เส้นสายแห่งอาเรียร์

เสียงสว่านฉวัดลมเงียบลงเมื่อลีอาทอดหายใจแล้วเลื่อนมือเข้าไปในช่องกลไกบนขอบกรอบนาฬิกาสาธารณะ เธอสัมผัสแผ่นโลหะบางที่ไม่คุ้น เคลื่อนออกมาพร้อมกับฝุ่นสีทองที่เปล่งประกายในแสงแดด เสียงนาฬิกายังบอกเวลา แต่การเต้นของหัวใจเธอเร็วกว่าเปล่งแสงในมือ เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ “ต้องไม่ใช่แค่เศษหนาม…” มือสองข้างสั่นเพราะลมที่พัดจากช่องว่างด้านล่าง—ความสูงเรียกชื่อความกลัวเก่าๆ ของเธอ แต่เป้าหมายชัดเจน: เรียกแผนที่ออกมาให้ได้ และกลับลงสนามก่อนใครเห็น

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เธอดึงแผ่นกระดาษบรรจุกลไกออก—เป็นชิ้นวัสดุคล้ายกระจกฝังเส้นสี เขียนเป็นสัญลักษณ์ที่เธอไม่เข้าใจ ลีอาฝืนความกลัวและเก็บมันใกล้ตัว ขาเธอสั่นล่วงลงบนสะพาน แต่มีเงาเคลื่อนผ่าน เสียงเรียกจากด้านหลังดังขึ้น “ลีอา! ระวังนั่น!” เธอหัน หน้าคนเรียกเป็นนาธาเพื่อนวัยรุ่นที่ปีนมาใช้เครนส่งของ เขามองแผนที่ในมือเธอด้วยดวงตาที่มีคำถามโดยไม่ต้องพูด

การปะทะเกิดขึ้นทันที: เจ้าหน้าที่ตรวจความปลอดภัยมองมาทางพวกเขา ลีอาต้องตัดสินใจ สู้กับความกลัวให้พ้นสายตาผู้อื่นหรือซ่อนมันไว้ เธอตอบด้วยเสียงต่ำ “ช่วยฉันหน่อย อย่าเสียงดัง” ผลลัพธ์คือทั้งสองลงมาจากขอบสะพานด้วยการย่อตัว และนาธาผลักเงื้อขึ้นไปช่วย ลมพัดแผนที่ให้พริ้ว—แต่มันยังอยู่ในมือของลีอา

เป้าหมายสำเร็จชั่วคราว: เธอได้ชิ้นส่วนลับมา แต่ผลลัพธ์คือปัญหาใหม่—ความลับเริ่มกระจาย แววตานาธาบอกเธอว่าต้องไปต่อ ทั้งคู่หนีไปในตรอกใต้โดมที่มีกลุ่มร้านขายชิ้นส่วนเครื่องกลซ่อนตัวอยู่