เสียงรองเท้ายางที่กระทบกับพื้นซีเมนต์เก่าดังสะท้อนในโถงทางเดินว่างเปล่า หญิงสาวผมหยิกยุ่งชื่อ “จี” ก้มหน้ามองโทรศัพท์ มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อแขนยาวแน่น ความกังวลเจือความรำคาญบนใบหน้าชัดเจน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมต้องเป็นเรา…” จีพึมพำกับตัวเองขณะเดินผ่านห้องเรียนที่ถูกปิดตายด้วยประตูไม้อัดสีซีด กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นคลุ้งในอากาศ แม้แดดยามบ่ายจะลอดผ่านหน้าต่างกระจกแตกเป็นเส้นๆ แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกผิดปกติ
จีถูกอาจารย์ใหญ่ขอร้องให้ช่วยดูแลโรงเรียนเก่าเป็นการชั่วคราว เนื่องจากประตูทางเข้าสำนักงานใหญ่เพิ่งซ่อมแซมและต้องจัดของกลับเข้าที่ เธอเป็นศิษย์เก่าที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและยังไม่มีงานทำ การกลับมาที่นี่ ทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างแทรกซึมลึกในอก
ประตูห้องธุรการดังแอ๊ด จีชะลอฝีเท้า เธอหันซ้ายขวาอย่างลังเล ก่อนจะหยิบกุญแจไขประตูเข้าไป ห้องเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่วางกระจัดกระจาย พัดลมตั้งโต๊ะของอาจารย์ใหญ่ยังคงหมุนเอื่อย ๆ อย่างไร้เสียง จีวางกระเป๋ากระแทกลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งถอนหายใจ
ขณะที่เธอกำลังจัดแฟ้มเอกสาร เสียงกระซิบเบา ๆ ดังแว่วจากทางเดินด้านนอก ทำให้จีชะงัก เธอยืนนิ่ง ฟังอยู่นาน เสียงนั้นหยุด เธอฝืนหัวเราะกับตัวเอง
“เสียงลมมั้ง…”
แต่บางอย่างในเสียงนั้น เต็มไปด้วยความเศร้าและเจ็บปวด จีข่มใจลุกจากเก้าอี้ เดินออกไปสำรวจโถงทางเดิน ฝุ่นปลิวตามแรงเท้าของเธอทุกย่างก้าว เงาของเธอยาวเหยียดตามแสงสีส้มจากหน้าต่าง
เธอเปิดประตูห้องเรียนห้องหนึ่ง กลิ่นไม้เก่าและสมุดจดเล่มขาด ๆ ทะลักออกมา โต๊ะนักเรียนวางเรียงกันอย่างไร้ระเบียบ กระดานดำมีรอยขีดเขียนที่ลบไม่หมด
จีเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ ทุกห้องล้วนเงียบกริบ จนถึงห้องสุดท้ายบนชั้นสอง ประตูไม้ตรงหน้าบุบบิ่น จีเอื้อมมือจะเปิดแต่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากภายใน
“เอ๊ะ…ทำไมเย็นขนาดนี้” เธอพึมพำก่อนจะเบี่ยงตัวออก
จู่ ๆ เสียงประตูปิดดังปังจากชั้นล่าง ทำให้จีสะดุ้ง เธอรีบวิ่งลงบันไดทันที โถงทางเดินกลับมาว่างเปล่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ขณะที่จีเดินกลับห้องธุรการ มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ตามหลังมาเป็นจังหวะเดียวกับเธอ เธอหยุด เสียงนั้นก็หยุด เธอหันหลังไป ไม่มีใคร
“ทำไมรู้สึกเหมือนมีคนแอบมอง…” เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหาเพื่อนสนิท “ไอซ์”
“ฮัลโหล ไอซ์ นายว่างไหม” จีเอ่ยน้ำเสียงสั่น
“เป็นอะไร เสียงสั่น ๆ อีกแล้ว อยู่โรงเรียนเก่าเหรอ” ไอซ์ถามพลางหัวเราะเบา ๆ
“เออ ดิ มัน…แปลก ๆ ว่ะ เหมือนมีคนเดินตามหลัง…” จียืนนิ่ง ฟังเสียงปลายสายเงียบไปพักใหญ่
“ระวังตัวด้วยนะ จี ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉัน” ไอซ์พูดเสียงจริงจัง จีพยักหน้า ทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น
เธอกลับเข้าห้องธุรการ ล็อกประตูแน่น ขณะจัดแฟ้ม เธอพบสมุดปกแข็งเล่มหนึ่งซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ เมื่อเปิดดู ข้อความสั้น ๆ บนหน้ากระดาษเก่าแก่ทำให้เธอขนลุก
“ใครบางคนหายไปเมื่อคืนวันที่ 8…” ตัวหนังสือดูเร่งรีบและสั่นเทา
จีพลิกหน้าต่อไป มีเพียงรอยขีดเขียนมัว ๆ กับวันที่จางหาย เธอหลับตา สูดหายใจลึก พยายามไม่คิดมาก
พลัน เธอได้ยินเสียงขูดกับพื้นไม้จากชั้นสอง เธอพยายามกลั้นหายใจ แต่มันดังขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีใครลากของหนักอยู่บนห้องเหนือหัว
จีตัดสินใจโทรหาไอซ์อีกครั้ง “นาย ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ในโรงเรียนนี้บ้างไหม”
“เคยได้ยินนะ ตอนอยู่ ม.ต้น มีข่าวลือว่าเด็กผู้หญิงหายไปแล้วไม่เคยเจออีกเลย…”
จีเงียบ ไอซ์ก็เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
คืนนั้น จีเลือกจะนอนในห้องธุรการ เธอปิดไฟ เหลือเพียงแสงจากหน้าต่างบานเล็ก กระแสลมเย็นพัดเข้ามา เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังจากนอกห้อง เธอใจเต้นรัว จนต้องลุกขึ้นนั่งกอดเข่า ฟังเสียงอย่างหวาดระแวง
ขณะที่กำลังจะหลับ เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่จ้องมองจากทางเดิน เธอหลับตาแน่น ภาวนาให้เช้าเร็ว ๆ
เช้าวันต่อมา จีตัดสินใจเดินสำรวจอาคารเรียนเก่าอีกครั้ง เธอพยายามทำใจกล้า เข้าไปยังห้องสุดท้ายบนชั้นสองที่เธอเคยลังเลจะเปิดเมื่อวาน
ประตูไม้บิดเบี้ยวเปิดช้า ๆ เสียงเอี๊ยดอาดดังในความเงียบ ภายในห้องมีเพียงโต๊ะเรียนเก่า ๆ กับกระดานดำ รอยขีดเขียนบนกระดานมีประโยคเดียว
“ช่วยด้วย…ฉันยังอยู่ที่นี่”
จีขนลุกซู่ เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะที่อยู่ริมหน้าต่าง ข้างใต้โต๊ะมีเศษกระดาษยับ ๆ จีเก็บขึ้นมา มันเป็นจดหมายฉบับเล็ก ๆ ลายมือเด็กผู้หญิง “ถ้าใครอ่านเจอ…อย่าปล่อยให้เขาออกมา”
จีหันขวับไปมองรอบห้อง เงาเข้มที่มุมห้องดูจะขยับได้เอง เธอรีบวิ่งออกมาปิดประตูแน่น หายใจหอบถี่
เมื่อกลับมาที่ห้องธุรการ จีเปิดสมุดเก่าอีกครั้ง พบว่าข้อความที่เคยอ่านตอนแรกหายไป เหลือเพียงกระดาษว่างเปล่า เธอเริ่มรู้สึกเหมือนเวลาทั้งหมดในโรงเรียนนี้คล้ายถูกหยุดไว้
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น จีรับสายด้วยมือสั่น “ฮัลโหล”
“ออกไป…ได้แล้ว…” เสียงแหบแห้งของเด็กผู้หญิงดังลอดมา ก่อนสายจะตัดไป
จีตัดสินใจเดินออกไปที่สนามโรงเรียน แต่กลับพบรอยเท้าเล็ก ๆ ฝังอยู่ในดินเปียก นำทางไปยังห้องเก็บของหลังโรงเรียน ประตูเหล็กสนิมปิดแน่น เธอยืนนิ่งตัดสินใจ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน
แสงสลัวเผยให้เห็นกล่องไม้เก่า ๆ กองซ้อนกัน จีค้นไปจนเจอกล่องใบหนึ่งมีชื่อ “ดา” เขียนไว้บนฝา เธอเปิดดู ภายในเป็นสมุดบันทึกอีกเล่มกับรูปถ่ายขาวดำของเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียน
จีเปิดอ่านสมุดนั้น เนื้อหาเขียนถึง “ความกลัวในความเงียบ” และการถูกตามหลอกหลอนด้วยเสียงกระซิบยามกลางคืน
“เขาบอกให้ฉันอยู่ต่อ เขาไม่ให้ใครออกจากที่นี่…”
จีรู้สึกปวดหัวจี๊ด ภาพความทรงจำบางอย่างแล่นผ่าน เธอเคยได้ยินชื่อดานี้ตอนยังเด็ก เป็นนักเรียนที่หายตัวไปอย่างเป็นปริศนา
ทันใดนั้น เสียงประตูเก็บของปิดเองจากด้านนอก จีหันไปเขย่าประตู พยายามเปิดแต่ไร้ผล เธออยู่ในความมืดลำพัง เสียงกระซิบและฝีเท้าเบา ๆ ดังแว่วล้อมรอบ
“ใครอยู่ตรงนั้น…” จีถามเสียงแผ่ว
ความเงียบเข้าครอบงำ ก่อนจะมีเสียงเด็กหญิงตอบกลับ “ฉันเอง…ดา”
เงาเล็ก ๆ เริ่มปรากฎในมุมห้อง ทีละน้อย เงานั้นดูเหมือนจะไม่ได้มีรูปร่างตายตัว มันหมุนวน ลื่นไหลติดกับพื้น ฝังลึกเข้ามาในใจของจี
“นี่เธอ…อยากออกไปข้างนอกใช่ไหม” เสียงดากระซิบใกล้ ๆ หู
“ฉัน…ฉันแค่อยากช่วย” จีเสียงสั่น หัวใจเต้นแรง เงานั้นค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้
ดาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ช่วย? ไม่มีใครช่วยใครได้ เขาไม่ให้ใครออกไปจริง ๆ หรอก”
เสียงหัวเราะนั้นดังก้องในหัวของจี เธอพยายามตั้งสติ ส่องไฟฉายจากโทรศัพท์ ไปที่กล่องไม้เก่าบนพื้น ดอกกุญแจเล็ก ๆ ตกอยู่ข้างกล่อง
จีหยิบมันขึ้นมาไขประตูเก็บของ ประตูเปิดออกทันที แสงสว่างจากภายนอกสาดเข้ามา เงานั้นหายไป
เธอรีบเดินออกไปที่สนามหญ้า ตั้งใจจะวิ่งออกจากโรงเรียน แต่ประตูรั้วเหล็กใหญ่ถูกล็อกจากด้านนอก
ไอซ์โทรเข้ามาอีกครั้ง “จี! เธออยู่ไหน ฉันมารออยู่หน้าประตูโรงเรียน!”
“ประตูล็อก ฉันออกไม่ได้!”
เสียงไอซ์เงียบไป ก่อนจะพูดด้วยเสียงกลัว “จี ฉันเห็นเงาเดินอยู่ในห้องเรียน…ไม่ใช่เธอใช่ไหม”
เธอหันกลับไปมองอาคารเรียน ทุกหน้าต่างมีเงาดำขยับไหวอยู่ข้างใน เหมือนมีใครกำลังเฝ้าดู
“จี! ออกมาเร็ว!” ไอซ์ตะโกนจากปลายสาย
จีตัดสินใจปีนรั้วเหล็กบาดแขนจนเลือดซึม เธอหันไปมองโรงเรียนอีกครั้ง เงาดำบนหน้าต่างยังคงขยับตลอดเวลา
ทันทีที่เท้าเหยียบพื้นนอกโรงเรียน ประตูรั้วก็เปิดออกเอง ไอซ์วิ่งเข้ามารับเธอ
“นายเห็นอะไรบ้าง…” จีถามหอบเหนื่อย
ไอซ์ส่ายหน้า “มัน…มันเหมือนมีใครหลายคนอยู่ข้างใน แต่ไม่มีใครเลย”
ทั้งสองคนมองไปที่โรงเรียนเก่า เงานั้นยังคงส่องแสงวูบวาบอยู่ในหน้าต่าง เธอรู้ว่าความลับของโรงเรียนนี้จะไม่มีวันถูกเปิดเผยหมด และไม่มีใครจะกล้าเข้าไปที่นี่อีกต่อไป
ในเงามืดของห้องเรียน เสียงกระซิบบางเบาดังขึ้นอีกครั้งราวกับรอคอยผู้มาเยือนคนใหม่ “อยู่กับฉัน…ได้ไหม”
