เช้าวันหนึ่ง แสงแดดสาดส่องลงมาที่บ้านไม้เก่า สัญญาณแห่งความเงียบงันยังคงอยู่ ภายในบ้าน มีเสียงน้ำร้อนหยดลงไปในกาแฟแก้วนั้นที่ร้อนระอุ ความรู้สึกดาร์กของความเศร้าเต็มไปหมด ประตูเปิดออก กลิ่นของดอกมะลิที่พ่อปลูกไว้อยู่ด้านนอกตีตลบเข้ามาเป็นความทรงจำที่หวนกลับไปถึงเด็กน้อยที่เคยเล่นในสวนนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทรายเดินเข้ามาในห้อง เชิญเย็นที่เตรียมไว้เมื่อหลายปีที่ผ่านมา ตัดสินใจกลับบ้านเพื่อมางานศพของพ่อ ทั้งที่เธอไม่ได้เพื่อเอาใจใส่พ่อมาตั้งแต่เธอย้ายออกมาหลังจากมีปัญหากับพี่ชาย
เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น ค่ำคืนนี้แสงจากโคมไฟส่องสว่างใบหน้าเย็นชา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและพี่ชายเธอ “สุดแล้วแต่เธอจะคิด หรือจะให้ฉันดูแลงานศพพ่อที่เราสองคนพรากจากกัน?” ขุน พี่ชายกล่าวอย่างอารมณ์ขุ่นเคือง
ทรายในขณะที่ใจสั่น ทำให้แววตาเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตาเริ่มท่วมท้น “มันไม่ใช่ความรักที่พ่อให้เรา เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงนี้ได้”
ความรู้สึกที่มืดมัวภายในเร็ว ๆ นี้ได้เปิดเผยให้เห็นความลึกลับในครอบครัว พวกเขาต้องเจอกับความจริงที่เสียใจและความลับที่มีก่อนหน้านี้ ทั้งในแง่ของการสื่อสารที่ผิดพลาดและความทรงจำที่หลงเหลือจากพ่อ
เมื่อมองขึ้นที่บ้านที่สร้างความกลัวฝังใจ ทรายรู้ว่าวันนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอ “เราต้องพูดคุยกัน เรามีช่วงเวลาที่จะเข้าใจกัน” เธอคิด
เสียงเพลงจากวิทยุเก่า ๆ ยังดังอยู่ในบ้าน ค่ำคืนที่เงียบสงบมีความวุ่นวายภายในเมื่อท่าทีของทั้งสองคนเริ่มสัมผัสต่อข้อมูลที่พวกเขาไม่รู้ เสียงหัวเราะและน้ำตาเกิดขึ้นพร้อมกัน
ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้องค่อยๆ ดีขึ้น พวกเขาต้องเผชิญกับความเข้มข้นของกรรมและการให้อภัย สุดท้าย ความรักที่ลบไปกลับมารวมกันใหม่
ทำให้พวกเขาเข้าใจถึงความหมายของการเป็นครอบครัวและการให้ และในตอนท้ายของการเดินทางนั้น ทรายตระหนักว่าการยอมรับและการให้อภัยเป็นข้อดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่สามารถทำได้ในครอบครัวของพวกเขา
