แสงบ่ายตกทอดทาบตามรอยกระจกหน้าต่างหอศิลป์“กินรี” ท่ามกลางเสียงขูดของรองเท้าที่ย่างกรายบนพื้นหินอ่อน กวี เพชรพลอย นักศึกษาปีสองคณะจิตรกรรม ทอดสายตามองรอบผนังขาวเรียบ ก้อนกระดาษร่างภาพในมือสะท้อนแสงสีอ่อน จากมุมห้อง พิม—a นักศึกษาชั้นปีสี่—ยืนเงียบหน้าภาพเขียนขนาดใหญ่ ใบหน้าซีดนวลสะท้อนแววกังวลลึก เล็บมือขูดกันเบา ๆ ก่อนเธอจะหันมายิ้มฝืนใจให้กวี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อนเลยใช่ไหม?” พิมถาม หางเสียงสั่นไหว กวีจ้องภาพตรงหน้า ภาพหญิงสาวผมยาวคลุมหน้าฉากหลังสีเทาดำ รอยเปื้อนสีแดงพร่าอยู่ตรงขอบ เงามืดพร่าไหวรอบศีรษะ
“ภาพเก่านี้…เหมือนมันวาดเรียกใครบางคนกลับมา” กวีตอบ คำพูดติดค้างในอากาศ ไม่มีใครหัวเราะ
เสียงประตูเหล็กด้านหลังหอศิลป์กระแทกเบา ๆ ปฤณ—เพื่อนร่วมห้องพักกวี—เปิดเข้ามาในมือหิ้วขนมอบมาเยี่ยมยามบ่าย “อยู่กันครบดี ร้องหากันทั้งอาทิตย์ พิม…หน้าไม่ค่อยดีนะ”
พิมหลบตามองต่ำ “เมื่อคืนฝันแปลก ๆ น่ะ เหมือนถูกใครจ้องที่ปลายเตียง เห็นเงาคนหายเข้าไปในกำแพง…” เงียบงันแทรกกลางบทสนทนา กวีเปลี่ยนเรื่องทันที แต่พิมกับกวีสบตากันแบบยากจะเข้าใจ
วันรุ่งขึ้น เมื่อเพชรพลอยแอบเข้าหอศิลป์ยามค่ำเพื่อเก็บกล่องสี ถุงเครื่องมือ และสร้างแรงบันดาลใจใหม่—เธอกลับพบว่า ผนังที่ติดภาพหญิงสาวผมนั้น ชื้นเย็นผิดปกติ ลมหายใจกลายเป็นไอน้ำเมื่อยื่นมือแตะมัน เสียงเหมือนใครหัวเราะเบา ๆ แทบไม่ได้ยินดังมาจากในกำแพง เธอตัวแข็งทื่อ รีบเดินออกจากห้อง แต่ภาพนั้นคล้ายจ้องตามหลังทุกก้าว
เช้าวันถัดมา กวีพบเพชรพลอยนั่งเศร้าในสวนหลังหอพัก แววตาเธอสั่นระริก มือที่เคยมั่นใจตอนปั้นดินสอ เขียนเส้นสาย กลับนิ่งงัน “เมื่อคืนเราฝันแปลก ๆ เหมือนพิมว่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว แล้วนิ่งฟังเสียงใบไม้พลิ้วเบา “ฝันว่าเราเดินอยู่หน้าภาพนั้น…แล้วรู้สึกเหมือนถูกบีบคอ จนหายใจไม่ออก”
กวีลังเลก่อนถาม “กลิ่นสีในห้องนั้นถึงกับฉุนจนปวดหัวเลยเหรอ?” เพชรพลอยส่ายหน้า “มันเหม็นกลิ่นบางอย่าง…เหมือนเหล็กเก่า เหมือนเลือด” เธอเบนหน้าหนี
ตกเย็นขณะทั้งกลุ่ม—กวี เพชรพลอย พิม และปฤณ—นั่งดูภาพวาดในแสงโคมไฟสลัว บรรยากาศเย็นสะท้าน “ถ้าเมื่อคืนนี้ภาพนั้นขยับจริง นายจะยังกล้าวาดหน้าภาพอีกมั้ย?” ปฤณถาม ยิ้มมุมปาก แต่ไม่ขำ เพชรพลอยโยนกล่องสีลงพื้น “ฉันไม่ขอเข้าใกล้เลย!”
พิมแทรกขึ้นช้า ๆ “เราควรไปถามอาจารย์รัตน์ เขาดูแลหอศิลป์มานาน…อาจรู้ที่มา” และทั้งหมดก็เห็นด้วย
วันรุ่งขึ้นพวกเขาตามหาอาจารย์รัตน์ที่ห้องเก็บของใต้ชั้นล่าง กลิ่นน้ำยาย้อมภาพฉุนตลบ อาจารย์นั่งก้มหน้า เช็ดฝุ่นออกจากประวัติศิลปิน พอได้ยินเรื่องภาพหญิงสาว ภาพเงามืด อาจารย์รัตน์นิ่งไปนาน
“ปีก่อนมีนักศึกษาคนหนึ่ง…หายตัวไปในคืนที่ฝนตกหนัก” เสียงอาจารย์รัตน์แปร่งพร่า “ว่ากันว่าก่อนหายตัว เขานั่งร่างภาพนั้นคนเดียว—ที่หน้าภาพเดียวกัน”
กวีใจหวิว เพชรพลอยกำมือตัวเองแน่น ปฤณบีบไหล่พิมเป็นเชิงให้กำลังใจ แต่อาจารย์ไม่พูดอะไรต่อ แววตาเหมือนปิดบังเรื่องใหญ่ ทั้งหมดเดินออกมาเต็มไปด้วยคำถามและหวาดกลัว
คืนนั้นพิมลุกขึ้นเตรียมเดินไปห้องน้ำในหอหญิง ทันใดนั้น เงาดำวูบผ่านประตูกระจก เสียงกระซิบแผ่วเบา “กลัวไหม…” ทั่วร่างเธอเย็นเฉียบ เธอกลั้นใจปิดตาแน่น พอเปิดอีกครั้ง เงาหายไป ภาพสะท้อนในกระจกยังเป็นเธอคนเดียว แต่ข้างหลังคล้ายมีคนยืนจ้องอยู่ พิมน้ำตาคลอเบ้า ความกลัวบีบหัวใจยิ่งกว่าฝันร้าย
รุ่งเช้า เธอเล่าให้เพื่อนฟัง กวีขมวดคิ้ว “ถ้ามันเกี่ยวกับนักศึกษาที่หายไป เราต้องหาคำตอบให้ได้” ปฤณค้าน “ถ้ามันอันตราย เราจะวุ่นเพิ่มไปทำไม” เพชรพลอยนิ่ง ฟังความเห็นทั้งสองฝ่าย ลมเย็นพัดวูบ เสียงรถเมล์สายเช้าดังแว่วที่ถนน
เย็นวันเดียวกัน เพชรพลอยบุกค้นแฟ้มเก่ามหาวิทยาลัย พบจดหมายปริศนาในลิ้นชักลับหลังหอศิลป์ กระดาษจางหมึกหมดอายุ มีเพียงข้อความ…“เขาเฝ้ารอคำขอโทษ…ทุกคืน” เพชรพลอยหายใจหนัก จดหมายร่วงจากมือ
เธอมอบหลักฐานให้กวี กวีอ่านซ้ำ หลับตาไล่เรียงข้อมูล “หมายถึงใคร? หรือเกี่ยวกับนักศึกษาที่หายไป…”
กลางดึกคืนนั้น กลุ่มทั้งสี่ตัดสินใจเฝ้าหอศิลป์ด้วยกัน เสียงนาฬิกาตีบอกเที่ยงคืน ทันใดนั้น ไฟตึกดับพรึ่บ เงามืดจากผนังระบายไหลลงพื้นเป็นรูปคน เสียงคนร้องไห้ลอดมาในความเงียบ กวีเดินนำหน้าไปดูด้วยมือที่สั่น “พวกนายได้ยินมั้ย…”
พิมหลบหลังเพชรพลอย ไฟแวบวาบเป็นจังหวะ หลายเงาขยับพร่าไปมา จู่ ๆ ภาพหญิงสาวในกรอบเก่ากลับมีน้ำตาไหลจากใต้ผม กวีตัวแข็ง ใจเต้นแรง ริมประตูมีแสงขาวขลับวูบวาบ
ปฤณผลักพิมออกไปนอกห้อง ขณะที่กวีตัดสินใจเดินเข้าไป “ถ้านี่คือความผิดของเรา…เราจะขอโทษ” เขาเอื้อมมือลูบภาพ น้ำตามือร้อนผ่าวปนกลิ่นโลหะ เสียงสะอื้นหายไป เส้นผมในภาพคล้ายขยับ กวีบังคับใจไม่มองหนี
ทันใดนั้น เงาดำทะลักออกจากกรอบภาพกวาดไปทั่วพื้น เพชรพลอยร้องลั่น “กวี ถอยออกมา!” กวีสะบัดมือแต่ขาไม่ยอมขยับ เงามืดไหลวนรัดข้อเท้า ปฤณกับพิมวิ่งเข้ามาช่วยดึง เขารู้สึกตัวเบาหวิว เผยอปากกระซิบ “ขอโทษ…ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องอยู่ลำพัง” เสียงนั้นสั่นสะท้าน
ทันใด ทุกอย่างเงียบสนิท แสงไฟกลับมา ภาพหญิงสาวในกรอบยังอยู่ เพียงแต่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาหายไป เหมือนเพียงรอยรื่นเริงสะท้อนจาง ๆ ขอบห้องศิลป์เงียบวังเวง ไม่มีสิ่งผิดปรกติอีกต่อไป
ครั้นเช้า กวีและเพื่อนนั่งล้อมกันกลางสนามหญ้า หยาดแดดอบอุ่นขึ้น “เธอคงให้อภัยเราแล้ว” เพชรพลอยพูดเบา ๆ ปฤณถอนใจ แต่ยังสงสัย “บางอย่าง…ยังคงอยู่ มันอาจแค่รอวันที่ใครสักคนกล้าพอจะมองตรง…and confront it”
ทุกคนเงียบ หลังสายตาทอดผ่านหอศิลป์—ราวกับมีเงาหนึ่งเฝ้าดูพวกเขาอยู่จากในภาพ ทุกคนต่างเติบโตขึ้น บางทีการให้อภัยทั้งกับผู้อื่นและเงามืดในใจตัวเอง คือสิ่งที่ยากที่สุด แต่เมื่อยอมเผชิญกับเงานั้นเสียที ชีวิตจึงจะเคลื่อนจากห้วงอดีตสู่แสงแดดข้างหน้า
ภาพสุดท้ายคือใบหน้าของกวีในเงาและแสงที่พาดผ่านกรอบภาพบนผนัง ขณะที่เขาเดินออกจากหอศิลป์ ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง แต่เงานั้นยังคงรอการให้อภัยจากทุกคนที่ผ่านเข้ามา…
