ในช่วงฤดูร้อนอันอบอ้าวในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมน้ำ มีเสียงจั๊ดจ๊ะของน้ำตกและกลิ่นหอมของดอกลำดวนลอยมาแตะจมูก ชายหนุ่มชื่อ “โต” วัย 18 ปี นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ ที่ท่าน้ำ บรรยากาศนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน แต่ในใจของเขายังคงมีความเศร้าอยู่ลึกๆ เพราะพ่อของเขาเพิ่งล้มป่วย และครอบครัวเริ่มมีปัญหาทางการเงิน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เราไปทำงานที่ไหนสักแห่งมั้ย” แมลงโพงกล่าวขึ้น เสียงหญ้าแห้งใต้เท้าเป็นดนตรีที่เกิดจากความกระหายสมบูรณ์ของวัยรุ่น “โต” ส่ายหัว “ไม่มีใครรับเรา มหาวิทยาลัยก็ต้องรอ ดร.ภพจ่ายค่ารักษาพ่อเราบ่อย ๆ จนเกือบหมดตัวแล้ว”
ขณะที่เพื่อน ๆ คุยกัน โตมองไปยังน้ำที่กระเทือนจากการกระโดดของปลาบึก เขารู้สึกถึงแรงกดดัน ความคาดหวังจากคนในครอบครัว และความต้องการที่จะใช้ชีวิตเหมือนเยาวชนคนอื่นๆ แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจ
หลังจากเล่นน้ำเสร็จ โตเดินกลับบ้าน ผ่านตลาดที่เต็มไปด้วยสีสันและเสียงพูดคุยของคนขายของ เขาหยุดที่แผงจำหน่ายดอกลำดวนที่มีความสวยงาม ทำให้นึกถึง “ฝัน” สาวสาวในหมู่บ้านที่เขาแอบชอบ แต่ไม่เคยมีเวลาสื่อสารกับเธอ
ฝัน เป็นลูกสาวของเจ้าของร้านข้าวแกงที่ทำธุรกิจเสริมเพราะทางบ้านประสบปัญหาทางการเงินเช่นกัน ยามที่เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าร้าน เธอมักจะมีรอยยิ้มที่สดใสให้กับลูกค้า ทำให้ผู้คนหลงรักและกลับมาใช้บริการบ่อย ๆ
โตมักเฝ้ามองฝันจากระยะไกล เขามักคิดว่าเธอเป็นตัวแทนของความหวังในชีวิต แม้เขาจะเข้าใกล้ไม่ได้ เพราะกลัวจะเสียความประทับใจไป ซึ่งเสียงหวานของฝันกำลังเข้ามาใกล้แล้ว “พี่โต ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?” เธอคุยกับเขาขณะมารับส่งข้าวในรถเช่าที่ถูกจอดอยู่
“มาช่วยแม่ที่ตลาดนิดหน่อย” เขาตอบเสียงเงียบๆ ฝันมองไปที่เขา ตาพรั่งพราวด้วยความเข้าใจ แล้วบอก “พี่จะลงเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน?” โตพยายามยิ้มพลางกล่าว “สอบติดที่ไหนก็ยังไม่รู้ ”
ปีก่อนเมื่อการสอบปลายภาคเดินทางมาถึง โตและเพื่อน ๆ เคยมีความหวังสูง แต่คะนึงถึงการศึกษาในมหาวิทยาลัยรู้สึกเหมือนเป็นความฝันที่อยู่ห่างไกล ทุกวันหลังเลิกเรียน โตจะต้องรับงานทุกอย่างเพื่อส่งเงินให้กับแม่และรักษาพ่อไม่ให้เจ็บป่วยมากขึ้น
ในขณะเดียวกัน ฝันก็มีความหวังของตัวเธอเอง ในคืนที่แสงดาวหนาวเหน็บ เธอมีโอกาสพูดคุยเรื่องการทำงานกับโต สำหรับเธอการศึกษาเป็นสิ่งสำคัญ แต่ที่บ้านก็ต้องการกำลังงาน เพียงเพื่อสร้างความฝันให้กับคนในครอบครัว ตามที่พ่อกล่าว “หนูจะต้องสอบได้ จะเรียนมหาวิทยาลัย นักการซื้อนักการ ผู้นำในอนาคต”
เสียงรบกวนชั่วขณะเริ่มมาเมื่อทางบ้านของโตได้รับคำบอกเล่าทางโทรศัพท์ว่าอาจารย์ที่ตัดสินสอบกลางภาคได้เลือกพ่อของเขาให้อยู่ในระเบียบการต่อสู้ของการขาดทุนเมื่อปีที่แล้ว น่าเศร้า โตจึงถามไล่้ว่า “คุณจะทำอย่างไรกับพ่อ?”
“เราจะต้องทำให้เขาเข้ารับการรักษาอย่างดี และเงินช่วยเหลือจากหมู่บ้านในตอนนี้ก็ค่อนข้างจะไม่พอ หากพ่อของเราตาย ครอบครัวเราจะเกิดอะไรขึ้น!” อย่างเจ็บปวด โตผู้ตั้งฝันไว้ต้องต่อสู้กับความจริง พวกเขาต้องการเรียกกลุ่มคนในชุมชนมาช่วยกันหาเงินเพื่อจ่ายค่ารักษา
ในขณะที่โตเดินกลับบ้าน ไต้เยื่อรั้งท้ายและหัวใจของเขาเต้นรัว إثرการบีบใจ และความกดดันที่รุนแรงที่สุด ทำให้คิดถึงฝันและภาพความสดใสของเธอยังติดอยู่ในใจ ในคืนที่เพื่อน ๆ เตรียมช่วยทำงานของเขา โตพยายามและได้บอกกับฝัน เธอรู้ว่าตนเองมีเป้าหมายที่สำคัญต้องสู้ไปด้วยกัน
และในที่สุด เขาจึงเชิญฝันให้มาร่วมงานนั้นด้วย ความรู้สึกกลัวว่าจะทำให้เวลาจะพูดคือ เวลาอันมีค่า แต่ฤดูร้อนในปีนี้จะเป็นฤดูร้อนในฝันที่จะที่โตสุ่มเสียงพูดสุดท้ายครั้งแรกในชุดที่เต็มไปด้วยภาระหน้าที่
ความเจ็บปวดในใจเริ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นความรักของวันแล้ววันเล่า ความฝันของเขาและภาระในความรักที่เขากับเธอสร้าง เมื่อกลับมาบ้านโตไม่เคยลืมฝัน ทุกคืนเขามักจะนอนฟังเสียงเล่านิทานของเธอในความคิด และรู้ว่าสักวันตัวของเขาจะเป็นปกติ
ต่อมาในเดือนถัดไป ฝันได้เชิญโตมาที่ร้านข้าวแกงในคืนหนึ่ง เดือนเปล่งแสงสีเหลือง ดอกลำดวนมีกลิ่นหอมรัญจวนใจ โตสามารถรู้สึกถึงความหวังในตัวเธอที่เป็นแรงบันดาลใจในการนำเขาออกจากความเหนื่อยหน่าย
“ถ้าเราทำให้พ่อและแม่ภูมิใจ พวกเขาคงอยากให้เราไปเรียนมหาวิทยาลัย” เธอบอกแล้วส่งยิ้ม โตตอบ “ใช่ พ่อแม่จะไม่เป็นกังวลเรื่องการรักษาอีก”
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองได้ทำงานหนักและร่วมกันวางแผนการช่วยเหลือ พวกเขาเริ่มรู้แล้วว่าฝันในการเรียนรู้เต็มไปด้วยสีสันที่สนุกสนาน มีความจริงจังและความก้าวหน้า แต่สุดท้ายแล้วคนในชุมชนเริ่มมีสิ่งใหม่ก้าวหน้า
ในเทศกาลลอยกระทงแสงเทียนยามค่ำคืน เสียงเพลงเพลงฟังพอโอเคเริ่มดังขึ้น สายของโคมไฟขอบฟ้า พวกเขาวิ่งไปยังท่าน้ำ ทั้งคู่หยุดอยู่ริมสระน้ำทอดยาว แสงสะท้อนกระทบพร้อมรอยยิ้มของชีวิตเริ่มใหม่ เขากับเธอมีความรักในฤดูร้อนในฝันแล้ว ชีวิตกลายเป็นวัฏจักรของคนมาที่รักกันครั้งนี้
ในที่สุด ในวันหนึ่ง ชาวบ้านมาร่วมกันทำงานอย่างหนักเพื่อสนับสนุนค่ารักษาเงินสำหรับพ่อของโต โดยมีฝันอยู่เคียงข้างเขา ทุกคนมีส่วนร่วมเพื่อช่วยทำนุบำรุงศรัทธาและความหวังให้ดำรงอยู่มาจนถึงจุดนี้ โตเฝ้ามองพ่อของเขาฟื้นฟูและสุขภาพดีขึ้น อิ่มเอม และฝันก็เริ่มมีโอกาสที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่เธอตั้งใจไว้
ความฝันเข้าถึงความจริง เมื่อลมฤดูร้อนเริ่มพัดลงมา ชีวิตของเธอกรองกลายเป็นเพลงที่ไพเราะที่สุด โตพยายามให้พ่อของตนเข้ารับการรักษาตามฝัน แม้จะมีหลายวันที่หนักหน่วง พวกเขาก็ไม่เคยทิ้งความรักและความหวัง
วันที่จะเดินหน้าต่อไปในเส้นทางของชีวิตก็ได้เกิดขึ้น โดยมีตัวเลขในใจและความฝันที่ยิ่งใหญ่ไปล่องลอยในอากาศ ทั้งโตและฝันต่างจับมือกันในคืนฤดูร้อนอันอบอุ่น ร่วมกันเข้าก้าวสู่อนาคต ทุกอย่างมีความหวัง และสิ่งที่พวกเขาฝันถึงกำลังจะเกิดขึ้นมาจริง
