ลมเย็นพัดผ่านทุ่งนาในหมู่บ้านแสนสุข บอกเล่าเรื่องราวของอดีตและสุดท้ายของมนุษย์ที่ยังคงอยู่ในหลุมขุดบ่อนไว้ที่มุมหนึ่งของทุ่งนานั้น วันหนึ่ง นาวา ชายหนุ่มวัยยี่สิบสามปี ถือจอบออกมาขุดดินเพื่อหาเศษเงินที่หายไปในเวลาผ่านไปหลายปี การขุดของเขาเริ่มต้นด้วยความตั้งใจที่จะหาทองคำแค่บ้าง แต่กลับพบว่าสิ่งที่เขาพบคือความลับที่เงียบซ่อนอยู่ท่ามกลางดินเหนียว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!น้ำฝนสาวน้อยที่อยู่บ้านใกล้กันเป็นเพื่อนสนิทของนาวา ขณะที่เธอนั่งอยู่ในกรอบประตูบ้าน รอสักการะในยามเย็น ใจของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและคาใจที่หายไปจากนาวาในระยะหลังนี้ “นาวา” น้ำฝนเรียกเสียงเบา “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” นาวาหยุดชะงัก พยายามหลีกเลี่ยงการสบตา “เปล่า แค่ต้องการอยู่คนเดียว” เขาตอบเสียงแหบ
วันต่อมา ความทรงจำของครอบครัวนาวาเริ่มปรากฏขึ้นเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด ขณะที่เขาต้อนด้านหลังกระท่อมมีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และบรรดาผู้เฒ่าหญิงที่นั่งอยู่ในระแวกนั้น นาวากำลังตกหลุมรักกับข้อความที่เขาพบบนเศษกระดาษที่มาจากลักษณะเดียวกับที่ครอบครัวเขาเคยใช้ “ถ้าลมพัดมาในวันแห่งความทุกข์ จะบ่งบอกถึงความจริง”
นาวารู้สึกว่าตนเองต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับพ่อแม่ของเขา ว่าทำไมพวกเขาถึงเดินทางมาที่นี่ และอะไรคือความลับที่พวกเขาได้ฝังลงไปในดินอันแห้งเหี่ยวนี้ เขาฟังเสียงน้ำฝนจากท้องฟ้า น้ำฝนซึ่งชอบโน้มน้าวใจให้เขาเปิดใจ เธอจึงเสนอตัวช่วยเมื่อเขาตัดสินใจว่าเขาต้องการค้นหาความจริง
เสียงสนทนาลอยเข้ามาในหูเมื่อพวกเขาไปเยือนบ้านของผู้เฒ่าเจ๊วรรณ มีลูกหลานของเธอที่ช่วยเปิดเผยเรื่องราวในอดีตที่ลึกซึ้ง เรื่องราวเกี่ยวกับการทรยศของคนในหมู่บ้านซึ่งยังดำเนินอยู่ตลอดทั้งปี มันยิ่งกลายเป็นการเชื่อมโยงจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ของครอบครัวมากมาย
นาวาและน้ำฝนได้รับรู้ถึงจุดเชื่อมโยง ของความรักและการถูกทรยศที่สร้างความเจ็บปวดให้กับคนทั้งหมู่บ้าน ขณะที่ยิ่งค้นลึกเข้าไปในแต่ละความจริง ทั้งสองก็ยิ่งได้เห็นจิตวิญญาณของผู้คนที่มีความรักในความเชื่อที่ซับซ้อน
ถึงจะมีความสัตย์ซื่อในความรักของพวกเขาที่เล่าเรื่องราวความสัมพันธ์และการมีอยู่ของสถานการณ์ แต่พวกเขายังคงรู้สึกถึงความตึงเครียดและการต้องเดิมพันท้าทายชีวิตที่อาจสร้างผลลัพธ์ที่อันตรายได้
สุดท้าย เมื่อความจริงทั้งหมดปรากฏ นาวาและน้ำฝนต้องเผชิญหน้ากับคำสาปที่เขาถูกผูกพันในอดีต และความรักที่พวกเขาสร้างร่วมกันอาจเป็นทางออกเดียวของความทรมานนี้ การยืนอยู่ท่ามกลางหลังม่านอะไรที่เป็นสิ่งที่ปิดบังในหมู่บ้านอันแสนสุขนี้ ทำให้พวกเขาต้องหาทางทำลายพันธนาการและต่อสู้ด้วยกันเพื่อตัวตนของพวกเขาและความรักอันแท้จริง
