เส้นแบ่งของความรัก

อากาศเช้าที่สดใสในหมู่บ้านเล็ก ๆ เริ่มรู้สึกได้ตั้งแต่เสียงนกร้องข้างนอกหน้าต่าง บ้านหลังเล็กมีชีวิตชีวา พ่อกับแม่ของมีนกำลังเตรียมอาหารเช้า มีเสียงอัดเสียงหัวเราะและเสียงมีนขอฟักทองทอด แต่นั่นไม่ใช่องศาของมีนในวัย 16 ปีที่เธออยากให้ใครรู้ เป็นช่วงเวลาที่ชีวิตต้องดำเนินต่อไปแม้จะมีความลับซ่อนอยู่ในตัวเธอ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

หลังจากกินข้าวเสร็จ มีนเปิดหนังสือการบ้านออกมาในขณะที่พ่อกับแม่เริ่มจ้อกันถึงเมื่อวานนี้ที่งานเทศกาลวัฒนธรรม มีนเริ่มรู้สึกหน่ายหน่าย และทนอยู่ในบ้านไม่ไหว เธอขออนุญาตออกไปทำธุระที่ตลาดเก่า

ตลาดแห่งนั้นเต็มไปด้วยเสียงเครื่องเสียงดังจากปั่นเกี้ยว เจ้าของร้านทุกคนดูมีความสุข เสียงโหวตเสียงเจรจาจนมีนต้องใช้เวลาสักพักเพื่อที่จะเรียกสติกลับมา หนึ่งในพ่อค้าไอศกรีมทักทายอย่างอ่อนโยน “อู๊ย สาวน้อย ทำเรื่องอะไรน่ะวันนี้”

มีนยิ้มตอบ แต่ในใจกลับคิดถึงหมอกหนา ๆ ที่ปกคลุมความรู้สึกซ่อนเร้น ของความรักที่ระหว่างเธอกับพีช แฟนหนุ่มที่แสนดี ในขณะที่ใต้ชั้นตู้ไอศกรีมมีจดหมายขอพบที่ปกปิดไว้จากใครบางคนที่เวลาเขียนจดหมายมา มีนไม่รู้จะเชื่อในสิ่งที่พบหรือสิ่งที่ถูกบอกเล่า<|image_synthesis_title|>

เมื่อมีนกลับถึงบ้าน เธอเห็นว่าพ่อของเธอเข้าบ้านมาในสภาพสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เป็นการดีที่มีนไม่อยากให้เขาสังเกตเห็นอาการของเธอ เพราะทุกคนในครอบครัวต่างก็มีเรื่องระหว่างกันที่พร้อมจะแตกเป็นเสี่ยในขณะเดียวกัน มีนอยากจะรักษาความสัมพันธืที่ลึกซึ้งระหว่างเธอกับพีช

พีชเป็นชายหนุ่มจากหมู่บ้านเดียวกันเมื่อพวกเขาเจอกันที่งานวัฒนธรรม ความสัมพันธ์เริ่มต้นมาจากการเต้นรำร่วมกัน พีชมีอารมณ์ขันและมีน้ำเสียงน่าฟัง แต่ความรักที่เบ่งบานกลับมีอุปสรรคใหญ่ นั่นคือความแตกต่างในฐานะครอบครัวของแต่ละคน ที่มีนต้องปกปิดจากพ่อและแม่

คืนวันนั้นมีดาวห่างลอยบนท้องฟ้า มีนจัดจุดนัดพบกับพีชในสวนสาธารณะ ซึมซับเสียงกบร้อง และกลิ่นหอมของดอกไม้ ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดสำหรับมีน ที่ทั้งรู้สึกรักและความกลัวในครอบครัวของตนเอง

“มีน รู้ไหม ฉันมีเรื่องจะบอก” พีชเริ่มทบทวนเรื่องที่จะเล่า ในขณะที่มือของเขาสั่นเล็กน้อย “พี่ฝนโทรมาหาฉัน เธอเล่าถึงเรื่องปัญหาที่บ้านของเธอ…”

มีนกัดริมฝีปาก เพราะเธอเข้าใจมากกว่าพีชแต่ไม่รู้ว่าจะพาเขาไปสู่รู้จริงมีอาทรยังไง “ฉันต้องการคุยทะเลและดื่มกาแฟ” พวกเขาตกลงให้นัดเจอกันอีกครั้งในสุดสัปดาห์ข้างหน้า แต่คืนนี้มีนกลับถึงบ้านปากแห้งเหมือนอะไรบางอย่างอัดแน่นอยู่ในใจ

ในขณะเดียวกัน พ่อแม่ของมีนได้ยินเสียงถอนหายใจของลูกสาว แม่มาถาม พร้อมกับน้ำเสียงนุ่มนวล “มีนลูกเป็นอะไรรึเปล่า?” แต่กลับไม่มีการตอบกลับที่ชัดเจน มีนเลือกที่จะหลีกเลี่ยงสายตาที่จ้องมอง เหมือนทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นในหัวใจที่ซ้ำซ้อน

วันต่อมา การสนทนาที่สวนสาธารณะได้มีขึ้นอีกครั้ง ความรักของมีนและพีชเริ่มมีความสดใหม่และกัดเซาะบาดลึกกับความวิตกกังวลจากครอบครัว ต่างฝ่ายต่างเริ่มเปิดเผยความรู้สึก แต่สิ่งที่ถามมานั้นไม่มีคำตอนนั้นมีนยังไม่รู้ว่าพีชมีเรื่องบางอย่างที่ยังข้างใน

เมื่อพีชได้เดินออกจากสวนถึงบ้าน เขาได้รู้ว่าครอบครัวของเขากำลังมีชั้นขัดแย้งที่รุนแรง ทำให้เขาเริ่มรู้ว่าความรักไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในสถานการณ์แบบนี้ เขาจึงตัดสินใจรอเราไว้”

เวลาผ่านไป มีนมักหลบหนีจากความจริงบ่อย ๆ และก็โดนฝูงนกหลงทาง พีชมีความปรารถนาจะไปจนสุดเส้นทาง แต่อีกทั้งวงจรชีวิตกลับขัดกับความรักระหว่างมีน ทำให้มีต้องตัดสินใจที่ยากลำบากภายใต้ความกดดัน เมื่อการประชุมระหว่างพ่อแม่ในบ้านเริ่มแตกสลาย มีนจึงรู้ว่าปัญหานี้อาจมีผลกระทบต่อความรักของเธอ

วันหนึ่งเมื่อลมหนาวพัดผ่าน มีนไปหารือกับแม่ ระหว่างที่แม่กำลังทำอาหาร “แม่จ๋า ฉันรักพีชมาก” เธอสารภาพไปโดยไม่มีการผ่อนคลาย ก่อนที่แม่จะหยุดชะงักสายตานั้นกลับมีความกังวล ไม่รู้เหรอว่าความรักในครั้งแรกของเธอที่มีนั้นอาจจะสะท้อนให้เห็นถึงความล้มของความเชื่อที่อาจมาจากความแตกต่างของครอบครัว”

หลังจากนั้นมีนเริ่มต้นต้นซึ่งนำมาสู่การเปลี่ยนแปลง ผู้ใหญ่เริ่มเห็นว่าเรื่องราวนี้อาจเป็นความเชื่อที่ผิดไป พวกเขาจึงพยายามบอกว่าความรักคือความเสียสละ และมีนอยากทำบางอย่างในรูปแบบที่แตกต่างออกไป การพยายามทำให้พ่อแม่รับรู้ ได้หวังพวกเขาเป็นอิสระจากการตัดสินใจที่ต้องเผชิญด้วยแต่ละความรัก

เมื่อความลับชายกลุ่มก็เริ่มหายตัวไปเป็นเวลาเสียน้ำตาเพราะทุกสิ่งยังเกิดขึ้นสลับกัน ไม่มีใครที่จะได้รับความรักที่แท้จริงหรือสิ่งที่มีให้กันระหว่างพวกเขา วรรณกรรมที่มีให้กันก็เริ่มมีบาดแผล จับต้องไม่ได้ในอดีต เมื่อพีชเลือกที่จะไป”

เวลาล่วงไปจนทำให้มีนต้องเผชิญหน้า รับมือกับความผิดหวังและสูญเสีย อย่างไรก็ตาม มีนได้รู้ว่า พีชได้ทำทางเลือกด้วยสิ่งที่ต่างออกไป หมายความว่าหายไปเป็นสมาชิกคนแรกที่พลาด แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินการต่อไป เมื่อความอ่อนโยนเขาเป็นการย้อนดูว่าเราไม่เคยแยกจากกันเปรียบได้แก่ดอกไม้มาขออยู่ทุก ๆ วัน

วันสุดท้ายของการรถยนต์มาจึงนำคุณค่ามาที่สำนักงาน อาจมีกีฬาที่แม่เขียนไว้ในสเต็ปชีวิต หมายถึงว่าทุกคนที่รักความดีจะเจอคนที่มันเหมาะสม และทำให้การเดินทางแห่งความรักของพวกเขาต้องก้าวต่อไป”

ท้ายที่สุดมีนขับรถของย่าเป็นวันสุดท้ายของการควงกันไป ก็เหมือนจะมีการกลับมาสู่นอกรกธรรมชาติ เอออ้าห์ มุมรู้รูปงานที่แสนสุขในขณะที่เมฆโรยระเนนห่มไว้

มีนมีโอกาสพบพีชเขาในช่วงที่ท้องฟ้าเริ่มสดใส ทำให้หัวใจมีความหวังที่นักเรียนเล่าให้กันถึงความรู้แล้ว ทุกสิ่งเข้าสู่ความคิดคืออนาคตที่สดใสบนเยาวชน เมื่อต่างฝ่ายให้โอกาสเองเพื่อการเปลี่ยนมือเพราะความรักที่ไม่เป็นวิธี

สุดท้ายพวกเขาพูดคุยเรื่องราวของตนเอง ทำให้รักแทบไม่จำกัดอีกต่อไป พร้อมทั้งท้ายสุดคือการที่จะต้องค้นหาความหมายแห่งการกลับมา จึงเป็นเส้นแบ่งซึ่งกันและกัน แต่ก็อาจทำให้พวกเขาตกลงร่วมกันเพื่อหยุดเรื่องราวที่ขัดแย้ง”}}}]}}]} pružé Clépository; 0x0; 3543bitNot Found; 300b Anticipating new words… and Suggestions; 0! Business owner will be ready to serve!festoclove 0′; 300{‘who’: ‘u’,’what’:’game’,’all’:’Service’}<|vq_931|>{