เสียงฝีเท้าของทิวก้องไปทั่วห้องโถงว่างเปล่าของสถานีข้ามเวลาลอยคว้างในอวกาศ นาฬิกาแต่ละเรือนในผนังทั้งสี่ทำงานไม่พร้อมกัน เสียงเดินของเวลาปะทะกันเป็นจังหวะที่สับสน แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กระพริบราง ๆ เผยให้เห็นรอยร้าวบนพื้นผิวเหล็ก ทิวลากกระเป๋าเดินทางใบเก่ามาวางหน้าประตูสองชั้น เขาหันมองด้านหลัง ประตูบานนั้นปิดขังอดีตไว้เบื้องหลังเขาเรียบร้อยแล้ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ยังจะหนีกลับเหรอ?” เสียงหญิงสาวแหบพร่าดังจากอีกฝั่งของห้อง ความมืดซ่อนใบหน้าเธอไว้ มีเพียงร่างเงาขาดวิ่นบนกำแพง เธอสวมชุดเอี๊ยมยับยู่ยี่ ผมสั้นประบ่าและตาสองดวงที่ส่องประกายบนแสงเงา
“ฉันไม่ได้หนี” ทิวตอบ ริมฝีปากเขานิ่งแน่วแต่เสียงสั่นเทา “ฉันแค่…ต้องหาคำตอบให้ได้” เขาชำเลืองมองรูปถ่ายบนกระเป๋า เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งในวัยเยาว์ มือของเธอเหมือนกำลังเอื้อมมาหาใครสักคน
“มนุษย์ทุกคนมาตามหาอดีตกันทั้งนั้น” หญิงสาวยกมือปาดเหงื่อบนขมับ “แต่รอยร้าวบนสถานีจะบอกอะไรใหม่ ๆ ให้เธอจริงหรือไง?”
ทิวเงียบ ไม่กล้าสบตา เขาเดินไปตรงตู้ควบคุมเก่า แม้แสงสว่างจะหวนคืนมาเล็กน้อย แต่เงาของหญิงสาวกลับยิ่งยาวเหยียดและบิดเบี้ยวเต็มผนัง
เครื่องสื่อสารโบราณส่งเสียงจี่เบา ๆ มีวอยซ์เมสเสจดั้งเดิมที่ยังไม่ถูกเปิด ทิวลังเล หญิงสาวเอียงคอ “เปิดฟังสักทีสิ กลัวอะไรกันแน่?”
“กลัวจะไม่ใช่เสียงที่อยากได้ยิน” คำสารภาพออกมายากเหลือเกิน ทิวรวบรวมความกล้ากดเล่น ข้อความแรกดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงผู้หญิงในรูป แต่เป็นเด็กผู้ชายทุ้ม ๆ เรียกชื่อ ‘มาย’ ซ้ำ ๆ แล้วทุกอย่างก็ตัดจบกลายเป็นเสียงไฟลัดวงจร
“เธอชื่อมายเหรอ?” ทิวหันหาเงา หญิงสาวยิ้มมุมปาก “ไม่ใช่ชื่อฉัน แต่ฉันก็เคยรู้จักมายดี แล้วเธอล่ะ ทิว กลัวอะไร ถึงยังติดอยู่ที่นี่?”
ประตูกระจกบนสถานีสั่นไหว ภาพสะท้อนบนผนังเผยให้เห็นอดีตแว่วผ่าน กลุ่มเด็กหัวเราะ วิ่งไล่กันบนลานหน้าสถานี วันเวลาสดใสที่คล้ายระเหยไปแล้ว ทิวหลับตานาน หายใจลึก กลิ่นสนิมกับน้ำตาไหลลงบนขอบรับลม
เสียงระบบประกาศเตือน “โปรดระวัง เวลาผิดปกติ อดีตกำลังซ้อนทับกับปัจจุบัน” แสงไฟสีแดงสาดไล่ซากเงาอ่อน ๆ ให้ฟุ้งกระจายในอากาศ
หญิงสาวถอยมานั่งขอบหน้าต่าง มองดาวไกล ๆ “ตอนเด็กฉันก็มีเรื่องที่ทิ้งไว้ไม่ได้…” เธอก้มหน้าลง “แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครรอเราที่อดีต เธอว่ายังไง?”
ทิวเดินไปนั่งข้างเธอ ความเย็นจากกระจกซึมซับผ่านผิวกาย “บางทีอดีตอาจไม่ได้ต้องการแค่เวลาของเรา มันต้องการให้เรายอมรับ”
เครื่องสื่อสารร้องเตือนอีกครั้ง คราวนี้ข้อความของมายปรากฏชัดขึ้น เสียงเด็กหญิงพูดสั้น ๆ “กลับมาหาฉันด้วยนะ ทิว…” แล้วสัญญาณก็ดับวูบ
หญิงสาวลุกขึ้น โยนกุญแจสนิมให้เขา “อยากเจอเธอจริง ๆ ก็ต้องกล้าเผชิญอดีตตรง ๆ ไม่ใช่กลัวโลกที่สร้างขึ้นในหัวตัวเองตลอดไป”
ทิวกุมกุญแจแน่น ลมหายใจหยุดชั่วขณะ เขาลุกและเดินเข้าไปในโถงหลัก ประตูเหล็กเคลื่อนช้า ๆ เสียงหัวใจเขาดังไปพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยระบบขัดข้อง
ภายใต้แสงไฟแดงสลัว ทางเดินยาวเชื่อมต่อห้องเก็บความทรงจำ เอกสารเก่า ไฟล์ดิจิทัล และกล่องจดหมายที่ยังไม่ถูกเปิด ทิวลากนิ้วผ่านป้ายชื่อ ‘มาย’ เศษความทรงจำย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ
ในห้องเก็บความทรงจำ รูปถ่ายเก่าเอนอยู่ขอบโต๊ะ ไฟส่องให้เห็นน้ำตาบนแก้มมายในวัยเด็ก แววตาเศร้าฉายออกมาถึงมือที่อาจกำลังพลาดโอกาสคว้าใครสักคนไว้
หญิงสาวเดินตามเข้ามา หวังให้ทิวเผชิญหน้ากับความกลัว “คิดจะรื้ออะไรอีกล่ะ?”
“ฉันกลัวจะพบความจริงที่อยากลืม” ทิวสารภาพ เสียงเขาแตกพร่า ภาพอดีตกับเสียงหัวเราะในความทรงจำสลับสับสนกับเสียงซ่าจากเครื่องบันทึกภาพ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบรูปของตัวเองจากถาด “เธอเคยรักมายไหม?”
ทิวเงียบนาน ก่อนตอบ “เคย แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจว่าความรักกับความผิดมันต่างกันตรงไหน” น้ำเสียงเขาเศร้าเหมือนคนที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากคืนวันเก่า ๆ
แสงไฟกระพริบแรงขึ้น อากาศเย็นยะเยือกลามทั่วห้อง ทั้งคู่ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งผ่าน “นั่นของใคร?” หญิงสาวกระซิบ ทิวเงี่ยหูฟัง“เหมือน…เด็กผู้หญิง” เขาตาลุกวาว รีบตามเสียงไปทางโถงย่อย ตะโกน “มาย!”
พื้นสถานีสั่นสะเทือน เขาพยายามควบคุมสติ แต่ความกลัวต้นกำเนิดเองก็ทำให้ขาดห้วง “ถ้าไม่ใช่มายจริง ๆ ล่ะ?” หญิงสาวเตือน
“ก็จะตามให้ถึงที่สุด” ทิวก้าวข้ามห้องเก็บเอกสาร ฝ่าเงามัวจนถึงประตูบานสุดท้าย ภายในห้องที่ไฟกระพริบดังสั่น หญิงเด็กนั่งซ้อนเงาอยู่กับกำแพง นัยน์ตาเธออบอุ่นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน
“ทิว…ฉันคิดถึงเธอ” เศษเสียงของมายลอดความมืดมาจนถึงเขา ทิวกลั้นหายใจ แนบนิ้วกับกำแพงเหมือนห้ามตัวเองไม่ให้ปัดเป่าความฝันทิ้ง
หญิงสาวยืนข้างหลัง เขามองสายตาเธอกับมาย ผลัดกันอยู่เหนือไหล่ “เธออยากบอกอะไรมั้ย?” เธอถามเบา ๆ
ทิวลังเล เลือกจะพูดความจริง “ฉันขอโทษที่จากไปวันนั้น ฉันขอโทษที่กลัวความเศร้าจนหนีเธอ” คำพูดแผ่วเบาแต่หนักแน่น เงาของมายบนกำแพงขยับยิ้มบาง ๆ แล้วค่อย ๆ มัวเลือนพร้อมแสงไฟสุดท้าย
เครื่องสื่อสารส่งเสียงจิ๊บจ๊าบ เสียงหายใจของทิวหนักแน่นขึ้น หัวใจเขาหล่นจากภาวะชะงักค้างกลับมาเป็นจริง หญิงสาววางมือบนไหล่ “ความกล้าไม่ใช่การย้อนกลับไปเปลี่ยนอดีต แต่คือการยอมรับว่ามันเคยเกิดขึ้น” เธอยิ้ม น้ำตาเอ่อในตาแต่สายตาอ่อนโยนขึ้น
ทิววางรูปมายลงบนชั้น หยิบสมุดบันทึกออกมาเปิดหน้านั้น รอยปากกาสีซีดเล่าเรื่องคืนวันที่ทั้งคู่หัวเราะด้วยกัน เขาเขียนเพิ่ม ‘ขอบคุณที่ทำให้ฉันกล้ากลับมาเผชิญอดีต’
เสียงรถรับส่งข้ามเวลาประกาศรอบสุดท้าย ทิวเงยหน้ามองหญิงสาว “แล้วเธอล่ะ จะไปกับฉันไหม?” เธอหัวเราะเบา ๆ “ฉันยังมีอดีตของตัวเองให้เจอ”
ทิวหันเดินออกจากห้อง เหยียบบนพื้นสั่นไหวของสถานีคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ทุกย่างก้าวเหมือนเปลี่ยนจังหวะเวลาของหัวใจตัวเอง แสงอรุณแรกส่องผ่านหน้าต่าง สายลมจาง ๆ พัดกลิ่นดาวฤกษ์เก่า เขายิ้มด้วยความรู้สึกที่เบาขึ้นกว่าทุกเช้าในชีวิต
หญิงสาวยืนมองทิวจนประตูรถข้ามเวลาปิด เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ ดังก้องในสถานีที่เริ่มเงียบสงบอีกครั้ง เธอหยิบภาพถ่ายบนกำแพงมาพิจารณา ‘กลับบ้าน’ สองคำที่เขียนข้างหลัง คือความหวังใหม่
ที่มุมห้อง ไฟสลัวส่องเงาตัวเองในอากาศ เงานั้นไม่ได้แหลกลาญอีกต่อไป แต่ไหวเลือน—เติบโตไปข้างหน้าพร้อมกับความหวังของใครคนหนึ่ง แสงอรุณกรีดผ่านขอบสถานีข้ามเวลา ทอประกายอุ่น ๆ บนพื้นเย็นเฉียบ อีกฟากของความกลัว—คือการเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด
