บรรยากาศในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แสงสลัวจากโคมไฟผุดขึ้นในยามเย็นขณะที่ผู้คนต่างเข้ามานั่งจิบกาแฟและพูดคุย ในมุมห้อง พิม นักศึกษาสาววัย 20 ปี นั่งจดบันทึกอย่างตั้งใจ สายตาของเธอจ้องมองไปที่หน้าบันทึกที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวังเกี่ยวกับอนาคต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเครื่องบดกาแฟดังก้องในหูของเธอขณะที่เสียงหัวเราะและการพูดคุยของลูกค้ารอบๆ ทำให้บรรยากาศเป็นกันเอง แต่ความคิดของพิมกลับตามติดอยู่กับข้อความในบันทึก “การค้นหาความฝัน” เธอตั้งใจไว้ว่าต้องการเป็นนักเขียน ซึ่งอาจคิดว่าเป็นไปได้หรือไม่ แต่สุดท้ายกลับรู้สึกหดหู่เมื่อคิดถึงครอบครัวที่แตกสลาย มีพ่อแม่แยกทางกันอยู่ห่างกันคนละซีก
ในช่วงเวลานั้นเอง แอม หนุ่มที่ทำงานพาร์ทไทม์ในร้านกาแฟเข้ามานั่งลงข้างๆ พิม โดยที่เขาไม่รู้ตัวว่าเธอกำลังเขียนถึงความรักที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตจริงของเธอ
“ก็มานั่งจ้องนิยายส่วนตัวแบบนี้อยู่ทำไมละ” แอมพูดด้วยเสียงเต็มไปด้วยความกวน โดยที่ไม่ได้ตั้งใจให้เสียงหรือการกระทำดูเสียมารยาท
พิมหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา “ก็แค่คิดว่าจะเขียนเรื่องนึงน่ะ”
“เขียนถึงเรื่องไหน” เขาถามต่ออย่างไร้แผนการแต่สนใจจริง ๆ
“ความรัก” พิมตอบอาย ๆ “แล้วก็ดินแดนแรก อาจจะเป็นให้โลกสวยแบบที่ใน นิยาย”
แอมยิ้มและพูด “ถ้างั้นใช่ไหม เรามาเอาเคล็ดลับรักไปหางานช่วยกันดีกว่า” ในความคิดของพิมเขาดูเหมือนคนที่ดูไม่ค่อยต่อเนื่องแต่เธอกลับรู้สึกมีสัญญาณบางอย่างในแววตานั้น
หลังจากนั้นไม่นานแนวคิดของพิมกับความคิดหวังใหม่ ๆ ก็เริ่มพัฒนาขึ้น แม้พวกเขาจะมาจากครอบครัวที่พร่าเลือน แต่เวลาที่ใช้ร่วมกันก็กลายเป็นเวลาแห่งการช่วยกันก้าวผ่านทุกสิ่งอย่างที่เป็นปัญหา แต่คำพูดของพ่อแม่พวกเขาก็ยังคงย้ำตลอดว่า “ไม่เจอความฝัน ถ้าไร้เป้าหมาย”
กว่าจะรู้ตัว แอมกับพิมก็เริ่มมีเวลาอย่างแท้จริงในระหว่างที่พวกเขาเชื่อมต่อกันในทางที่พวกเขาไม่เคยคาดฝัน ผลงานนักเขียนแตมที่แอมปลิวเข้ามาในชีวิตต้องขอบคุณพิม ผู้จัดให้เขาได้มองเห็นคุณค่าของการใช้ชีวิต แต่นั่นหมายถึงว่า พวกเขาต้องดิ้นรนเพื่อหาหมายถึงความรักที่ต้องห้ามในครอบครัวที่ตนเอง
ขณะที่พิมเริ่มได้รับสัญญาณจากความหวังใหม่สำหรับอนาคต แอมถูกยกให้เป็นตัวแทนที่ทั้งโลกสวยกว่าเพื่อทวงคืนความฝันที่เขาทุกข์ทรมาน แต่ความจริงที่อยู่นอกเหนือกว่าความฝันนั้นกลับทำให้เห็นว่าความชัดเจนของการเติบโตอาจนำมาซึ่งการเสียสละที่คาดไม่ถึง
เสียงระฆังจากวัดใกล้ๆ ดังขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้สองคนยิ้มออกมาเมื่อพวกเขาได้มาเป็นแรงบันดาลใจให้กันและกันอย่างก้าวหน้า ระหว่างนั้นบางช่วงที่เงียบเสียงก็มี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับมาทบทวนความสัมพันธ์ที่นำมาซึ่งปมโดยตรงถึงการต่อสู้ทางจิตใจของตนเอง
ยามค่ำคืนที่มืดมิดและยาวนาน เสียงซึ่งเสียงเต้นตัดผ่านห้องบางส่วน แอมถูกขอจากพ่อให้ไปศึกษาต่อต่างประเทศ แต่พิมเพิ่งจะตั้งใจเขียนเรื่องราวที่อาจจะสร้างลงมือทำจริง
“เราต้องทำเพื่อตัวเอง” แอมพูดท้ายสุด แต่พิมเริ่มรู้สึกว่าวูบฟุบกลับมาที่ตัวเธอเอง “เขาคงไม่กลับมาอย่างนี้ ถ้าหากไม่ได้พยายาม” แต่แม้กระนั้นพิมรู้สึกว่าสถานการณ์มากมายมันเป็นเหมือนคำตัดสินใจที่มามากกว่าที่ทำให้ความรักระหว่างพวกเขาเป็นไปไม่ได้อีก
ยิ่งเวลาผ่านไป เหตุการณ์เริ่มกลับมาเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของพวกเขา มิตรภาพการติดต่อกับครอบครัวที่ไม่เห็นด้วย การรักษาสุขภาพจิตที่เหนื่อยหน่ายและแน่นอน การตั้งคำถามต่อความรักที่พวกเขามีต่อกัน เพียงแต่พิมไม่รู้ว่าระยะเวลาแห่งการพิสูจน์และทดสอบนี้ คือเวลาที่พวกเขาจะค้นพบว่า “ความรัก” เป็นคำที่ขัดแย้งกับชีวิตที่ติดอยู่ในความสุข”}}]}
