เสียงโครมครามของดอกไม้ไฟดังขึ้นกลางกรุงเทพฯ ในคืนวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เมืองที่ไม่เคยหลับไหลดูสดใส ขณะที่ดาว มหาวิทยาลัยแพทย์ปีสามนั่งอยู่บนระเบียงห้องพักตึกเรียนของมหาวิทยาลัย เธอสังเกตเห็นเพื่อนๆ กำลังมีความสนุกสนานอยู่บริเวณลานกว้าง เธอรู้สึกอ้างว้างและเงียบสงบในตัวคนเดียว
“ดาว เอาไวน์ไปส่งให้เพื่อนหน่อยสิ!” มีเสียงเรียกจากภายในห้องพักของเธอ ดาวยิ้มให้กับความสนุกของทุกคนแต่ก็แอบหวาดกลัวเงามืดของความกดดันที่เพิ่มขึ้นในชีวิตของเธอ โดยเฉพาะจากพ่อแม่ที่ตั้งความหวังไว้สูง
เมื่อเธอเดินออกจากห้อง เสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ทำให้เธอรู้สึกว่าตนเองติดอยู่ในโลกที่แตกต่าง ความคาดหวังจากพ่อแม่เกี่ยวกับอนาคตหมอมักจะติดอยู่ในหูของเธอ เมื่อลงมาสู่งานเลี้ยง ดาวพบชิน นักศึกษาจากคณะแพทย์ปีสี่ ผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้โลกของเธอสดใส
“ดาว มานั่งตรงนี้สิ” ชินที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนเห็นเธอเดินเข้ามา และเบิกตากว้างเมื่อเห็นเธอ
“ขอบคุณจ้ะ” ดาวนั่งข้างๆ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจที่พุ่งขึ้น
ดาวมองไปยังชินผู้มีอารมณ์ขันและแน่ใจเปล่งเสียงขำขัน ทำให้เธอลืมเรื่องที่ทำให้เธอกังวลใจ
คืนที่สดใสเริ่มทำให้ความรู้สึกของดาวเบิกบาน แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ความดีกระสับกระส่ายก็เริ่มย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธอ
“ความรักกับการงาน มันสำคัญมากเลยใช่ไหม?” ดาวถามชินในขณะที่คุยกันในคืนแห่งการเฉลิมฉลอง
“มันสำคัญ ส่วนตัวฉันว่ายิ่งต้องมีการเลือกที่สำคัญ” ชินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่คุณไม่รู้หรอกว่าผมทำอะไร มันไปอยู่ที่ไหน”
หลังจากคืนนี้ ดาวรู้สึกพลังแห่งรักที่ไหลผ่านเธอและในขณะเดียวกันก็เกิดความกดดันภายในจากการเลือกเส้นทางความรักและการแพทย์ที่พ่อแม่รอคอย ทิ้งให้เธอสงสัยว่าเธอจะแยกการรักและการตั้งใจจริงได้อย่างไร
ความรักกับชินเริ่มเติบโตในเวลาที่เธอได้พบเขาในคลินิกที่เขาทำงานฝึก แต่การกลับบ้านทุกเย็นที่ต้องเผชิญหน้ากับความกดดันจากพ่อแม่และการศึกษาแพทย์กลับทำให้เธอกังวลและเหงา
“ดาว เธอมีความฝันไหม?” ชินถามในคืนที่เขานัดเธอไปดูหนังที่โค้งพระนคร
ดาวมองชินในแสงของโคมไฟที่ทำให้เขาดูอบอุ่น “ฉันอยากเป็นแพทย์ที่มีคุณค่าและสามารถช่วยทุกคนได้ นี่คือฝันของฉัน”
การพูดคุยสร้างความแนบแน่นระหว่างดาวกับชิน แต่ทุกครั้งเมื่อเธอต้องกลับบ้าน ความกดดันก็กลับมาที่ใจของเธอ
ราวๆ สัปดาห์ต่อมาข่าวการทำงานหนักของชินคือจุดสามทางที่ทำให้ดาวเริ่มตระหนักว่าเธออาจต้องเลือกเส้นทางสูงสุด
“ดาว เธอสนใจรับเวลาว่างสำหรับการทำงานที่คลินิกไหม?” ชินชักชวน
“คุณคิดว่านี่จะทำให้เรามีเวลาได้ไหม?” ดาวถามด้วยความลังเล
“เราน่าจะทำได้ เพราะมันยากมากที่จะหารายได้”
เส้นทางที่ไม่แน่นอนเริ่มหลอนเธอในคืนที่ดาวดินอบแห้งข้างถนนและเห็นกองไฟที่พุ่งไปจนถึงกลางอากาศ
“ทำไมเราถึงมาติดอยู่ในจุดนี้?” ดาวถามตัวเอง
“เพราะเราเชื่อว่าเรารักกัน” ชินตอบในความคิดของเธอ
“แต่ความรักนั้นมันหมายถึงอะไร?”
ในวันต่อมา ดาวรู้สึกพบว่าตนเองต้องระมัดระวังความสัมพันธ์นี้ ขณะที่เธอกลับบ้าน ความรู้สึกแปรปรวนทำให้เธอรู้สึกว่าการจะเดินทางต่อไปต้องมีการตัดสินใจ
“คุณจะเลือกอะไรก็ได้ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำแบบนั้น” ดาวพูดเมื่อมีให้ชินขอให้พวกเขาวางแผนการทำงาน
“ทำไมล่ะ?” ชินถามด้วยท่าทีโกรธ
“ฉันก็ทุ่มเทไปเยอะเหมือนกัน”
การกลับบ้านในค่ำวันนั้นทำให้ดาวรู้สึกหายใจไม่ออก และเมื่อมองไปยังรูปถ่ายของพ่อแม่และน้องชายที่ติดอยู่บนผนัง เธอจินตนาการถึงว่าการเป็นแพทย์ของเธอจะต้องดีกับทุกคนในครอบครัว
“ฉันต้องตัดสินใจ” ดาวพึมพำกับตัวเอง
“แต่ทำไมมันถึงยากขนาดนี้?”
ในที่สุด วันที่ดาวต้องเปิดโอกาสให้ชินเจอพ่อแม่ของเธอได้มาถึง
“ลูก เรารู้ว่าผลการเรียนลูกดี แต่เรากังวลกับการออกไปพบเพื่อนมากเกินไป” ผู้เป็นพ่อพูด
“พ่ออยากให้ลูกตั้งใจเรียนให้มากที่สุด”
ดาวตระหนักว่าเธอไม่รู้ว่าควรจัดการความคาดหวังอย่างไรในขณะที่มีความรักที่พิเศษเช่นนี้
“คุณรีบไปเหรอ?” ชินถามในขณะที่กลับจากการสอบ
“ชั้นควรกลับบ้านเร็ว พ่อแม่อาจกังวล” ดาวหลบหูของชิน ขณะเล่าเรื่องความกังวล
“แต่ทำไมเธอไม่พูดคุยกับพวกเขาล่ะ?” ชินตอบ
ดาวรู้สึกว่าตนเองกำลังเดินในเส้นทางที่แย่กว่า แต่เธอรู้ว่าเมื่อเธอรักอะไรบางอย่างมาก เธอต้องยอมรับความเสี่ยง
คืนสุดท้ายของปีนั้น ดาวยืนที่ระเบียงเห็นผู้คนชุมนุมกัน แต่เธอก็ยังเผชิญหน้ากับการเลือกของตัวเอง
วินาทีที่เธอโดนไปกล่าว ขอให้รักแท้เป็นสิ่งที่อยู่เคียงข้างเธอเสมอ “โชคดีปีใหม่” ดาวพูดกับชินในขณะที่นาฬิกาตี
“เราจะสู้เพื่อความฝันและความรักของเราป่าว?” ชินตอบเสียงเรียบ
“แน่นอน เราจะไม่ปล่อยให้ฝันและความรักของเราสูญหาย”
ต้นปีใหม่ ดาวและชินต่างตั้งใจจะใช้ตั้งบนเส้นทางที่เลือกกันและดูว่าจะก้าวต่อไปในเส้นทางที่นำความฝันและความรักมาซึ่งความซับซ้อนของชีวิต ทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากการคาดหวังของสิ่งที่ตกอยู่ในการควบคุม
“สู้ต่อไปนะ” ดาวให้กำลังใจชินผู้ต้องเติบโต แต่อย่างไรก็ตามความรักของพวกเขาจะไม่อยู่ในกรอบของคำว่าแพทย์และคุณสมบัติของความกดดัน แม้พวกเขาต้องเดินไปบนเส้นทางที่พวกเขาไม่เคยคาดหวัง.
