ลมหายใจแรกของภาคเรียนใหม่ในเชียงใหม่ หอบกลิ่นเปียกชื้นของใบไม้ยามเช้า สาธิตนั่งเงียบอยู่บนม้านั่งหลังตึกฟิสิกส์ ก้มดูรายชื่อเข้าชมรมดาราศาสตร์ที่เพิ่งขึ้นบอร์ด ดวงตาเขาไล่หาตัวอักษรชื่อตัวเองอย่างขาดแรงจูงใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงตะโกนไกล ๆ ของหญิงสาว “ฮัลโหล! รอด้วย!” ขวัญข้าววิ่งมาอย่างไม่กลัวฝนเปื้อนพื้น พอถึงตัวสาธิตก็ทรุดนั่งหอบ เธอยัดโพสต์อิทสีเหลืองใส่มือเขา “ฝากหน่อย เดี๋ยวลืม”
สาธิตรีบแกะดู เป็นโน้ตคำถามเกี่ยวกับกล้องโทรทรรศน์ เธอยิ้มให้เขา “คืนนี้ฟ้ามืดนะ อยากดูดาวไหม?”
เขาแค่พยักหน้าเล็ก ๆ ไม่มีรอยยิ้มกลบความเคอะเขิน ขวัญข้าวยิ้มกว้าง ก่อนเดินจากไป ทิ้งกลิ่นน้ำหอมและเสียงหัวเราะเอาไว้ สาธิตนั่งนิ่ง อยากวิ่งตาม แต่ก็กลัวจะพูดอะไรผิด ๆ
วันนั้นเอง ทั้งคู่เริ่มรู้จักกันผ่านกล้องโทรทรรศน์ มือเย็น ๆ ของขวัญข้าววางทับมือเขาขณะปรับเลนส์ สาธิตร่างกายสะดุ้งวูบ หัวใจสั่นไหวแต่ไม่หลุดคำพูดใด เขาทำเพียงส่งกลักสีดำให้เธอ ขวัญข้าวเหลือบตามองและขำเบา ๆ
แสงดาวพร่าในม่านหมอก ความเงียบแทรกในบทสนทนา “ทำไมพี่สาธิตพูดน้อยจังเลยคะ?” ขวัญข้าวถาม หลังนั่งรอวัตถุท้องฟ้า ทั้งสองโดนลมหนาวตีหน้า สาธิตอ้ำอึ้ง “ผม…กลัวพูดผิดน่ะ”
ขวัญข้าวหัวเราะขึ้นมาอีก “พี่ว่าน้องขวัญพูดเกินไปไหม?” เขาพูดเสียงเบา ขวัญข้าวส่ายหน้า “ดีแล้วค่ะ บางทีฉันเองก็พูดกลบกลัว”
ดวงดาวหมุนเปลี่ยน ผูกสานคนสองคน ขวัญข้าวให้เบอร์มือถือเขา วันรุ่งขึ้นเธอส่งข้อความ “ตื่นสายไหม?” เขาตอบ “นิดหน่อย” สั้น ๆ แต่เธอยิ้มกับคำนี้ทั้งบ่าย
เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน ฤดูฝนแปรผันเป็นหนาว ทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนในชมรมที่เจอกันเกือบทุกค่ำคืน สาธิตช่วยดูแลกล้อง ขวัญข้าวจดบันทึกดาวตก ทุก ๆ วัน ขวัญข้าวพูดถึงครอบครัวที่คาดหวังให้เป็นหมอ เธอกลัวจะผิดหวังพ่อแม่ สาธิตฟังเงียบ ๆ ซ่อนเรื่องของตนลึกในใจ
ค่ำหนึ่ง ขวัญข้าวเบียดนั่งใกล้กันใต้ม้านั่ง “พี่เคยเสียใจอะไรที่สุดไหม?”
สาธิตชะงัก มือกำขากางเกงแน่น “ผมทำให้น้องชายประสบอุบัติเหตุครับ”
ขวัญข้าวนิ่ง ถามแผ่วเสียง “ตอนนี้…เป็นยังไงบ้าง”
สาธิตพูดเหมือนไม่มีอากาศ “น้องผมยังรักษาตัวอยู่ ผม…กลัวกลับบ้าน”
ความเงียบแทรกยาว ขวัญข้าวเอื้อมมือจับไหล่เขา “ตรงนี้…อยู่ได้เสมอนะ” เขาไม่ตอบ แต่ใจสั่นสะท้าน
เมื่อชมรมได้รับเลือกไปดูปรากฏการณ์ฝนดาวตกที่ดอยหลวง ทั้งสองขึ้นรถตู้พร้อมเพื่อน ๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ขวัญข้าวแอบมองสาธิตยามเขามองนอกหน้าต่าง เธอลังเลจะพูดอะไรบางอย่าง สาธิตรู้สึกถึงสายตานั้น แต่ทำเสมือนไม่เห็น ก่อนวิวภูเขายุบลงในม่านหมอก
คืนนั้น บนยอดดอย หนาวเย็นจนสองคนต้องแชร์ผ้าห่มเดียว “พี่ขวัญ…ถ้าพรุ่งนี้หมดดาว พี่จะยังอยู่ชมรมไหม?”
ขวัญข้าวอมยิ้ม “อยู่สิ ดาวหมดท้องฟ้ายังไม่หมดใจนี่นา แล้วพี่ล่ะ?”
สาธิตนิ่ง “ผม…ไม่แน่ใจ บางครั้งอยากหนีทุกอย่าง”
ขวัญข้าวหลบตา “เข้าใจค่ะ ฉันเองก็ยังไม่รู้อนาคตเลย”
เมื่อแสงดาวตกแล่นข้ามท้องฟ้า ทุกคนร้องเฮ แต่ระหว่างสาธิตกับขวัญข้าว มีเพียงความเงียบ หนาว อ่อนโยน และคอยกันอยู่ใกล้ ๆ
ช่วงสอบปลายภาค ขวัญข้าวจมอยู่กับแรงกดดันจากครอบครัว เธอเริ่มห่างชมรม คิดเรื่องจะลาออกไปทำตามคำสั่งพ่อแม่ สาธิตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น แต่ไม่กล้าถาม เธอขาดเรียน ขาดขวัญ เสียงหัวเราะของสาวร่าเริงหายไป
คืนนั้น สาธิตนั่งรอเธอใต้ต้นกำลังประทุม “พี่ขวัญ…หายไปไหน” พึมพำกับตัวเอง เขาส่งข้อความหาหลายครั้ง “คิดถึงนะ” แต่ไม่กล้าพิมพ์ส่ง
สุดท้ายเขาทนไม่ไหว โทรหาเธอ เสียงปลายสายเงียบอยู่นาน ขวัญข้าวรับช้า ๆ “มีอะไรหรือเปล่า…” เสียงเธอสั่นเครือ
“ผมคิดถึง…คิดถึงเพื่อนที่เคยดูดาวด้วยกัน” สาธิตกลั้นใจพูด
“ขอโทษนะ ฉัน…อาจไปต่อไม่ไหวจริง ๆ”
เขาเงียบ ไม่มีคำตอบ เธอก็เงียบ เสียงลมหายใจทั้งสองบอกความอ่อนแรงบอบบาง
วันรุ่งขึ้น ขวัญข้าวเหลือเพียงกล่องของขวัญเล็ก ๆ วางบนโต๊ะชมรม สาธิตเปิดดู ข้างในเป็นปากกาและโน้ตสั้น ๆ “ให้พี่ใช้เขียนเรื่องดี ๆ ต่อไปนะ ขวัญจะไปแล้ว” สาธิตนั่งนิ่ง น้ำตาไหลเป็นครั้งแรก เรื่องราวในใจพรั่งพรูแต่ไร้ถ้อยคำ
สัปดาห์ผ่านไป ชมรมเงียบลง สาธิตไม่พูด ไม่หัวเราะ ทุกอย่างเหมือนย้อนคืนวันเก่า ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาได้ยินข่าวว่าน้องชายฟื้นขึ้นได้ดี เขาตัดสินใจกลับบ้าน กล้าเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง
แสงแดดที่บ้านทำให้เขารู้สึกอบอุ่น เขาขอโทษน้องชายอย่างที่ไม่เคยกล้า สารภาพผิดที่เก็บไว้นาน น้องชายยิ้มและจับมือพี่ไว้แน่น “กลับบ้านได้ไหมพี่”
สาธิตหัวเราะทั้งน้ำตา เขารู้สึกถึงความโปร่งเบาเป็นครั้งแรก เขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ส่งหาขวัญข้าว เล่าความในใจทุกอย่าง
“ขวัญ…ผมขอโทษ ผมกลัวเสียคุณไป เพราะกลัวจะพูดหรือทำผิดอีก แต่ตอนนี้ผมไม่อยากให้ความกลัวพาเราแยกจากกันอีกต่อไป ถ้าคุณยังอยากดูดาว คืนไหนก็ได้ ผมจะรอ”
ขวัญข้าวอ่านข้อความนั้นโอ้เอ้มื้อหลายครั้ง ไม่ได้ตอบทันที เธอมัวแต่คิดว่า หากเธอกลับไป ทุกอย่างจะเหมือนเดิมไหม แล้วเธอจะกล้าพอหรือยังที่ยืนหยัดตามฝันของตนเอง
หลายวันผ่านไป สาธิตกลับมาที่ชมรม นั่งลูบกล่องกล้องโทรทรรศน์ของขวัญข้าว พลันประตูก็เปิด ขวัญข้าวยืนอยู่ตรงนั้น ลมหายใจสั้น ๆ แลกกับรอยยิ้มเจื่อน
“ยังอยากพาฉันดูดาวคืนนี้ไหม” เธอถาม ผมของเธอยาวขึ้น ดูอ่อนแอกว่าที่เคย แต่ดวงตาเด็ดเดี่ยว
“ตลอดไปก็ยังได้นะ” สาธิตพูดเสียงเบา ขวัญข้าวยิ้ม เฉียงหน้าไปแตะมือนั้นไว้เบา ๆ
ดึกคืนหนึ่ง บนเขาเดิม ทั้งสองนั่งดูดาวในความเงียบ ก่อนขวัญข้าวพูดผ่านลมหายใจปะทะแก้มสาธิต “ฉันยังกลัวอยู่…แต่ไม่ใช่เรื่องที่จะลองรักใครสักคนอีกต่อไปแล้ว”
สาธิตไม่พูดอะไร เขาเพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ เอนไหล่ให้เธอพักพิง มองดาวด้วยกัน ใต้ฟ้าซึ่งฤดูฝันกำลังจะเปลี่ยนดาวดวงใหม่ให้ทั้งคู่ที่เรียนรู้จะให้อภัยตนเอง และเดินหน้าพบรักในแบบที่เติบโตขึ้น
