เงาเพลิงใต้แสงจันทร์

หิมะขาวปกคลุมหมู่บ้านเล็ก ๆ บนยอดเขาสูง ท่ามกลางกระท่อมไม้แต่ละหลังกระจายตัวดั่งภาพวาด วายุนั่งขัดสมาธิข้างเตาไฟในบ้านเก่า ดวงตาเขาจับจ้องเปลวไฟเต้นระบำ สองมือกุมแก้วน้ำชาแน่น เสื้อกันหนาวเก่าขาดตรงข้อศอกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงยายกระแอมก่อนวางชามข้าวสวยชามหนึ่งข้างตัววายุ “ถ้ายังไม่กิน ข้าวจะเย็นหมดแล้วนะลูก” เขาไม่ได้หันกลับไปตอบ มือกระชับแก้วแน่นขึ้น พลันเสียงประตูถูกเคาะแรง ท่ามกลางลมหนาวยะเยือก เสียงเคาะรัวต่อเนื่อง ทำเอายายสะดุ้ง

รินเพื่อนสาววัยเด็ก เจ้าของผมเปียสีดำปลิวตึง ๆ เข้ามาในห้อง พละเอาถุงมือหนูสีชมพูออก พร้อมโพล่ง “วายุ! หนูนาหายไปหลังจากออกมาเล่นหิมะกับลูกชายป้าแก้ว ไม่มีใครเห็นเธอตั้งแต่ค่ำ!”

วายุละสายตาจากเปลวไฟ “หายไปที่ไหน…?”

ยายเหลือบตามองอย่างกังวล แต่ไม่พูดอะไร รินส่ายหน้า “ไม่มีรอยเท้ากลับบ้าน มีแต่รอยเท้าลากขึ้นป่าทางเหนือ”

วายุลุกขึ้นช้า ๆ เสียงหายใจแผ่ว “ที่ป่าต้องห้าม?”

รินพยักหน้า ก่อนลดเสียงต่ำ “ป้าแก้วว่าคืนนี้ได้กลิ่นควันกับเห็นเงาเพลิงวิ่งผ่านหลังโรงนา ไม่น่าใช่คน…”

เสียงยายกลั้นสะอื้น เบา ๆ “ถ้าพวกเจ้าจะไปก็อย่าลืมผ้าคลุมดี ๆ ล่ะ…” ความเงียบชั่วครู่แทรกกลาง วายุหลบตายาย กำหมัดแน่น ก่อนจะคว้าผ้าคลุมออกประตูพร้อมริน

ลมหนาวปะทะใบหน้า แสงจันทร์สะท้อนหิมะเป็นประกาย เขาก้าวเร็ว ๆ ตามรอยเท้าเล็ก ๆ ที่เกือบกลืนหายไปในหิมะ รินตามมาติด ๆ คอยชำเลืองมองป่าสลัวที่ข้างทาง

“นายกลัวเหรอ?” เสียงรินสั่น ๆ

วายุไม่ตอบ เดินต่อไป เสียงฟันกัดปากตนเอง แววตาเขาหนักแน่นปนกลัวเกินจะยอมรับ

“อย่าไปลึกมากนะริน” เขาเอ่ยช้า ๆ ราวกับหวังให้เสียงนั้นปลอบใจทั้งสอง

เสียงลมในป่ากลืนคำพูด ช่วงขาข้ามรั้วไม้แตกเก่า ทั้งสองหยุดตรงลำธารน้ำแข็ง รินเพ่งมองอะไรบางอย่างที่เขาลากออกมาจากกระเป๋า—แผนที่เก่า ๆ ที่มีรอยมือสีน้ำตาลไหม้ปรากฏตรงมุมขวา

“มันคืออะไร?”

“ของแม่…” น้ำเสียงเขาต่ำจนแทบไม่ดัง รินมองเขาเงียบ ๆ

รอยเท้าในหิมะเปลี่ยนเป็นรอยลากยาว ๆ คล้ายร่องรอยบางอย่างถูกลำเลียงไป วายุชะงักก้าว เหลียวหลัง สายตาเขามองรอบที่เงาหิมะพลิ้วผิดปกติ

เสียงหวีดแผ่วของลมทำลายความนิ่งงัน รินกอดเสื้อกันหนาวแน่นกว่าเดิม “นายวางใจเถอะ ฉันไม่ทิ้งนายหรอกนะ”

เสียงเคาะไม้ดังไกล ๆ ฝั่งเหนือ ทั้งสองสบตากันเป็นเชิง ตั้งคำถาม แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

ป่าในคืนหิมะเหมือนไม่เคยปลอดภัย วายุวกกลับขึ้นทางลาดสูง อ้อมต้นเบิร์ชใหญ่ ๆ มาที่เนิน ซึ่งบนยอด ตะเกียงเจ้าพายุเก่าแก่ยังส่องแสงแผ่ว ๆ เขาชะลอฝีเท้าเมื่อเห็นรอยเลือดสดจาง ๆ หยดต่อเนื่องขึ้นไป

“ริน… กลับบ้านไหม” เขาพึมพำ

รินกลั้นใจก้าวนำ “ฝันร้ายของพวกเราไม่จบง่ายขนาดนั้นหรอก”

ทั้งสองเดินฝ่าสายลมขึ้นไปเรื่อย ๆ ใต้เงาต้นไม้สูง ปลายตาปรากฏเงาจาง ๆ วิ่งวูบผ่าน—แสงไฟสีส้มแล่นผิดปกติบนเนินถัดไปทั้งคู่เร่งไล่ตาม

กลางเนินหิมะเผยร่องรอยของพิธีกรรมโบราณ—ก้อนหินแกะสลักรูนสีแดงล้อมรอบทั่วพื้นที่ ข้างๆ มีเทียนไขแดงละลายครึ่งเล่ม วายุส่องไฟฉายใส่เบา ๆ พบนิ้วเท้าเล็ก ๆ โผล่พ้นหิมะ รินเงียบงัน

เสียงกระซิบลึกลับดังแผ่วผ่านลมหนาว “ห้ามปลุก… อย่าให้แสงจันทร์หยดลงเลือด”

รินกุมมือวายุแน่นกว่าทุกที “เสียงอะไรน่ะ?”

วายุพยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีเข้มแข็ง “คงแค่ลม” แต่สายตาสั่นไหว

หิมะตกหนักขึ้น รินก้มหยิบผ้าพันคอขาดขูดจากพื้น วายุรีบคว้าไฟแช็กในกระเป๋า “ของหนูนาใช่ไหม?” เธอรับมา น้ำตาคลอเบ้า

เสียงกึ่งกู่ก้องจากป่าลึกแว่วมา ราวกับมีเด็กหลายคนกำลังวิ่งวน รินมองไปตามเงา วายุสะบัดหัวห้ามไม่ให้เธอขยับเข้าไป

“อย่าทำเสียง อย่าทำแสง เงาเพลิงมันชอบของแบบนั้น!” วายุกระซิบ เร่งฝีเท้า พยายามเคลื่อนไปรอบแท่นหิน ลำแสงจันทร์สะท้อนบนโลหะเก่าสลักชื่อ ‘วีระ’ ในใจเขาสั่นไหว

ภาพความทรงจำปะทุกลับ—คืนที่แม่หายตัวและคำเตือนสุดท้ายเรื่อง ‘เงาเพลิง’

ไร้เสียงสนทนาเพียงแค่ลมหายใจรัว เสียงหิมะบดอัดใต้ฝ่าเท้า เสี้ยววินาทีต่อมา เงาเรืองแสงสีแดงพุ่งวาบกลางป่า วายุตะโกน “หมอบ!” รินล้มลง พวกเขาซ่อนตัวหลังหิน แสงประหลาดลอยวนรอบพิธีกรรมกลางหิมะ—ร่างเล็กของหนูนาแน่นิ่งข้างแท่น

รินร้องไห้เสียงสั่น “ช่วยเธอด้วย!”

วายุชั่งใจ สั่นกลัวเหลือเกิน มือไม้เย็นชา จนเขาโพล่ง “ต้องทำลายวงแหวน!”

เขาคลานฝ่าหิมะแช่แข็ง กระชากรูนหินออกเท้าเปล่า เสี้ยววินาที แสงแดงระเบิดออกจากแท่น กระแทกเขากระเด็น วายุนอนคว่ำหน้า ได้กลิ่นไหม้อ่อน ๆ รินรีบประคอง หนูนากะพริบตา น้ำตาไหลเป็นสาย

เสียงร่ำร้องปริศนาเงียบหาย แสงจันทร์กลับคืน นาได้สติ สีหน้าซีดเผือด

“ฉัน…เห็นเงาไฟวิ่งเล่น มีใครบางคนกระซิบข้างหูว่าให้หนี” เธอคราง

วายุฝืนยิ้ม “เราปลอดภัยแล้ว”

รินโผกอดเขาเหนื่อยอ่อน น้ำตาหยดลงบนไหล่เขา

เช้าวันใหม่ พระอาทิตย์แหวกปุยเมฆส่องหลังคาหมู่บ้าน วายุตื่นมาในห้องยาย รินหลับอยู่ตรงปลายเตียง และยายกำลังนั่งเช็ดตัวให้หนูนา ถ้วยข้าวต้มวางข้างเตียง

“นายรู้ไหม ที่หมู่บ้านนี้ เคยมีตำนาน คนที่กล้าสู้กับเงาเพลิงต้องเป็นคนตระกูลวีระเท่านั้น” ยายพูดว่างเปล่า วายุหันไปสบตายาย เจือแววเข้าใจ “แต่ตระกูลนั้น…ก็เคยผิดพลาด ทำร้ายคนที่รัก”

รินลืมตา ผละจากเตียง “นายคงไม่อยากฟัง แต่นายเลือกแล้ว คืนนี้ นายกล้าหาญจริง ๆ”

วายุถอนหายใจ เหนื่อยล้า แต่ดวงตาเขากลับมีประกาย

ในคืนนั้นที่หิมะโปรยลงมาอีกครั้ง ท่ามกลางหมู่บ้านที่ยังเหลือรอยกรุ่นของเรื่องราวปริศนา วายุเดินออกนอกบ้าน แสงไฟอบอุ่นจากบ้านริมทางตัดกับเงาพร่าในใจเขาเอง

หนูนาเดินมาใกล้ กระชับผ้าคลุม “ขอบคุณนะพี่วายุ หนูไม่กลัวอีกแล้ว”

เขายิ้มเบา ๆ ก่อนสบตาริน “เรา…เริ่มใหม่ได้ใช่ไหม”

เสียงรินหัวเราะกลั้วเสียงสะท้อนในอากาศ “ถ้านายกล้า ฉันก็กล้า”

วายุแหงนมองพระจันทร์ คืนหนึ่งที่มีทั้งรอยแผลและความหวังปะปนกัน เขารู้ดีว่าฉากจบแท้จริงคงไม่มีวันลบอดีต แต่เขาเลือกแล้วที่จะเดินต่อ ไม่ให้เงาเพลิงจองจำหัวใจอีกต่อไป

สองคู่เดินท่ามกลางหมู่บ้านหิมะ เฉียดเงาแห่งความกลัว สู่เส้นทางของวันใหม่ในที่สุด