เสียงกริ่งพักเที่ยงดังขึ้นพร้อมกับเสียงนักเรียนกรูกันออกจากห้อง ก้องเดินยิ้มกวนสินค้า สะพายเป้ใบเล็ก เอามือขยี้ผมตัวเองด้วยความมั่นใจเกินเหตุ ตรงดิ่งเข้าหาต้าร์ เพื่อนสนิทที่นั่งอ่านหนังสือในซุ้มไม้หน้าห้องสอบซ่อม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ต้าร์ มีแผนเด็ดมาให้ช่วยว่ะ รับรองคราวนี้ขยี้ใจใครบางคนชัวร์” ก้องยิ้มกว้าง จ้องหน้าต้าร์สายตาขมึงทึง
ต้าร์ขมวดคิ้ว วางหนังสือลงอย่างระแวง “อะไรอีกวะ เน้นนะ รอบที่แล้วแกล้งเป็นตาบอดสีจนเกือบโดนแม่ลากไปหาหมอ คราวนี้ขออะไรมีเหตุผลหน่อย”
ก้องหัวเราะ “นั่นมันแค่ซ้อม! อันนี้ของจริง รอบนี้จะให้แกล้งสอบตก”
ต้าร์นิ่งไปสามวิ เปลี่ยนมือจับคางอย่างนักสืบ “แกกล้าสอบตกจริงดิ?”
“จะแกล้งตกพอเหมาะ ติวเตอร์ที่ย้ายมาใหม่ คุณขวัญไง สวย เด็ด เนี้ยบสุด แกเห็นหรือยัง? เจอกันในคลาสติวพิเศษเท่านั้น แค่สอบตกรอบเดียวก็ได้ไปเรียนตัวต่อตัวละ!”
ต้าร์ส่ายหน้า “เลยเหรอ แล้วแกคิดยังไงว่าคุณขวัญจะชอบนักเรียนที่สอบตก? หรือจะได้ใกล้ชิดมากพอจะสารภาพรักได้น่ะ?”
เสียงจิ๊ปากก้องดังเบา ๆ “เอาน่า ยิ่งคนสมบูรณ์แบบนะ พวกนั้นชอบเป็นฮีโร่ช่วยคนอ่อนด้อย ใจดีจะตาย เชื่อดิ โอกาสทองของเรา!”
ต้าร์ถอนหายใจ แต่แววตาแพ้น้ำหนักในเสียงของก้องจนต้องยอม “โอเค…แต่อย่างน้อยแผนนี้ควรต้อง…”
เสียงก้องแทรกทันควัน “ไม่ต้องเยอะ ไม่มีทางผิดพลาด ชัวร์ ดูมืออาชีพอย่างเรานะ!”
วันต่อมา ห้องสอบเต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งเครียด พอก้องได้รับข้อสอบกลับแอบยิ้ม แมน ๆ พลิกข้อสอบไปมาก่อนจะตอบคำถามแบบเดา ๆ ขีดอย่างตั้งใจแต่ผิดทุกข้อเพราะไม่อ่านโจทย์ดี ๆ
ระหว่างสอบสีหน้าก้องมั่นใจ ยื่นปากกาไปเหมือนเซ็นสัญญาชัยชนะ ต้าร์ที่นั่งข้าง ๆ ดูเครียดเป็นพิเศษ กระซิบเบา ๆ “ให้มันเนียนหน่อยเว้ย ไปตอบผิดชัด ๆ เดี๋ยวครูจับได้ทั้งคู่”
เสียงครูกานต์เดินตรวจข้อสอบ เลิกคิ้วมองแผ่นของก้องนานสองวิ ก้องยิ้มสู้กลับแบบไม่มีสาเหตุ ครูกานต์พูดเสียงเรียบ “ถ้ามั่นใจขนาดนั้น เดี๋ยวเจอกันที่ห้องพักครูนะ ก้อง”
จบสอบ ก้องสะพายเป้วิ่งมากระแทกโต๊ะต้าร์ทันที “ฝีมือพี่ดีขนาดไหนดูที่วงคำตอบซะ!”
ต้าร์พูดยิ้มแห้ง ๆ “เก่งจริง ๆ ว่ะแก สอบตกนี่ง่ายสุด ๆ…แต่เฮ้ย ทำไมเราคิดว่าโดนจับตามองวะ”
เย็นนั้น ต้าร์กลับบ้านด้วยความกังวลใจ ไม่หายระแวง ก้องนั่งวางเท้าชิลที่เตียง โทรศัพท์ดัง ก้องกระโดดคว้ารับ “ฮัลโหล ติวเตอร์ขวัญเหรอครับ?”
เสียงปลายสายกลับเป็นแม่ ต้นเสียงกังวล “ก้อง…วันนี้ครูโทรมา แม่ตกใจมาก มีอะไรกับคะแนนสอบลูกมั้ย?”
ก้องหยุดยาว 4 วิ ก่อนเปลี่ยนสีหน้าเป็นสู้ตาย “แค่…สับสนกับกระแสวิชาการนิดหน่อยครับแม่ แม่สบายใจได้”
ด้านต้าร์ พอกลับถึงบ้านเปิดสมุด เจอโพสต์กลุ่มไลน์ว่าครูจะเชิญกลุ่มนักเรียนคะแนนสอบตกมาคุยวันถัดไป ต้าร์ใจคอไม่ดี แทบจะวิ่งกลับไปหาเพื่อน
เช้าวันถัดมา ก้องแต่งตัวเต็มยศแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลากต้าร์ไปที่ห้องพักครู “แผนลับไม่มีอะไรผิดพลาด ดูมือเรา!”
ต้าร์ไม่เชื่อใจ หยุดเดิน หน้าตึง “ถ้าเผลอพังนะ ชั้นจะเลิกเป็นเพื่อนกับแกชั่วคราวสามวัน!”
ทันใดนั้น คุณขวัญเดินผ่านมาพอดี ยิ้มหวานให้ก้อง ก้องชะงัก อมยิ้มล้นแก้ม “สวัสดีครับ…ผมว่าผมอาจต้องเข้าคลาสพิเศษของคุณเร็ว ๆ นี้”
คุณขวัญขมวดคิ้วนิด ๆ “ถ้าสอบตกจริง ๆ นะ สนใจให้ฉันติวไหม?” ก้องดีใจจนปั้นหน้าไม่อยู่
แต่จังหวะเดียวกัน ครูกานต์เดินออกมาพร้อมกับสมุดรายชื่อ “นักเรียนที่คะแนนผิดปกติ…หมายถึงผิดปกติเกินไป! ก้อง, ต้าร์ เข้าไปในห้องด้วย”
ทั้งสองหน้าซีดเข้าไปนั่งในห้อง ครูกานต์เริ่มซักถามละเอียดยิบ ต้าร์พูดกะพร่องกะแพร่ง “คือ แบบว่า เรารู้สึกว่าวิชานี้มัน…อ่า…ซับซ้อนกว่าที่คิดครับ”
ก้องพยายามจะโบ้ย “แต่ความจริงแล้ว…เราคิดว่าถ้าได้ติวกับคนเก่ง ๆ อาจจะมั่นใจขึ้นมากกว่าเดิมครับ”
ครูกานต์จ้องนิ่ง “เก่งกว่า…ติวเตอร์ขวัญเหรอ?”
ก้องยิ้มแห้ง “เปล่าครับ ๆ ผมนับถือคุณขวัญสุด ๆ…”
ครูกานต์ถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นขอสอบย่อยซ้ำต่อหน้าครูเดี๋ยวนี้”
ต้าร์แทบร้องไห้ ก้องส่งสายตาให้สู้ ๆ ดื้อ ๆ ในใจนึกถึงเป้าหมายว่าถ้ายังตกอีกคงได้เจอโอกาสทองต่อแน่
การสอบย่อยจบลง ก้องยังทำผิดอีก แต่คราวนี้แบบดูเนียนขึ้น ต้าร์เริ่มเก็บเนื้อเก็บตัว กังวลว่าคงไม่ใช่แค่เรื่องนี้แน่ ๆ ที่จะผิดพลาดในชีวิตทั้งเพื่อนทั้งครูและครอบครัว
บ่ายวันนั้น ก้องกับต้าร์ไปนั่งกินข้าวที่โรงอาหาร เจอเพื่อน ๆ เข้ามาถามว่า “รู้เรื่องยังวะ ห้องเราจะเอากีตาร์มาเล่นในงานโรงเรียนแทนนักเรียนเก่า เพราะทีมดนตรีดันสอบตกหมด”
ก้องดึงเข้าประเด็นทันที “แกรู้ไหม ต้นเหตุมันยังงี้เอง สอบตกจนบานปลายกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์วงแตก เฮ้ย! นี่ผัวะ?”
ต้าร์เดาว่าพวกเพื่อน ๆ กำลังเข้าใจผิดว่าพวกเขาวางแผนอะไรพิเศษ เลยแหย่กลับ “ถ้าอย่างนั้น เราเอาแผนสอบตกไปใช้กับวงดนตรีดีไหม?” เพื่อนรีบพยักหน้าอยากเอนเตอร์เทน
เย็นวันเดียวกัน มุกเข้าใจผิดเริ่มใหญ่ขึ้น เมื่อนักเรียนกลุ่มอื่นแอบคุยกันว่า “ก้องกับต้าร์วางแผนอะไรกับคุณขวัญแน่ ๆ อาจจะเป็นปฏิบัติการลับ!”
คืนนั้น ก้องกลับบ้านไปเจอแม่กำลังติดสติกเกอร์กำลังใจหน้าห้องเรียน ก้องยิ้มเจื่อน ๆ “แม่…ไม่ต้องเซ้นเซอร์แปะหน้าห้องก็ได้ ผมโอเค” แม่สวนทันที “ไม่ใช่ของลูก หาของเพื่อน”
วันถัดมา บรรยากาศที่โรงเรียนมีแต่กระแสข่าวลือเรื่องแผนลับจับติวเตอร์ นักเรียนสอบตกเพิ่มขึ้นในรอบสิบปี เด็กหลายคนแกล้งตอบผิด หวังได้เรียนกับติวเตอร์ขวัญ
ก้องยิ้มกว้าง “เห็นปะ พอคนมั่นใจ คนตามตรึม! แต่เอ๊ะ ทำไมรู้สึกซวย ๆ แฮะ”
ต้าร์ลูบท้ายทอย “ไม่อยากวิจารณ์นะ แต่สงสารคุณขวัญมากกว่า ชีวิตวุ่นโดยไม่รู้ตัว”
จนวันประชุมผู้ปกครอง ก้องกับต้าร์ถูกเรียกไปพบทั้งครูและครอบครัว รายงานตรง ๆ ว่านักเรียนหลายคนสอบตกผิดปกติ และเกิดปรากฏการณ์ติวเตอร์ฟีเวอร์
ก้องจะสารภาพ แต่แม่พูดขัด “ถ้าลูกตั้งใจจะเรียนพิเศษก็ทำได้ ขอแค่อย่าสอบตกซ้ำเข้าใจไหม?”
ต้าร์ส่ายหน้าแกล้งพูดเบา ๆ “แผนคุณเจ๋งเลยเพื่อน”
หลังประชุม ก้องขอโทษแม่และครูอย่างจริงใจ พร้อมกับยอมรับว่าทำตัวผิดพลาดเพราะคิดง่ายเกินไป
ต้าร์เดินออกมา ยิ้มกว้างอย่างไม่ได้ตั้งใจ “คราวหน้าแกวางแผนจีบใคร ขอแบบไม่ต้องพังโรงเรียนเขาได้ไหม?”
เสียงก้องหัวเราะลั่น “เอาเป็นว่าสอบจริง ๆ ครั้งหน้าขอติดลบก็พอ!”
ทั้งสองเดินกลับบ้านพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศโรงเรียนที่กลับมาเงียบปกติ โดยมีป้ายให้กำลังใจติวเตอร์ขวัญแปะอยู่หน้าประตูเรียน กลายเป็นเรื่องเล่าขำขันต่อไปไม่รู้จบ
