่ยนเป็นการแสดงกลางสนาม”
—ยศ: “นั่นหมายความว่าเราต้องเตรียมทั้งสองแบบ”
—ธันวา: “โอเค… เราเตรียมทั้งสองแบบ”
มะปรางมองธันวาอย่างเจ็บปวดแต่ก็ยอมทำตาม เธอเห็นว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความวุ่นวาย แต่ติดนิสัยไม่กล้าปฏิเสธ
—มะปราง: “สัญญาไหมว่าถ้านายเริ่มกลายเป็นคนโกหกมากขึ้น นายจะหยุดและบอกความจริง”
—ธันวา: “สัญญา”
คำสัญญาดูเป็นคำง่ายๆ แต่คนสองคนรู้ดีว่าคำพูดกลางสนามรบยากจะรักษา
คืนก่อนงาน ธันวาตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพบว่าตัวเองนอนไม่หลับและคิดแผนการสับเปลี่ยนตลอดคืน
—ธันวา (พึมพำกับตัวเอง): “ถ้าเป็นอย่างนี้ ฉันแค่อยากให้ทุกคนมีความสุข…”
รุ่งเช้าวันงาน มหาวิทยาลัยเหมือนกำลังจะแตกออกเป็นชิ้นฝอย สนามกลางเต็มไปด้วยเต็นท์ ป้าย และคนที่มาจากทุกสารทิศ
ผู้คนมองธันวาเหมือนเขาเป็นผู้กำกับของโชว์ที่อันตรายที่สุดในเมือง
—ศิลปินข้างเวที: “ผู้นำปริศนาพร้อมขึ้นเวทีหรือยัง”
—ธันวา: “ผม… พร้อมครับ”
เสียงปรบมือกึกก้อง แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือฝูงชนอีกกลุ่มกำลังรวมตัวเพื่อประท้วงจริงๆ เรื่องการตัดงบกิจกรรมสังคมของมหาวิทยาลัย ความเข้าใจผิดกลายเป็นสองแนวคิดที่สวนทางกัน
—นักศึกษา A: “พวกเขาจะไม่ยอมให้ตัดงบง่ายๆ หรอก”
—นักศึกษา B: “เราแค่ต้องทำให้เสียงของเราดังขึ้น”
ธันวาได้ยินเสียงซุบซิบ แต่ยังไม่รู้ว่านั่นคือพายุที่กำลังจะมาถึง เขายืนอยู่บนเวที สวมหน้ากากที่โบเตรียมให้ เป็นหน้ากากสีทองมันวาว
—โบ (กระซิบ): “แกต้องทำเป็นเข้มแข็ง แต่ข้างในสามารถสะท้อนได้”
—ธันวา: “สะท้อนอะไรล่ะ”
—โบ: “สะท้อนว่าเราไม่กลัวพูดความจริง”
ธันวาพยักหน้า แต่ในใจยังเต็มไปด้วยสับสน เมื่อการแสดงเริ่มขึ้น กลุ่มละครขยับเป็นขบวน เต้นเป็นสัญลักษณ์ และติดป้ายด้วยคำพูดที่ทั้งกวนและสะท้อนความจริง
ผู้ชมบางส่วนหัวเราะ บางส่วนร้องเชียร์ และบางส่วนตะโกนประท้วงจริงจัง ข้อความบนป้ายบางอันเป็นคำตำหนิจริงๆ ที่นักศึกษาอยากจะพูดมานาน
—นักศึกษา C (ตะโกน): “พวกเราต้องการงบสนับสนุนกิจกรรมที่เปลี่ยนชีวิต!”
—อาจารย์ทีมผู้ดูแล (ลุกจากเก้าอี้): “นี่คือการแสดงหรือการชุมนุม”
สถานการณ์เริ่มไม่แน่นอนเพราะผู้ชมไม่รู้ว่าตรงไหนคือศิลปะและตรงไหนคือการเรียกร้องจริง
ธันวาเดินลงจากเวที หยิบไมโครโฟนแล้วพูดในแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าเสียงของเขาจะกล้า
—ธันวา: “ขอโทษครับ ทุกคน… ผมขอพูดความจริง”
เสียงซุบซุบดังขึ้นเป็นคลื่นเล็กๆ
—ธันวา: “ผมไม่ได้สมัครเป็นหัวหน้า… ผมตอบเมลผิด แล้วตอนนี้ผมปล่อยให้ทุกคนคิดว่าผมเป็นคนที่เก่งกว่าที่เป็นจริง”
คนบางคนหัวเราะ คนบางคนสบถเบาๆ มีความเงียบเกิดขึ้นก่อนที่ความโกลาหลจะปะทุ
—มะปราง (จากแถวหลัง): “นายทำดีแล้วบอกความจริง!”
แต่ธันวายังไม่หยุด
—ธันวา: “ผมกลัวจะทำให้ทุนผมถูกยกเลิก ผมกลัวแพรจะผิดหวัง ผมกลัวทำให้ทุกคนเสียเวลา ผมเลย… โกหกไปทีละนิด”
คำพูดนั้นทำให้ผู้คนในสนามเริ่มเห็นว่าเบื้องหลังความตลกและความโกลาหลคือความกลัวของคน ๆ หนึ่ง
—โบ (เบา): “แกไม่ใช่คนเดียวที่กลัว”
ท่ามกลางความเงียบ ธันวาเริ่มอธิบายว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดที่เริ่มจากอีเมลหนึ่งฉบับ คนฟังเริ่มเชื่อมจุดและเริ่มหัวเราะ—แต่หัวเราะแบบเข้าใจ ไม่ใช่เยาะเย้ย
—นักศึกษา D: “เฮ้ เรื่องแบบนี้เป็นบทละครชีวิตชัดๆ”
—อาจารย์นวล (เดินมาขึ้นเวที): “ธันวา นายพูดได้ดี”
—ธันวา: “ขอบคุณครับอาจารย์ แต่ผมยังต้องการช่วยแก้ปัญหาจริงๆ ผมไม่อยากให้ใครเสียสิทธิหรือเสียโอกาส”
อาจารย์นวลหันมองไปที่คณะกรรมการและแนะนำให้ทั้งสองฝ่าย—ผู้จัดและผู้เรียกร้อง—มาร่วมโต๊ะเพื่อหาแนวทางร่วมกัน
—อาจารย์นวล: “เราจะไม่หายใจทิ้งโอกาสนี้ไปได้ แทนที่จะโบกมือลา เราจะใช้วันนี้เป็นเวทีพูดคุย”
ธันวารู้สึกโล่งขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงมีปัญหาเชิงปฏิบัติ เขาต้องจัดการงบประมาณ ความปลอดภัย และการสื่อสารกับสถาบันทั้งหมดในเวลาไม่ถึงชั่วโมง
—ยศ: “เราแบ่งทีมเป็นสาม ส่วน—เวที นิทรรศการ และพื้นที่เจรจา”
—มะปราง: “ฉันดูเรื่องโลจิสติกส์ นายดูเรื่องการสื่อสาร”
—ธันวา: “ผมจะบอกความจริงทั้งหมดกับสถาบันและขอคำชี้แนะ”
พวกเขาทำงานเป็นวงกลมที่เต้นไปตามจังหวะ ความวุ่นวายกลายเป็นประสิทธิภาพด้วยการยอมรับความจริงและความตั้งใจร่วมกัน
กลางวันนั้นกลายเป็นงานที่ไม่ธรรมดา มีเวทีแสดงมีการพูดคุย มีการประณามและมีรอยยิ้มปนความเศร้า ทุกคนได้พูดและได้ฟัง
—นักศึกษา E: “ฉันไม่คิดว่าจะได้พูดแบบนี้ต่อหน้าคณะตัวแทนจริงๆ”
—ธันวา: “ผมดีใจที่คุณพูด เราต้องให้เสียงของพวกคุณเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้”
ในช่วงพักกลาง มีการแสดงสั้นๆ ที่โบกับชมรมละครเตรียมไว้—การแสดงที่เริ่มจากความเข้าใจผิดจนจบด้วยการผสานเรื่องจริงและเรื่องตลก
—โบ (บนเวที): “บางครั้งความจริงก็มาในรูปแบบของมุกตลก และบางครั้งมุกตลกก็คือความจริง”
ผู้ชมหัวเราะและเช็ดน้ำตาไปพร้อมกัน ตอนนั้นธันวาเห็นแพรเงยหน้ามองมาจากมุมหนึ่งของลานกิจกรรม แพรถามเพื่อนด้วยสายตา พูดคุยกันเป็นพึมพำ
—แพร (เพื่อน): “นั่นธันวาเหรอ ทำไมเขาดูน่าเชื่อขึ้นจัง”
ธันวาไม่มั่นใจว่าแพรรู้จักเขาครั้งแรกหรือเพราะเธอเคยเห็นเขาที่คณะ แต่ความจริงคือเขาอยากให้เธอเห็นเขาเป็นคนจริงใจ
เมื่อการพูดคุยเสร็จสิ้น อาจารย์นวลประกาศผลเบื้องต้นว่าจะมีการปรับงบประมาณเล็กน้อยเพื่อสนับสนุนชมรมที่ขาดแคลน และจัดตั้งคณะกรรมการนิสิตเพื่อเป็นตัวกลางระหว่างนักศึกษาและสถาบัน
—อาจารย์นวล: “ขอบคุณธันวาที่กล้าพูดความจริง และขอบคุณทุกคนที่กล้าเปิดใจ”
ธันวารู้สึกทั้งยินดีและหนักแน่นขึ้น เขาเรียนรู้ว่าการยอมรับความผิดไม่ได้ทำให้เขาดูอ่อนแอ แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของความน่าเชื่อถือ
หลังงานจบ พวกเพื่อนพาเขามานั่งกินข้าวในร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย มะปรางหยิบแก้วกาแฟขึ้นแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา
—มะปราง: “นายจะเลิกตอบ ‘ได้เลย’ บนเมลทุกฉบับไหม”
—ธันวา: “จะพยายามนะ แต่ฉันสัญญาว่าจะคิดก่อนตอบ”
—ยศ (ยกมือ): “และนายต้องเลิกใส่หน้ากากทองบนเวที”
ทุกคนหัวเราะ ธันวารู้สึกว่าการหัวเราะในวันนี้มีรสชาติของการเรียนรู้
—โบ: “เราอยากขอบคุณนายจริงๆ นะ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ ชมรมละครคงไม่มีโอกาสแสดงอะไรที่ลึกซึ้งแบบนี้”
—ธันวา: “แล้วผมต้องขอบคุณพวกนายที่ไม่ทิ้งผม”
ในมุมหนึ่ง แพรเดินเข้ามาหาพวกเขา อย่างที่ธันวาหวัง แต่การพบครั้งนี้ไม่มีการประกาศใหญ่โต—มันเป็นการเดินเข้ามาแบบไม่หวือหวา
—แพร: “ธันวา… ฉันได้ฟังที่นายพูดตอนกลางวัน”
ธันวารู้สึกว่าท้องเขาเหมือนผูกโบว์ แพรก้าวช้าลงแล้วยิ้มแบบอ่อนโยน
—แพร: “ฉันชอบที่นายพูดความจริงในแบบที่เป็นมนุษย์”
—ธันวา (หน้าแดง): “ผม… ขอบคุณครับ”
—แพร: “ถ้าครั้งหน้าเจอเมลแบบนั้นอีก บอกฉันก่อนก็ได้นะ ฉันอาจมีไอเดียบ้าๆ ช่วยได้”
ธันวายิ้มกว้างกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนได้รับการยอมรับที่ไม่ใช่แค่การยอมรับจากงาน แต่เป็นการยอมรับจากคนที่เขาชอบ
คืนวันนั้น ธันวานั่งอยู่บนระเบียงหอพัก มองดาวคิดถึงเหตุการณ์ทั้งวัน มีความเหนื่อยปนความอบอุ่นในอก
—ธันวา (พูดกับตัวเอง): “ถ้าไม่ตั้งใจจะโกหกตั้งแต่แรก เรื่องทั้งหมดอาจไม่ต้องมีบทเรียนใหญ่ขนาดนี้”
แต่เขาไม่เสียใจ เพราะบทเรียนทำให้เขาเติบโต และเติบโตทำให้เขากล้าพอที่จะเปลี่ยน
หลายสัปดาห์หลังจากนั้น คณะกรรมการนิสิตทำงานอย่างต่อเนื่อง งบประมาณบางส่วนคืนสู่ชมรมที่ขาดแคลน กิจกรรมของมหาวิทยาลัยมีความหลากหลายมากขึ้น และชมรมละครมีเวทีประจำที่สถาบันให้การสนับสนุน
—โบ: “เรามีเวทีจริงๆ แล้วนะ ไม่มีแค่การเดินขบวนบนสนาม”
—มะปราง: “แล้วธันวา นายล่ะ ได้เรียนรู้อะไรบ้าง”
—ธันวา: “ว่าความจริงมักตรงไปตรงมา แต่เราต้องใช้วิธีพูดที่ให้คนฟังเข้าใจ และที่สำคัญ… อย่าตอบเมลแบบสุ่ม”
พวกเขาหัวเราะกันอีกครั้ง แต่คราวนี้หัวเราะอย่างคนที่ผ่านวิกฤติมาด้วยกัน
ธันวาไม่ได้กลายเป็นฮีโร่หรือคนสมบูรณ์แบบ เขายังคงเป็นคนที่พลั้งปาก พลั้งมือ และมีนิสัยชอบพูดว่า ‘ได้เลย’ แต่ตอนนี้การพูดคำนี้มีน้ำหนักมากขึ้น—เขาพูดเมื่อเขาเตรียมตัวพูดได้จริงๆ
วันสุดท้ายของเทอม มหาวิทยาลัยจัดงานสรุปปีการศึกษาที่สนามใหญ่ โบและชมรมละครเตรียมการแสดงพิเศษเป็นการขอบคุณ และพวกเขาเชิญธันวาขึ้นเวทีอีกครั้ง
—โบ: “มาฉายบท… ของเธอเอง ธันวา”
ธันวาขึ้นเวทีแบบไม่ต้องสวมหน้ากาก คราวนี้เขาไม่มีอะไรจะปิดบัง
—ธันวา: “ขอบคุณทุกคนที่ให้โอกาสผม ขอบคุณที่สอนผมให้ยอมรับความผิดและกล้าที่จะเปลี่ยน”
ผู้คนปรบมืออย่างจริงใจ เสียงปรบมือฟังเหมือนสายรุ้งข้ามฟากฟ้า
—มะปราง (เบาๆ): “นายทำได้ดีจริงๆ”
—ธันวา: “เพราะมีพวกนายอยู่ข้างๆ”
คืนวันนั้น ธันวากลับไปนอนด้วยหัวใจที่เบาและสบายกว่าเดิม เขารู้ว่าต่อจากนี้ไปเขาจะยังทำผิดอีก แต่เขาจะไม่หนีความจริงอีกแล้ว
มะปรางนอนข้างๆ แล้วยิ้มในแบบที่ไม่มีคำพูดให้ความหมายมากกว่า
—มะปราง: “สัญญาอีกรอบว่าถ้าพบเมลผิดอีกจะบอกฉันก่อน”
—ธันวา: “สัญญา”
และคราวนี้คำสัญญาถูกเก็บไว้ด้วยการกระทำจริง ไม่ใช่แค่คำพูดบนหน้าจอ
ภาพสุดท้ายคือสนามที่เงียบสงบหลังงาน มีแสงไฟประปรายและกลุ่มคนเล็กๆ ยืนคุยกัน พลบค่ำที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆ ของคนที่เพิ่งผ่านมาเรื่องใหญ่
ธันวายืนมองที่ทางเดินกลับหอพัก เอื้อมมือออกไปจับมือมะปรางอย่างแน่น รู้สึกว่าตัวเองไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป
—ธันวา (คิดในใจ): “บางครั้งความเข้าใจผิดทำให้เรารู้จักกันจริงๆ”
และจริงอย่างที่เขาคิด เมื่อแสงสุดท้ายดับลง ธันวาเดินกลับหอด้วยก้าวที่แน่นขึ้น—พร้อมกับคำว่า ‘ได้เลย’ ที่เขารู้ว่าจะใช้ให้ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้น
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ความเข้าใจผิด, ตลก, coming-of-age, โรแมนติกอบอุ่น
