เพียงเงาในคืนฝน

คืนฝนตกหนักที่เมืองเล็กริมทะเล พื้นถนนเปียกชื้นสะท้อนแสงไฟสีส้มจากหลอดไฟบนท้องถนน เสียงฝนกระทบหลังคาบ้านเสียงดังเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด แต่กลับสร้างบรรยากาศอันอบอุ่นให้กับค่ำคืนอันหนาวเหน็บนี้ นาเดียยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟเก่า พลางจ้องมองแสงไฟที่จุดประกายความทรงจำในอดีตของเธอในวินาทีที่ผ่านไป

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“เธอคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า?” เสียงของมาร์คเพื่อนสนิทดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้นาเดียสะดุ้งเล็กน้อย

“ไม่รู้สิ…” เธอตอบเสียงเบา ๆ แสดงถึงความลังเลในใจ “แค่…รู้สึกว่าฝนตกแบบนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงวันนั้น”

มาร์คเดินเข้ามาใกล้ มองดูนาเดียที่มีแววตาหม่นหมอง “วันไหน?” เขาถาม พร้อมยิ้มให้เธออย่างเห็นใจ

นาเดียหันกลับไปมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเม็ดฝน “วันที่เราหนีไปที่ชายหาด…เรายืนอยู่ตรงนั้น…สัญญาว่าจะรักกันตลอดไป”

“แต่บางครั้งสัญญาก็อาจจะถูกทดสอบ” มาร์คตอบอย่างเศร้า ๆ “เธอเคยคิดไหมว่าเขาจะกลับมา?”

“คนที่เราเคยรัก มักจะกลับมาในเวลาที่เรานึกไม่ถึง” นาเดียกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหวัง

ไม่ทันไร เสียงรถไฟที่ดังขึ้นมาไกล ๆ ทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรง มันเป็นสัญญาณที่ทำให้ความทรงจำที่ถูกเก็บไว้กลับมาฉายชัดในใจ “ถ้าเขากลับมา ฉันจะทำอย่างไรดี?”

มาร์คยิ้มให้เธออีกครั้ง “อาจจะลองให้เขาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธออีกครั้ง”

“ถ้าเขายังรักฉัน…” นาเดียพึมพำ พลางนึกย้อนกลับไปถึงเวลาที่พวกเขาเคยมีความสุขด้วยกัน

ในขณะนั้นเอง ฝนเริ่มหยุดตก แสงจันทร์ส่องลงมาให้เห็นภาพของนาเดียและมาร์คยืนอยู่ใต้เสาไฟที่สว่างอยู่เป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่ค่อย ๆ กลับมา

“ฉันไม่คิดว่าเขาจะกลับมา” นาเดียพูดอย่างมั่นใจ แต่ในใจลึก ๆ นั้นกลับไม่แน่ใจ

มาร์คยิ้มให้เธอ พร้อมกับลูบหลังเธอเบา ๆ “แต่ชีวิตยังเดินต่อไป…เธออาจจะพบความรักใหม่”

“ถ้าเขายังอยู่ในใจฉัน จะมีใครกลายเป็นความรักใหม่ได้หรือ?” นาเดียถามอย่างสงสัย

“ความรักไม่เคยหยุดนิ่ง” มาร์คตอบอย่างมีปรัชญา “และมันอาจจะกลับมาถ้าหากเธอเปิดใจ”

ในที่สุดเสียงรถไฟขบวนหนึ่งก็ค่อย ๆ เข้ามาจอดที่สถานี แสงไฟของรถไฟส่องสว่างไปทั่วบริเวณ นาเดียรู้สึกตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอหันไปมองมาร์คที่ยิ้มให้เธอ

“ไปเถอะนาเดีย…อาจจะมีอะไรดี ๆ รอเธออยู่”

นาเดียหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า เมื่อประตูเปิดออก เธอเห็นเงาของคนคนหนึ่งที่เดินออกมาจากรถไฟ ชายคนหนึ่งที่มีรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาว และยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสีดำ

“อาร์ม…” เสียงของนาเดียสะท้อนออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มหันกลับมาเมื่อได้ยินชื่อของเขา รอยยิ้มที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของเขาแสดงออกมาในทันที “นาเดีย?”

นาเดียไม่แน่ใจว่าเป็นฝันหรือความจริง เมื่อทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เธอเห็นแค่เขาคนเดียวในสายตาของเธอ

“ทำไมถึงกลับมา?” นาเดียถามด้วยเสียงที่สั่นไหว

“เพราะฉันคิดถึงเธอ” อาร์มตอบเสียงหนักแน่น “และฉันก็รู้ว่าฉันทำผิดพลาด”

“มันสายไปแล้ว…” นาเดียพูด แต่ในใจของเธอมีความรู้สึกที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

“มันไม่สายเกินไปถ้าหากเราให้โอกาสกันอีกครั้ง” อาร์มยืนตรงหน้าพร้อมกับความกล้าหาญในดวงตา “เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้”

“แล้วถ้าฉันไม่พร้อมล่ะ?” นาเดียถามอย่างไม่กล้าพูดออกไป

“ฉันจะรอ…” อาร์มบอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “เพราะฉันรู้ว่าสิ่งที่เรามี มันมีค่ามากกว่าที่เราคิด”

นาเดียรู้สึกถึงความอ่อนโยนในคำพูดของเขา น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ข้อความในใจของเธอเริ่มก่อตัวขึ้น ความรักที่เคยมีอาจจะยังไม่จบสิ้น

“ฉัน…ฉันจะลอง” นาเดียตอบด้วยเสียงที่เบา แต่ลึกลงไปในใจของเธอมีความหวังที่จะเริ่มต้นใหม่

“จากนี้ไป อย่าปล่อยให้เวลาเป็นอุปสรรค” อาร์มพูด พร้อมกับยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น

ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความสุข นาเดียได้เลือกที่จะให้โอกาสความรักของเธออีกครั้ง ในขณะที่ฝนเริ่มตกเบา ๆ รอบตัวพวกเขา ราวกับธรรมชาติเองก็ยินดีไปกับการเริ่มต้นใหม่นี้