ในคืนฝนที่ตกหนัก ภาคินเดินผ่านถนนที่เปียกโชก น้ำฝนกระทบลงบนพื้นอย่างต่อเนื่อง เสียงของหยดน้ำที่หล่นเรียงร้อยเป็นจังหวะดังก้องในอากาศ เขามองไปยังแสงไฟที่สะท้อนอยู่บนพื้นถนน มันทำให้เขานึกถึงวันเก่า ๆ ที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเมย์ แฟนสาวคนแรกของเขา ที่ทุกอย่างดูสดใสเหมือนฝนตกในคืนที่ไม่มีที่สิ้นสุด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ?” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง ภาคินหันไปพบกับหญิงสาวที่มีผมยาวสลวยและรอยยิ้มที่น่าหลงใหล
“แค่เดินเล่นหน่ะ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
“ใจเย็น ๆ นะ ถ้าเดี๋ยวฝนตกหนักกว่านี้จะเปียกหมด” หญิงสาวพูดพลางยิ้ม
“ไม่เป็นไรหรอก” ภาคินตอบขำ ๆ “อยู่ในฝนมันก็รู้สึกสดชื่นดี”
หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็ชอบฝนเหมือนกัน แต่บางครั้งฝนก็ทำให้เรานึกถึงเรื่องราวที่เศร้า”
ภาคินมองเธออย่างสนใจ “มีอะไรที่นึกถึงเป็นพิเศษไหม?”
“ถึงแม้จะเป็นเรื่องเศร้า แต่ก็ทำให้รู้ว่าชีวิตมีความหมาย” เธอตอบพร้อมกับมองไปที่ท้องฟ้าที่มืดมิด
ภาคินรู้สึกว่าหญิงสาวนี้มีบางอย่างที่ลึกซึ้ง เขาจึงเอ่ยถาม “แล้วเธอมีชื่ออะไร?”
“ชื่อเจน” เธอตอบพร้อมยิ้มให้
“เจน” ภาคินเรียกชื่อเธออย่างช้าๆ “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ในคืนฝน?”
“พอดีฉันมาที่นี่เพื่อหาความสงบ” เจนตอบเสียงเบา “โลกนี้มันวุ่นวายเกินไป ฉันแค่ต้องการเวลาสักครู่เพื่อคิด”
“เข้าใจเลย” ภาคินตอบ “บางครั้งการอยู่คนเดียวก็ทำให้เราค้นพบตัวเอง”
เจนพยักหน้าเห็นด้วย แต่ดวงตาของเธอกลับมีแววเศร้าอยู่ภายใน
“เธอมีความลับหรือเปล่า?” ภาคินถามอย่างใคร่รู้
“ความลับเป็นสิ่งที่พาเราไปสู่การค้นพบ แต่บางครั้งมันก็ทำให้เราเจ็บปวด” เธอตอบอย่างลึกซึ้ง
ภาคินรู้สึกว่าความลับนั้นอาจจะอยู่ในตัวเจนเอง เขาจึงถามต่อ “เธอเคยเจอกับความรักที่เจ็บปวดไหม?”
“เคย” เจนตอบเสียงต่ำ “และมันทำให้ฉันไม่กล้าที่จะรักใครอีกเลย”
“แต่ว่าชีวิตมันต้องเดินต่อไปนะ” เขาตอบ “ถ้าเราหยุดไว้เพราะความเจ็บปวด เราจะไม่ได้พบกับความสุขในอนาคต”
เจนมองเขาด้วยความสงสัย “เธอน่าจะพูดถูก แต่การทำใจมันยาก”
“ใช่” ภาคินตอบ “แต่ถ้าเราไม่พยายาม เราจะไม่มีวันก้าวข้ามมันไปได้”
เมื่อฝนเริ่มซาเสียง เขาทั้งสองจึงตัดสินใจนั่งลงบนลาดฟุตบาทเพื่อพูดคุยกันต่อไป
“เธอเคยมีความรักที่ดีไหม?” เจนถาม
“มี” ภาคินตอบ “แต่ก็ต้องจบลงเพราะความเข้าใจผิด”
“นั่นแหละคือความซับซ้อนของความรัก” เจนพยักหน้า “บางครั้งมันก็เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ทำให้ทุกอย่างพังทลาย”
ภาคินรู้สึกเหมือนเขาและเจนกำลังเปิดเผยความลับในใจให้กันและกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป
“ถ้าเราทั้งสองคนมีโอกาสเริ่มใหม่” เขาบอก “เธอจะกล้าไหม?”
“คงต้องใช้เวลานาน” เจนตอบเสียงเบา “แต่ถ้าฉันไม่ลอง ฉันก็จะไม่มีวันรู้”
ทั้งคู่ต่างนั่งอยู่ในความเงียบ สายฝนที่ตกหนักทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น
“คืนนี้จะเป็นคืนที่ฉันไม่มีวันลืม” เจนพูดขึ้นหลังจากเงียบไปสักพัก
“ฉันก็เหมือนกัน” ภาคินตอบเสียงมั่นใจ “มันเป็นการพบกันที่แปลก แต่ก็ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น”
เมื่อฝนหยุดตก เสียงนกเริ่มขับขานเพลงอย่างมีชีวิตชีวา ภาคินและเจนยืนขึ้นและมองไปที่ท้องฟ้าที่เริ่มปรากฏดาว
“อยากจะไปที่ไหนกันต่อ?” เจนถามด้วยรอยยิ้ม
“เราอาจจะลองเดินไปยังร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ ๆ” ภาคินเสนอ
ทั้งคู่เดินต่อไปด้วยกัน ในคืนที่ฝนหยุดตกและโลกเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่คาดคิด ในขณะที่ความลับและความเจ็บปวดของชีวิตยังคงอยู่เบื้องหลัง แต่กลับมีความหวังใหม่ที่กำลังจะก่อตัวขึ้น
