เม็ดฝนเม็ดสุดท้ายเฉียดกระจกหน้าต่างตึกเรียนศิลปกรรม ภณนั่งวาดลวดลายเรขาคณิตลงบนมุมสมุด แต่สายตากลับเงยออกไปไกล ลมเป่าเย็นเฉียบ เพื่อนร่วมห้องส่งเสียงคุยเรื่องประกวดโครงการของมหาวิทยาลัย ไม่มีใครสังเกตเขาเป็นพิเศษ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในอีกห้อง ขวัญนั่งคิดเลขในชีทบัญชี สีหน้าดื้อรั้นพยายามกลืนน้ำตา เธอเปิดข้อความที่คุณแม่ส่งมาทวงคำตอบเรื่องฝึกงานบริษัทใหญ่ “มีแต่เรื่องเงิน ไม่มีใครถามว่าอยากเป็นอะไรบ้างเลย” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา เพื่อนข้างๆ ไม่พูดอะไร เงียบเหมือนเข้าใจ
วันต่อมา โปสเตอร์ประกาศงานสหกิจร่วมคณะสองใบ ถูกแปะไว้หน้าตึก ขวัญยืนอ่านชื่อกลุ่มงานภาพถ่ายศิลปะควบหัวเราะประชดตัวเอง “เราจะถ่ายรูปอะไรกับเขาได้ล่ะ?” แต่ด้วยความจำเป็นต้องเก็บหน่วยกิต เธอเขียนชื่อตัวเองส่งรายชื่อในวันสุดท้าย
ภณพบชื่อขวัญในรายชื่อผู้ร่วมทำโปสเตอร์โครงการ เขานั่งชิดมุมห้องประชุมกลุ่ม กลิ่นสีอะคริลิคกับเสียงกรอบแกรบของกระดาษชวนให้อึดอัด ไม่มีใครรู้จะคุยอะไรกัน โค้ชที่ปรึกษาดูเคร่งเครียดเมื่อเห็นว่าสองคณะที่ไม่เคยร่วมงานกันต้องแบ่งหน้าที่ กลายเป็นการจ้องหน้ากันเหนือแววตาตึงๆ
“เธอมาสายนะ” ภณทักเสียงเรียบตอนขวัญก้าวเข้ามา เธอชะงักสบตาเขา “ขอโทษ ฉันติดประชุมวิชาเอก”
“ไม่เป็นไร งานยังไม่เริ่ม” เขาพูดเบาแต่คล้ายประชด ขวัญไม่ตอบรับ มือของเธอสั่นเหมือนจะยกขึ้นแต่ไม่กางออก ในวงสนทนา มีแต่เสียงเงียบกับลมหายใจอึดอัด
หนึ่งสัปดาห์แห่งการเตรียมงาน เป็นช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างวางกำแพง ภณจมอยู่กับพู่กัน ขวัญง่วนกับการตัดงบดุลใน Excel ไม่มีใครกล้าขอความช่วยเหลือ ทั้งคู่เหมือนจะเข้าใจกัน แต่เลือกนิ่งเฉย
ในคืนหนึ่ง ภณนั่งอยู่กับจานสีที่ริมระเบียง ขวัญเดินมาหาเพราะต้องขอไฟล์แก้ไขงาน “ฝากส่งรูปให้หน่อยได้ไหม ฉันถ่ายไม่มีมุมสวยเหมือนของนาย” เธอพูดพลางหลบสายตา
เขาเหลือบมอง “กลัวอะไรเหรอ” เสียงพร่าเบาที่เหมือนจะปล่อยมากับลม ขวัญนิ่ง ก่อนถอนหายใจ
“กลัวจะพัง กลัวว่าจะทำให้ทีมเสียเวลาน่ะ” เธอว่า ทุกคำพูดสั่นคลอนความเงียบในระยะห่างของสองร่างบนระเบียง
“ฉันเองก็กลัวที่จะขอ…กลัวโดนตัดสิน” ภณสารภาพในจังหวะที่สายลมพัดแรงขึ้น ตอนนั้นขวัญมองเขาเต็มตาครั้งแรก เห็นเงาของความเปราะบางในท่าทีนิ่งขรึม
เวลาผ่านไป จากความกังวลแทนที่ด้วยการถามตอบเรื่องงานเล็กๆ นิ้วทั้งสองคู่ค่อยๆ บังเอิญสัมผัสกันเมื่อช่วยกันวางโฟมบอร์ดหรือรับส่งสมุดเล่มบาง กลิ่นกาแฟที่ขวัญซื้อมาแทรกกลิ่นสีที่คุ้นเคย ภณเริ่มสังเกตว่าขวัญชอบอยู่ในห้องทำงานสาย ทั้งคู่ค่อยๆ เติบโตในความคุ้นชิน เธอเรียนรู้ว่าเขาเงียบเพราะกลัวคำวิจารณ์ เขาเห็นว่าเธอไม่เย็นชาอย่างที่แสดงออก
เช้าวันหนึ่ง ภณเจอขวัญนั่งอยู่ในสวนหลังตึกคนเดียว เขาหยิบสมุดสเกตช์เดินไปนั่งห่างๆ “คิดอะไรอยู่เหรอ”
ขวัญหันมายิ้มจางๆ “คิดว่าบ้านจะว่ามั้ยถ้าเราบอกว่าไม่อยากฝึกงานบริษัทนั้น” เพียงเท่านั้นก็มีความเงียบปกคลุม ภณเก็บสายตาไว้ที่ปลายเท้าตัวเอง “เคยตัดสินใจอะไรผิดๆบ้างไหม” เธอถามต่อ สายตานั้นมีความกลัวลึกๆ
“เคย” ภณพูดช้า “เลือกเรียนศิลปะทั้งที่พ่อไม่อยากให้เรียน ตอนนี้เลยกล้าทำอะไรน้อยลง” เขายิ้มเศร้าๆ ทั้งสองคนต่างยอมรับจุดอ่อนผ่านความนิ่งเงียบของเช้า
หลังส่งผลงานวันแรก ผลตอบรับกลายเป็นเสียงวิจารณ์ว่างานยังไม่ถึงมาตรฐาน โค้ชตำหนิเสียงเข้ม ความตึงเครียดปะทุอีกระลอก ขวัญเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ส่วนภณนั่งกอดอกไว้แน่น ไม่มีใครพูดอะไร
คืนนั้นขวัญโทรมาขอโทษ เสียงในสายแหบพล่าจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง “เราทำให้เสียทีมไปใช่ไหม” เธอเช็ดน้ำตาระหว่างรอคำตอบ
“ไม่ใช่…นายเก่งกว่าที่คิด” เสียงภณเบาเหมือนกลัวถูกได้ยินผิด “ถ้านายไม่อยู่ ผลงานนี้ก็คงไม่เกิด มันเป็นปัญหาที่เราทำคนละแบบมากกว่ามั้ง”
หลังจากนั้น ทั้งคู่กลับมาตั้งใจแก้ผลงานร่วมกันจริงๆ ภณช่วยขวัญเรื่องมุมถ่ายภาพ ส่วนขวัญช่วยคิดวิธีดึงจุดแข็งแต่ละคนมาใช้ แม้กลางคืนจะยังมีความเงียบอึดอัดระหว่างคุยกัน แต่ในแววตามีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น
เย็นวันหนึ่ง หลังปั่นงานเสร็จขวัญชวนภณไปเดินเล่นริมน้ำ “เคยคิดไหมว่าเราจะได้อะไรจากมหาลัย นอกจากใบปริญญา” เธอถามลอยๆ
“บางทีมันอาจแค่ได้รู้ว่า กลัวความล้มเหลว เหมือนๆ กับคนอื่น” ภณตอบ ก่อนลมหายใจแผ่วลง …คล้ายจะพูดอะไรต่อแต่หยุดเงียบ
ทั้งคู่หยุดอยู่ตรงสะพานไม้ ดูคนตกปลาตรงหัวสะพาน ขวัญเงียบไป ภณยกกล้องถ่ายรูปฟ้าเจ็ดสี นานก่อนที่ขวัญจะถาม “นายมีความฝันไหม”
เขายิ้มฝึกใจ “อยากมีนิทรรศการเล็กๆ เป็นของตัวเอง แต่ก็กลัวว่าจะไม่มีคนดู”
ขวัญหัวเราะเบาๆ “ถ้าคนดูมีเราแค่สองคน ก็ถือว่ามีแล้ว” แล้วเธอก็หลบตา เขาอมยิ้ม ลมเย็นพัดผ่านมือที่เกือบแตะกันแต่ยังชะงักค้าง
ใกล้วันแสดงผลงาน ภณเริ่มแน่วแน่ เธอเองก็กล้าขอให้ที่บ้านฟังความต้องการ กลางคืนแห่งการร่วมมือกันกลายเป็นความคุ้นเคยที่เบาสบาย ต่างคนต่างใจเต้นแรงเพราะกลัวเสียอีกฝ่ายแต่กลัวสารภาพยิ่งกว่า
วันหลังการประกวด ผลงานของสองคนไม่ได้รางวัลใหญ่แต่ถูกชมเรื่องแนวคิด ขวัญโทรเล่าให้แม่ฟังว่าไม่ได้งานใหญ่แต่มีความสุขที่ได้ตัดสินใจเอง ภณส่งข้อความหาเธอว่า “ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันตอนทุกอย่างยาก”
งานจบ ทั้งสองไม่ได้พบกันเป็นสัปดาห์ ภณจมไปกับโปรเจ็กต์ใหม่ ขวัญต้องเรียนซัมเมอร์ ข้อความน้อยลง ความห่างเหินเริ่มปะปนกับความคิดถึง
คืนหนึ่ง ขวัญส่งรูปถ่ายสเกตช์ของภณมาให้พร้อมข้อความ “ยังอยากเปิดนิทรรศการอยู่ไหม” ภณมองจอมือถือเงียบๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบ “ยัง…แต่คงไม่ได้คนมาดูเท่าไหร่ แล้วนายล่ะ”
“ฉันก็ไม่แน่ใจในอนาคต แต่เวลาทำอะไรด้วยกัน ฉันมีความสุข…แม้จะกลัวเหมือนกัน” ข้อความขวัญเหมือนจะหยุดแค่ตรงนั้น
สองวันต่อมา ภณนั่งรออยู่ในสวนที่เคยนั่งคุย ขวัญเดินมาหย่อนตัวลงข้างๆ ไม่มีบทสนทนาอยู่นาน ก่อนที่เธอจะเอ่ย
“เรายังไม่รู้จะไปทางไหนต่อ แต่ถ้าอยู่ด้วยกันตรงนี้…มันดีกว่ากลัวแต่ไม่ได้พยายาม”
ภณยิ้มบาง ขวัญหันมาสบตา “นายกล้าจับมือเรามั้ย แม้ข้างหน้าจะยังมองไม่เห็น”
เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปช้าๆ ก่อนปล่อยให้มือทั้งสองประสานกันแนบแน่นท่ามกลางความเงียบสงบของสวน มันอาจไม่ใช่ฉากจบที่สมบูรณ์ แต่เป็นจุดเริ่มของบางอย่างที่ทั้งสองตั้งใจจะดูแล ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
