บันไดไม้ลั่นเอี๊ยดในหอพักศิลป์กลางกรุงเทพฯ ค่ำคืนหนึ่งหลังปิดไฟ ประตูห้องโถงยังเปิดแง้ม ลมกรุ่นพัดกลิ่นสีเจือจางเข้ามาปะทะจมูกของทุกคนที่เดินขึ้นเรือนเล็กนั้น นักศึกษาทุกคนอยู่ในชุดนอน กระซิบคุยเสียงเบา หัวข้อเดียวที่แล่นผ่านริมฝีปากทุกคนคือเรื่องของ “ณิชา” เพื่อนร่วมรุ่นที่หายตัวไปเมื่อคืน—หายไปในเงามืดของที่แห่งนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะนี้ มีนา เด็กสาวปีหนึ่งเจ้าของบุคลิกห้าว ลังเลเดินเข้ามุมห้อง เธอลอบมองสำรวจใบหน้าเพื่อนร่วมหอพักทีละคน—ใบหน้าที่พากันแสดงความประหลาดใจปนหวาดกลัว เกศินี รุ่นพี่ปีสี่คนเก่งยืนพิงหน้าต่างจ้องออกไปนอกหอ เธอหลบสายตามีนาอย่างชัดเจน อิฐ เพื่อนร่วมห้องที่ขี้อายเอาแต่ก้มหน้า หยาดเยิ้มริมฝีปากหนา
“ใครเป็นคนสุดท้ายที่เห็นณิชา?” เกศินีถาม เสียงคมกริบแฝงด้วยความตึงเครียด
มีนาเม้มปาก หัวใจเต้นแรง เธอหลบตาทุกคน “เมื่อคืน…ฉันเห็นณิชากำลังเถียงกับใครบางคนในห้องเก็บของข้างบันได”
ก่อนที่ใครจะตอบ อิฐสอดคำพูดว่ำๆ “แต่ไม่มีใครเข้าไปในนั้นนอกจาก…อาจารย์จันทร์นะ”
ระหว่างที่ความเงียบครอบงำห้องโถง ทุกคนต่างสบตากันด้วยความหวาดระแวง เงาร่างใต้แสงไฟในห้องดูเหมือนยืดยาวผิดปกติ เสียงลมหอนเบาๆ เหมือนสะกิดใจ
รุ่งเช้า ธีร์ ศิลปินสายวาดรูปโปสเตอร์และคนชอบประชดประชันคนอื่นตลอด เดินเข้ามาในห้องกินข้าว พลันหยุดแล้วยกมือลูบรูปลายหยาบที่ติดผนัง “ใครเอาภาพนี้มาติด?”
ทุกคนส่ายหน้า ภาพวาดหญิงสาวยิ้มร่า แต่ดวงตาขาวโพลน ภาพคนนั้นคล้ายณิชาอย่างน่ากลัว
“ใครเล่นอะไรบ้าๆ แต่เช้าเนี่ย?” มีนาพูดไล่ลม พยายามฝืนยิ้ม
“เมื่อคืนเธอไม่ได้อยู่ในห้องใช่ไหม” อิฐถามต่ำ ๆ
มีนาชะงัก หัวใจไหวยวบ—เธอเองก็แอบได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงกระซิบจากทางบันได เวลานั้นยังไม่กล้าลงไป
กลางวันแสงจ้าสาดเข้าห้องเก็บของขนาดเล็ก มีนา เกศินี และอิฐ เดินตรวจสอบ คราบสีแดงจาง ๆ ติดอยู่บนกับพื้นไม้และมีเศษผ้าขาดวิ่น
“ใครทำหล่นไว้?” เกศินีเอื้อมมือหยิบผ้าขึ้นมา แววตาสั่นระริก
มีนาพยายามมองหาเงาหรือรอยเลือด “บางทีณิชาอาจทิ้งอะไรไว้…”
อิฐเดินวนอย่างกระวนกระวาย “แล้วทำไมอาจารย์จันทร์เมื่อคืนถึงรีบออกไป นี่มันไม่ปกติ”
“ทุกคนกลัวเกินไปหรือเปล่า? เรื่องแค่เพื่อนหายตัว มันจะเกี่ยวกับ…อะไรแปลกๆ?” ธีร์ตัดบทพยายามไม่แสดงความวิตก
ถัดมา บทเรียนศิลปะวาดชีวิตเริ่มต้นอย่างเงียบงัน อาจารย์จันทร์เดินเข้ามา พยายามเก็บอาการแต่แววตาเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบางอย่าง นักเรียนทุกคนหลีกเลี่ยงไม่สบตา เงาของอาจารย์ยาวผิดปกติราวกับลากเข้าเงาบริเวณที่ณิชาหายไป
ชั่วโมงบ่าย มีนาแอบปีนหน้าต่างเข้าไปที่ห้องทำงานอาจารย์ เธอเห็นสมุดสเก็ตช์เล่มหนึ่งที่มีชื่อณิชา เขียนว่า “ขอให้เขาพ้นคำสาป” อักษรนั้นเขียนซ้ำ ๆ ซ่อนอยู่ใต้เส้นดินสอหนาเตอะ
มีนาสะดุ้งเมื่อเกศินีโผล่มาหลังเธอ “เธอเองก็รับรู้ใช่ไหม ว่าทุกปีในหอพักนี้…ต้องมีคนหายไปเสมอ”
มีนาอึ้ง น้ำเสียงเกศินีสั่นพร่า “คำสาปอะไรกัน…”
“สิบปีก่อน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตกหน้าต่างหอพัก…เขาว่ากันว่า ดวงวิญญาณเธอรอวันชำระความผิดของคนอื่น” เกศินีถอนหายใจ “ปีสุดท้ายแล้ว ยังต้องทนเรื่องพวกนี้อีกหรือ?”
เสียงหวีดร้องอีกครั้งยามกลางคืน ครั้งนี้เป็นเสียงธีร์ดังลั่นหอพัก ทุกคนวิ่งกรูกันออกจากห้องพบเขานั่งขดตัวสั่น บนผนังมีเงาดำทอดยาว—เหมือนร่างผู้หญิงกำลังก้มหน้าร้องไห้ เขาพูดเสียงแผ่ว “เธออยู่ตรงนี้…”
อิฐหยิบมือมีนามากุมแน่น “นี้มันเรื่องจริงใช่ไหม…”
เช้าวันต่อมา อาจารย์จันทร์เรียกประชุมนักเรียนทั้งหมด สีหน้าซีดเซียว “ณิชา…เธออาจไม่กลับมา แต่เราต้องไม่ปิดบังอะไรอีกแล้ว”
มีนาเริ่มเข้าใจ เธอรวบรวมกล้าเดินออกไปที่ระเบียงหอพักตรงจุดซึ่งหญิงสาวเมื่อสิบปีก่อนเคยตก เธอวางกระดาษรูปหัวใจสีน้ำเงินกับดอกกุหลาบเม็ดเดียวไว้บนไม้กั้น
กลางดึก คืนนั้นมีนาตื่นขึ้นเพราะเสียงรอยเท้าหนักดังหน้าห้อง เธอลุกเดินไปสู่อีกด้านอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เงาดำค่อย ๆ โผล่มาหยุดอยู่ข้างหน้า จากนั้นค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มโศกเศร้า มีนามองตาคู่ขาวโพลน เธอกระซิบเบา ๆ “ขอโทษ…”
เงานั้นจางหาย ปล่อยความเย็นวูบสุดท้ายไว้ในหัวใจทุกคน
รุ่งเช้าแสงแรกของวันใหม่ ทุกคนในหอพักเงียบงันแต่เหมือนแบกรับบางอย่างที่เบาลง มีนาและเพื่อน ๆ พากันปลดภาพวาดหญิงสาวออกจากผนัง ทุกคนต่างอวยพรให้ณิชา ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ให้ได้รับการปลดปล่อย
ที่ใต้เตียงของมีนา เธอพบกระดาษโน้ตแผ่นสุดท้ายที่ฝากไว้โดยณิชา—ไม่ได้บอกความลับ แต่ขอโทษในสิ่งที่ทุกคนไม่กล้ายอมรับ มีนาอ่านซ้ำ ๆ น้ำตาไหล เธอเดินไปบอกเกศินี อิฐ และธีร์ ด้วยประโยคสั้น ๆ “บางอย่างก็ให้อภัยได้แล้ว”
หอพักศิลป์ยังคงตั้งตระหง่านในเงาใหม่ ๆ แต่มิตรภาพระหว่างพวกเขาฟื้นชัดใส ท่ามกลางลมเอื่อยและเงามืดที่ไม่อาจลบเลือน ทุกคนเริ่มต้นเรียนรู้ที่จะเติบโตต่อ…แม้คำสาปในใจอาจยังไม่จางหาย
