แสงตะวันจับฉาบลงบนลานพระราชวังอาณาจักรเงาหลังม่าน ความยิ่งใหญ่ของอาคารประดับด้วยเหลี่ยมมณีสีต่างๆ สะท้อนอยู่บนผิวน้ำของทะเลสาบใสที่อยู่ตรงหน้า ภายในมีเสียงดนตรีเล่นอย่างครื้นเครง คนในงานฉลองต่างชูแก้วประสานเสียงร้องยินดี พราวพร่างด้วยแสงไฟสว่างวาบจากคบเพลิง แต่นอกนั้น มีแค่ความเงียบที่ตามมาพร้อมกับความกลัวที่ระทึกขึ้นเรื่อยๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นาวายืนอยู่ข้างกรอบหน้าต่างกว้างในพระราชวัง แสงทองจับหน้าขอมือตนขณะที่เขามองจากด้านในออกไปนอกอาณาจักร กลิ่นของเบียร์อบอุ่นลอยเข้ามา เขาสูดมันเข้ามาลึกๆ ก่อนจะละสายตามองไปยังลินดาที่นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน
ลินดาเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์เกินคำบรรยาย ดวงตาของเธอพราวระยิบระยับในแสงไฟ และรอยยิ้มของเธอมีพลังที่ดึงดูดนาวาจนเขาไม่สามารถละสายตาเธอได้ นั่งอยู่ในชุดเลื่อมทองยาวถึงเท้าที่ทำให้เธอดูโดดเด่น แต่ภายในกลับมีความรู้สึกแปลกแฝงอยู่
“ทำไมคุณถึงไม่เข้าร่วมงานเลี้ยง?” ลินดาถามเสียงซื่อ บนใบหน้าที่พยายามไม่ให้สังเกตถึงความกังวล
“มีบางสิ่งที่ฉันต้องทำจัดการ” นาวาบอก มือของเขากำแน่นบนกรอบหน้าต่าง ระเบียงของพระราชวังถูกประดับด้วยดอกไม้ไฟฟ้าที่สวยงาม แต่เขากลับรู้สึกถึงความไม่สงบในอารมณ์
“นาวา…” ลินดาเริ่มเปิดใจกับเขาเป็นครั้งแรก ใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มแต่มีการตั้งใจในน้ำเสียง “เราต้องพูดคุยกันเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในราชอาณาจักร มันไม่ถูกต้อง”
เสียงของเธอสั่นเบาๆ นาวาถึงกับรู้สึกได้ ราวกับมีลมกรรโชกออกมาจากความเงียบ โดยเฉพาะเมื่อมีข่าวลือเกี่ยวกับการทรยศจากในอาณาจักรที่ทำให้เกิดความวิตกกังวล
แดดของวันนั้นเริ่มแผ่ลงมาอย่างร้อนแรงในขณะที่เสียงรบกวนภายนอกกลายเป็นบรรยากาศกดดัน ลินดาจึงเลือกที่จะเดินไปหานาวา ถอยห่างจากเพื่อนๆ และให้ความสำคัญกับความหมายที่อยู่ระหว่างตัวเองกับเขา
“นาวา ความสัมพันธ์ของเราจะไม่สามารถเจริญงอกงามต่อไปได้ถ้าเกิดว่ามีสิ่งนั้น” ลินดาพูด “เมื่อไหร่ที่คุณจะหยุดหนี…”
นาวาหันมาดูสีหน้าของลินดา ใบหน้าของเธอดูท้อแท้ และเขาก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ในจังหวะที่เขารู้สึกถึงเสียงปีศาจคุกคามหลายอย่างที่อยู่ในจิตใจของเขา อย่างที่เขาสังเกตเห็น ไม่สามารถหลุดพ้นจากภาพฝันร้ายที่เขาเคยเจอ
“ฉันไม่สามารถทำร้ายสิ่งที่เราได้สร้างขึ้นมาแค่เพราะความกลัวได้,” เขาตอบตามความจริงและถอดใจ ในลักษณะของเขาที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยอารมณ์ แต่ก็ไม่ชัดเจนชัดเจนไปกว่านี้
เมื่อพวกเขาสบตากัน ภายในมีกระแสไฟฟ้ายิ่งทำให้ความเงียบเข้มข้นยิ่งขึ้น จับต้องได้ถึงความกดดันที่ทำให้ทั้งสองคนตระหนักถึงการสื่อสารที่ขัดเจนระหว่างกัน
แต่เดี๋ยวนั้นเอง เสียงเหมือนเสียงกระแทกของอะไรสักอย่างจากด้านนอก เป็นเสียงที่ทำให้หลายคนรู้สึกถึงภัยคุกคาม ภายในฉากงานเลี้ยงที่สวยงามนั้น มีผู้ที่ไม่หวังดีแฝงอยู่
“พวกเขามาแล้ว” นาวาเบาเสียงก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง
และก่อนที่ทั้งสองจะได้ดำเนินการต่อ เมื่อเสียงปืนเกิดดังขึ้นที่ใกล้ และหมอกบาง ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในอาณาจักร ทำให้ทุกคนเริ่มเผยความตื่นตระหนก ความรักของเขาและลินดาวันนี้จะต้องถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง จากภายในและภายนอก
การปกป้องอาณาจักรไม่เพียงแค่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้กับศัตรูภายนอก แต่ยังเกี่ยวข้องกับการแก้ไขปัญหาในใจของพวกเขาทั้งคู่ นั่นคือการเรียนรู้ที่จะเชื่อใจซึ่งกันและกัน เพื่อก้าวผ่านความทรงจำที่ฝังลึก เมื่อความทรงจำเหล่านั้นกลับมาโผล่ขึ้นมาหาในจังหวะที่ไม่ถูกต้อง
สองชมรมที่รักกันมากที่สุด ถูกทำให้สั่นคลอนในอาณาจักรเงาหลังม่านนี้แล้ว พวกเขาต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างครั้งใหญ่
เมื่อเสียงรบกวนเพิ่มขึ้น ชายชุดดำก็ปรากฎตัวออกมาจากมุมต่างๆ จับตัวพนักงานแต่ละคนส่งเสียงร้องให้ดังขึ้น พร้อมกับมีนาวาและลินดาเข้าใจว่า คนที่พวกเขาเคยเชื่อใจ กลายเป็นศัตรูไปเสียแล้ว
“เราต้องหาทางออกจากที่นี่…เราต้องไป!” ลินดาตะโกนขณะที่ความตื่นตระหนกเริ่มเกิดขึ้น
นาวากระชับมือของเธอด้วยความเร็ว แล้วพากันวิ่งไปยังประตูทางออกโดยเสียงของเครื่องจักรที่เสียงดังร้าวอยู่รอบตัวระหว่างทาง เป็นสถานการณ์ที่พวกเขาไม่อาจคาดคิดได้มาก่อน
หากพวกเขาต้องหยุดพักครั้งหนึ่งในพื้นที่ด้านหน้าแล้ว หยุดเพื่อสำรวจทางออกด้วยกัน แน่นอนว่าจะต้องมาสู่จุดพีคแห่งความตราตรึง …ที่การตัดสินใจนี้จะนำพาให้ไปพบกับชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม
ในขณะที่เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดิน กระทบกันของเหล็ก ทำให้รู้สึกถึงความโกลาหลฟุ้งฟ่องไปทั่ว ในใจพวกเขาทั้งคู่รู้ว่าทำสำเร็จไม่นาน ถ้าเร็วเกินไป ทุกอย่างจะย้อนมาทำร้ายตัวเอง ในที่สุดพวกเขาถึงป้อมปราการของบ้านเมือง
“มันคือทางออกหรือไม่?” ลินดาถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง
“ลองเปิดประตูดู” นาวาตอบด้วยการพยักหน้า ภายในใจเขาเต็มไปด้วยคำถามในอารมณ์ของความกลัว และแน่นอนว่าต้องเสียบางสิ่งบางอย่างออกไปเพื่อให้ได้บางอย่างกลับคืนมา
แต่เมื่อชมรมรักและฝูงชนแย่งกันเข้ามาไกลและนำราเข้ามายังทางออก แสงจากพระอาทิตย์เริ่มปิดลง และทำให้ทั้งสองคนมีโอกาสที่จะได้ออกไปจากด้านนอก
เสียงฝีเท้าลิเคลี้ยวแซงใส่จังหวะใจของพวกเขา สภาพจิตใจที่ต้องคาดหวังไว้ในวันที่มืดครึ้ม ในที่สุดการเปิดประตูไม่ใช่ทางออกเดียวถ้าหากพวกเขาไม่สามารถทำให้ใจเชื่อมยึดกันในที่นี้ได้
ความรักเป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุด ลินดาไม่แน่ใจว่าจะสามารถปกป้องคนรักได้ไหม ไม่รู้ว่าความจริงที่ซ่อนอยู่ในใจจะทำให้เขาได้เจอกันหรือไม่ หรือว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นจะเป็นเหมือน “การทรยศ” ที่ผลักไสให้ทุกอย่างไปจบลงที่เขตยอดเขาพระราชา
และในค่ำคืนที่ทอแสงเดียวกันดาว อาณาจักรที่ลิขิตไว้จะอยู่กับเงาหลังม่าน…”}}]}} കോm {
