แสงไฟนีออนส่องประกายอยู่ทั่วเมือง นักศึกษาและนักท่องเที่ยวเดินพลุกพล่านไปมาในคืนที่สดใส เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีสดดังกรุ่นอยู่ในอากาศ แต่ในใจของทิศ เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบหกปี กลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่เขาไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทุกคืน เขาจะครุ่นคิดถึงความลับที่แม่ของเขาเก็บซ่อนไว้ แม่หายตัวไปเมื่อหกเดือนก่อน โดยไม่มีใครรู้ว่าทำไม ทิศมักจะนั่งอยู่ที่เตียง มองดูภาพถ่ายของแม่ในชุดบิกินีที่ถ่ายเมื่อสิบปีก่อน มันเป็นภาพที่สดใส แต่ก็มีความเศร้าแฝงอยู่
“ทำไมแม่ถึงหายไป?” ทิศจ้องมองผนังบ้าน ขวดเหล้าเก่าบนโต๊ะนั่งของเขาคือสิ่งที่เขาใช้เบี่ยงเบนความคิดไปบ้าง
เช้าวันรุ่งขึ้น ทิศตัดสินใจที่จะไปยังตลาดเก่า ในขณะที่เขานั่งรถเมล์ มือของเขาสั่นเล็กน้อย ขณะเห็นผู้คนต่างมีชีวิตชีวามากมาย เขาเริ่มรู้สึกกังวล ราวกับว่าเขากำลังเดินไปสู่ความอันตรายที่เขาไม่รู้ตัว เมื่อไปถึงตลาด เกลียวเสียงและความวุ่นวายทำให้ใจเขาเต้นแรง
ที่นั่น เขาได้พบกับเปี๊ยก เพื่อนร่วมชั้นที่มักจะมาที่นี่เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับลัทธิลึกลับต่าง ๆ เปี๊ยกเสนอกับทิศว่าเขาสามารถช่วยสืบค้นเรื่องแม่ของทิศได้ “ฉันมีแหล่งข่าวเด็ดที่อาจรู้เรื่องนี้” เปี๊ยกพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
การตอบรับทันทีทำให้ทิศรู้สึกถึงความหวัง แต่แล้วเขาก็รู้สึกสับสนระหว่างความโลภและความกลัว “เรื่องนี้อาจจะอันตรายมาก” แต่อีกอย่างคือเขายังไม่รู้ว่าความจริงหลังม่านเหล่านี้จะทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดไหน
เมื่อวันที่มาถึง เปี๊ยกพาทิศไปยังเขตที่สงบเงียบ คลังเก็บของเก่า อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นผุพังของไม้และฝุ่น เสียงก้าวเดินของพวกเขาดังก้องไปทั่ว คล้ายกับว่าเขากำลังเดินไปสู่อดีต ขณะเข้าไปในคลัง ทิศจึงพบกับภาพถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายแม่เขา และข้าง ๆ มีข้อความว่า “รู้สึกไหมว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความทุกข์”
ทิศถามเปี๊ยกว่าใครเป็นคนถ่ายภาพนี้ แต่ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน ขณะที่ปกติอาจฟังดูเหมือนแค่การค้นหาความจริง แต่ในที่นี้มันมีอะไรบางอย่างที่แอบซ่อนอยู่ เมื่อมองให้ลึกลงไปถึงสิ่งที่เขาไม่เคยรู้จัก จิตใจของเขาเริ่มถูกขีดเส้น
ด้วยความแตกตื่น ความกลัวและความวิตกกังวล ทิศกลับบ้านและพยายามนอนหลับ แต่ภาพที่เขาเห็นในตลาดและในคลังเก็บของฝังใจเขาอย่างลึกซึ้ง เมื่อเขาตื่นขึ้นในยามสายอีกวันหนึ่ง เขาตัดสินใจว่าจะต้องสืบหาความจริงให้ได้ ไม่สนใจหากมันจะเป็นการเปิดเผยความลับที่รบกวนจิตใจเขามานาน
ทิศซื้อน้ำเต้าหู้จากร้านข้างบ้าน คุณป้าผู้ขายยิ้มให้เขา “ใครหายไปหรือ?” ทิศจึงตอบโดยไม่รู้ตัว “แม่ผม” เมื่อนั้นเองที่ความจริงในใจเขาเริ่มเปิดเผยต่อคนที่ไม่คุ้นเคย เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี
คำถามยังไม่จบ และการสืบสวนยังไม่สิ้นสุด ทิศตั้งใจที่จะแบกรับความเสี่ยงนี้ แม้มันอาจทำให้เขาสูญเสียสิ่งที่ยังมีอยู่
ด้วยข้อมูลที่เปี๊ยกให้ ทิศเริ่มรื้อฟื้นเรื่องราว ย้อนกลับไปในช่วงชีวิตของแม่ที่เขาไม่เคยรู้จัก พบว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ได้แค่เป็นแม่ แต่เธอมีชีวิตที่ซับซ้อน เอาแน่เอานอนไม่ได้แห่งความรักและความสูญเสีย วันที่เขาเข้าไปในกำแพงแห่งความทรงจำ เขาจึงพบเบาะแสที่ชวนให้ใจหวิวกันนอง
เหตุการณ์ดำเนินไปจนพบว่าความจริงที่เขาค้นพบเกี่ยวพันกับวงการค้ายาเสพติด ทำให้เขาและเปี๊ยกต้องระมัดระวังตัวอย่างยิ่งเมื่ออยู่ในสังคมที่ไม่สงบ ปรากฏการณ์ต่าง ๆ เริ่มขึ้น ชีวิตของเขาอยู่ในอันตราย ในขณะเดียวกันการสืบสวนเผยให้เห็นถึงความหักหลังจากคนรู้จักภายใน กลายเป็นที่มาของปมที่คาดไม่ถึง
วันหนึ่งในช่วงเย็น ทิศและเปี๊ยกถูกตามล่า ขณะที่พวกเขาพยายามหาที่หลบภัยในอาคารร้าง เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาด เสียงกรีดร้องของเด็กที่ยังคงดังในหู “ทำไมถึงบ้านเมืองนี้มันจนปัญญา?”
ในที่สุด ทิศตัดสินใจเปิดเผยความจริงกับตำรวจ แต่ความเสียใจก็มาเยือนขณะที่เขาได้รู้ว่าแม่เขาทำบางอย่างเพื่อลัดคอกรอบโวยที่ถาโถมเข้ามา ทิศเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย “แม่ทิ้งเราหรือ?” ข้าวของในหัวใจเขาถูกทำลายรายวันในขณะเข้มแข็งขึ้นเมื่อเขาพบกับสิ่งที่สำคัญเกินไป
ส่งผลให้การสืบสวนของเขายิ่งสับสน และเมื่อวันเวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เขาเข้าใจถึงความรักในบทบาทแม่ที่เป็นทั้งคนรักและศัตรู ที่พยายามปกป้องเขาแม้จะไม่สามารถแสดงความรักได้ในเวลานั้น
การตามหาความจริงไม่ใช่แค่การค้นหาแม่ที่หายไป แต่คือการค้นพบตัวตนของตนเองในโลกที่มืดมน และในที่สุดเมื่อตำรวจสามารถจับตัวผู้ที่รับผิดชอบได้ ทิศได้รู้ว่าเขาไม่ควรหยุดค้นหาความจริง แต่ควรเปิดใจครับกับผลกระทบที่ตามมา และในที่สุดเขาจึงได้สร้างความสุขใหม่ที่ไม่มีวันลืมได้
เสียงหัวเราะของเขาในวันหนึ่งส่งเสียงดนตรีมาจากมุมใดมุมหนึ่งของเมืองที่เคยสับสน กลายเป็นเสียงเพลงที่คืนนั้นจุดประกายแห่งความหวัง ความรัก ความจริงที่เขาได้ค้นพบเมื่อเส้นทางของเขาเข้ากับความถูกต้องที่ยิ่งใหญ่กว่าตนเอง
