เวลายามบ่ายที่มีแสงแดดร้อนจัดและเสียงนกร้องประสานกันในอากาศที่สดใส มุมนั้นของหอพักนักศึกษาในกรุงเทพฯ กลับดูเงียบเหงาเมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านใน ห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักเรียน หมุนเข้าสู่ความเงียบงันของความลับที่ซ่อนอยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ลานจอดรถหน้าหอพักเต็มไปด้วยรถจักรยานยนต์ที่เปื้อนฝุ่นจากการขับขี่ เมย์ เด็กสาวอายุสิบเก้าปี ยืนอยู่หน้าอาคารท่ามกลางความร้อนระอุ ในมือของเธอมีสมุดเล่มหนาๆ ที่บันทึกความคิดและความรู้สึกเกี่ยวกับแม่ของเธอที่หายไปเมื่อสองปีที่แล้ว ความคิดถึงและคำถามภายในหัวมันพันกันยุ่งเหยิง เวลาที่เหลือทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกขัง
ในระหว่างที่เดินไปตามทางเดินคับแคบ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของเพื่อนร่วมหอพักทำให้เธอหยุดลง เดย์ หนุ่มคนหนึ่งที่มักจะอยู่ข้างๆ เธอ และเพื่อนทั้งหลาย ยิ้มให้และพูดคุย แต่เมย์กลับรู้สึกว่าความสนุกสนานรอบๆ ตัวนั้นเป็นเพียงการปิดบังความคิดถึงและความโกรธแค้นที่เธอเก็บซ่อนไว้
“ทำไมเธอไม่ลองไปถามแม่เธอว่าทำไมถึงต้องไป?” เดย์ถามอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของเขาดูจะแสดงความห่วงใยอย่างชัดเจน เมย์เบิกตากว้าง แสดงอารมณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อนห้านาที ก่อนที่จะตอบว่า “บางทีแม่อาจจะไม่อยากให้ฉันรู้ก็ได้”
เสียงเธอดังแผ่วเบา ขณะที่เดินจากไป ทิ้งให้เดย์มองตามด้วยความงุนงง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและสงสัยเกี่ยวกับชีวิตของเมย์
ค่ำคืนหนึ่ง เมย์ค่อยๆ เดินขึ้นไปยังชั้นหอพักที่สูงที่สุด ความรู้สึกบางอย่างเริ่มเกิดขึ้นภายใน ในขณะที่มือของเธอยื่นไปเปิดประตูห้อง มันกลับมีเสียงกระซิบที่ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ เสียงที่มาจากความมืดในห้องนั้นทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆ กับแม่ที่นั่งอยู่ในห้องนี้ หลับตาและฟังเสียงการอ่านหนังสือเบาๆ
เมื่อเข้าไปในห้อง เมย์รู้สึกถึงบรรยากาศมืดมน ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างในความเงียบ ตอนนั้นเองที่เธอพบว่ามีภาษาซ่อนอยู่ในสมุดบันทึกเล่มนั้น เป็นตัวอักษรที่เขียนด้วยน้ำตาและหัวใจ ความรู้สึกที่เป็นจริงได้กลายเป็นเพียงความทรงจำที่อาจจะไม่มีวันกลับมา
การค้นพบตัวเองในการเดินตามรอยแม่กลายเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรค คำถามมากมายลอยเข้ามาในหัว ถึงว่าแม่ของเธอเลือกที่จะเดินห่างออกไปตามความต้องการทำไม ความรู้สึกต่างๆ ของความรัก การสูญเสีย และการให้อภัย ส่งผลให้ลูกสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งได้ทำการเยียวยาจิตใจของตัวเอง
คืนหนึ่ง เมย์นั่งอยู่คนเดียวในมุมหนึ่งของห้อง ท่ามกลางกลิ่นของความเศร้าและความคิดถึงของผู้หญิงสองคนที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน เธอใช้นิ้วจับที่สมุด รายละเอียดต่างๆ เริ่มเปิดเผยให้เห็น ซึ่งทำให้เธอรู้สึกว่าเธออาจจะไม่รู้จักแม่ของเธอจริงๆ
“ทำไมต้องทรยศกัน?” เมย์เอ่ยถามกับตัวเอง กดดันตัวเองจนทำให้เกิดเสียงดีดดิ้นของความเจ็บปวดในใจ เธอไม่สามารถหาคำตอบได้ในเวลานั้น
มีบางอย่างเกิดขึ้นในใจของเธอ ที่อาจทำให้เธอเข้าใจแม่มากขึ้น เมย์เริ่มคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา ความต้องการที่มักจะถูกซ่อนอยู่ จนกลายเป็นความเงียบที่บดบังพวกเขา
ครั้งต่อไปที่เดย์แวะเวียนมา เมย์ไม่รอให้เขาพูดถึงเรื่องที่ค้างคา และเริ่มเปิดใจเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมาพร้อม ๆ กับคำสัญญาในใจว่าเธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อค้นหาความจริง
เวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของเมย์และเดย์เริ่มลึกซึ้งขึ้น แต่ทว่าเมย์กลับพบว่าตัวเองต้องเลือกระหว่างความรักที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือความรักของแม่ที่ยังคงเป็นปริศนา
ทุกอย่างเริ่มหนาแน่นเมื่อเธอและเดย์ต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าที่ปลอมๆ ที่มีด้วยกันในชีวิต หากความรักและความจริงจะถูกเปิดเผย แม้แต่ใต้แสงจันทร์ก็อาจไม่ทำให้จิตใจเบาได้
ในที่สุด เมย์ประสบอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดเมื่อครั้งเดินเข้าไปช่วยเดย์ в คณะที่เขากำลังช่วยคนที่หายตัวไปนาน ได้ภายในหอพัก ทำให้เธอได้พบกับคำตอบที่ซ่อนอยู่ในนั้น
คืนอันมืดมิดและเก่าแก่นั้น ขณะที่เธอกำลังสำรวจห้องพักของแม่ เธอพบว่าสมุดเล่มเก่านั้นมีข้อมูลที่บอกเล่าถึงความลับของครอบครัว มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ภายในบรรทัดและอยู่ในทุกคำพูดที่ถูกเขียนด้วยความคิดถึง
เมย์รู้ว่านี่คือการแก้ไขความเสียหายที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับแม่ เธอได้กล่าวคำพูดที่เสียใจและขอโทษในใจ จนกระทั่งคำสัญญาแห่งการไม่ทรยศได้ถูกลงกลายไปต่อหน้าเดย์ที่ยืนอยู่ข้างๆเธอคอยเป็นกำลังใจในคืนที่เต็มไปด้วยความอึดอัด
เมย์จ้องมองไปที่จันทร์เต็มดวง ยิ้มให้กับวันใหม่ที่จะมาถึง หนึ่งวันที่เธอจะไม่ต้องหลีกหนีความจริงกับคนที่เธอรัก ความมืดในหัวใจเริ่มคลายตัวเมื่อแสงแรกของวันปรากฏเมื่อตอนเช้า ได้มอบการเริ่มต้นที่ดีให้กับพวกเขาในวันข้างหน้า”}}]}},{
