เงาระหว่างบรรทัด

ชินผลักประตูหอสมุดมหาวิทยาลัยด้วยมือสั่น เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่ออ่านรายงาน แต่เพื่อค้นหาเอกสารชิ้นหนึ่งที่ไม่มีใครอยากจะพูดถึง เสียงรองเท้าบนพื้นหินดังเป็นจังหวะกลางความเงียบ เขาเลื้อยไปตามระเบียงชั้นล่าง แสงจากหน้าต่างสูงทาบบนโต๊ะไม้ เขาหยุดที่ชั้นวางที่มุมมืด ปลายนิ้วแตะขอบปกหนังที่มีรอยถลอก นี่คือเป้าหมายของคืน—เอกสารของนักศึกษาที่หายไป ชินรู้ว่าถ้าเขาถูกจับขณะค้นหาใบเสร็จหรือบันทึก เขาอาจเสียโอกาสขอทุนวิจัยทั้งหมด แต่การเก็บเงียบอาจหมายถึงการปล่อยให้ความไม่เป็นธรรมดำรงอยู่

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“เจอแล้วหรือยัง” เสียงคนเล็กๆ จากด้านหลังทำให้เขาหยุด ชินหันกลับเป็นมันตา เพื่อนร่วมห้องที่ตาไม่เคยหลับและปากไม่เคยปิด

“ยัง…” ชินตอบเสียงแผ่ว “ให้เวลาฉันอีกหน่อย” เขาเห็นมันตากระตุก มุมปากยกขึ้นเป็นคำถาม

มันตายืนเข้ามาใกล้ มองไปรอบๆ อย่างระวัง “อย่าทำให้เรื่องบานปลาย ถ้าคุณโดนจับ เราก็แย่”

ชินกลืนน้ำลาย เขาไม่ชอบการเผชิญหน้า เขาไม่ชอบการถูกตัดสิน แต่ในตอนนี้ความอยากรู้และความรู้สึกว่าเขาต้องช่วยอีกฝ่ายชนะเหนือความกลัว เขาเลือกที่จะดึงสมุดปึกหนึ่งออกจากชั้น วางไว้ใต้เสื้อโค้ทอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์คือหัวใจเขาเต้นแรง แต่เขาได้เริ่มต้น ซึ่งเป็นทั้งชัยชนะและการตั้งต้นความเสี่ยง