บ้านเช่าเก่า ๆ มุมหนึ่งของกรุงเทพฯ สถานที่แห่งความทรงจำที่ไม่น่าจดจำ กลิ่นอับของควันบุหรี่อยู่ในอากาศ อิงค์ นักศึกษาหนุ่มปีหนึ่งให้ความสำคัญกับการเรียนมากกว่าความรัก เขานั่งลงบนเตียงไม้ที่กรอบลอกรอบด้วยสีขาวเก่า ไฟในห้องทำให้เงายาวปลิวไปตามผนังข้าง ๆ ในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงโทรศัพท์จากห้องเช่าข้าง ๆ ที่ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ได้ยินเสียงระทมจากข้างนั้นอีกแล้ว” เขาพูดกับตัวเองอย่างเหนื่อยใจ มันเป็นเรื่องปกติที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังออกมาจากห้องของแอมมี่ หญิงสาวที่เขาไม่ได้รู้จักดีนัก แต่สิ่งที่เขารู้คือเธอมีปัญหาในครอบครัวและกำลังพยายามเผชิญหน้ากับมัน
วันหนึ่งเมื่อเขาไปซื้อของที่ตลาดใกล้เคียงนั้น บังเอิญได้เจอแอมมี่ เธอถือถุงกับข้าวเพียงสองสามอย่างในมือ สีหน้าเธอดูอ่อนแรง
“ไหวหรือเปล่า?” เขาเลิกคิ้วถามด้วยเสียงนุ่มนวล
แอมมี่มองเขาอย่างประหลาดใจ ก่อนจะหันหน้าหลบ “ไม่เป็นไร ขอบใจนะ”
เสียงลมพัดผ่านหูของเขาขณะเดินแยกกันไป ขณะที่เขากลับไปที่บ้านเช่า เขากลับรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างกัน มีบางสิ่งที่ทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากขึ้น
ในวันถัดมา สถานการณ์ที่บ้านของแอมมี่เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อมีเสียงทะเลาะกันหนักขึ้น จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงร้องของเธอกรีดร้องในคืนหนึ่ง
“เฮ้ มันโอเคนะ?” เขาวิ่งไปเคาะประตูห้องเธออย่างรีบร้อน
“ไปซะ!” แอมมี่ตอบเสียงเรียบแต่ตวาดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เดินออกจากห้องมา โดยไม่สนใจเขา
แต่ทันใดนั้น เสียงของเธอก็ทำให้หัวใจเขาสั่นไหว เขาเห็นน้ำตาไหลอาบหน้าเธอ ดวงตาที่เคยน่ารักกลับเบิกกว้างระเบิดอารมณ์อย่างไม่คาดคิด
“ฉันช่วยอะไรเธอได้บ้าง?” เขาถามเสียงสั่น
แอมมี่เงยหน้าขึ้นมา มองสบตาเขาอย่างเต็มตา เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเขาต้องการช่วยเธอจริง ๆ ภายในใจของเขาวูบไหว เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่เธอกลับถอนหายใจยาว
“ให้ฉันอยู่คนเดียวได้มั้ย?” เธอตอบ แต่ในสายตาของเธอมีสิ่งที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจชัดเจน
ผ่านไปหลายวัน รอยร้าวในความสัมพันธ์ของเขากับแอมมี่เริ่มก่อตัวตลอดทั้งวัน ทั้งคู่ต่างแยกออกไปเดินทำกิจกรรมของตัวเอง แต่ในใจ มีความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ในเวลาที่กลางคืน อิงค์ตัดสินใจส่งข้อความไปหาแอมมี่ถามว่า “จะทำอะไร” เมื่อเห็นเธอยังออนไลน์อยู่
“ฉันกำลังทำการบ้าน” แอมมี่ตอบกลับทันที
“อยากให้ฉันช่วยไหม?” เขาที่ไม่แน่ใจตัวเองพิมพ์ลงไป
“รู้สึกว่าต้องการการช่วยเหลือ” เธอส่งกลับ แต่เสียงในข้อความกลับทำให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่
ซึ่งหลังจากนั้นไม่นาน อิงค์ก็ตัดสินใจเดินไปที่ห้องของเธออีกครั้ง เธอนั่งอยู่บนพื้นอยู่ท่ามกลางหนังสือที่เปิดทิ้งไว้
“มันเป็นแค่การบ้าน” แอมมี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็ไม่มีใครฆ่าใคร ยังไม่ในระดับนั้น” เขาพูดเพื่อลองล้อเลียนเธอ ขณะยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น
ท่าทางเธอกลับทำให้เขารู้สึกไม่แน่ใจ แขนของเขาเปิดออกเพื่อแสดงความเป็นมิตร
แอมมี่มองเขาสำรวจจนท้ายที่สุดก็ยิ้มออกมา
“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาช่วยฉัน แต่ขอบใจนะ” เธอเอ่ย คำกล่าวของเธอทำให้เขาปรากฏความบีบคั้นใจของรัก แต่ก็เต็มไปด้วยความเข้าใจ
คืนเต็มดาวที่มีแสงรำไรทำให้ทั้งสองเริ่มคุยกันมากขึ้น พร้อมกับแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่ไม่เคยบอกใคร ทั้งเรื่องปัญหาครอบครัว เรื่องอนาคตแห่งความฝันและการเรียนที่พวกเขาเผชิญ
พวกเขาเรียนรู้ว่าแม้ในความมืดมิด มีแสงสว่างเล็ก ๆ ที่ยังคงมีอยู่ ขณะที่ความรักที่เกิดขึ้นค่อย ๆ เพิ่มขึ้นในใจของทั้งคู่
อย่างไรก็ตาม ปัญหาหนักหลักยังรอพวกเขาอยู่ หากทั้งสองอยากจะเป็นที่พักพิงของกันและกัน ต้องเผชิญหน้ากับความจริงและเผชิญหน้ากับความท้าทายในครอบครัว
เมื่อความสัมพันธ์เริ่มมีจุดหมาย แต่กลับมีความซับซ้อนมากขึ้น เพราะอีกด้านหนึ่งของโลกคือการแย่งชิงความรัก ความปรารถนา และความโศกเศร้า
ท่ามกลางการสะดุดดาวทั้งแอมมี่และอิงค์ต่างต้องเลือกว่าจะยืนอยู่ตรงไหนเพื่อออกไปจากความมืดมิดของปัญหา อย่างไรก็ดี ความสำเร็จทั่วในใจของพวกเขานั้น สำคัญกว่าการชนะใคร
ดับบลิวพร้อมดันตัวเขาเข้าไปในโลกที่ไม่เคยเห็นของแอมมี่ เธอนำเขาเข้าไปในโลกของความรักที่ซับซ้อนและมืดมิด ในกระแสแห่งความแรงของอารมณ์ ทั้งสองต่างต้องขัดใจในหัวใจของกันและกัน
เมื่อรอยร้าวในความสัมพันธ์เริ่มเกิดขึ้น ชะตาชีวิตทั้งสองกลับหักเห เมื่ออิงค์ต้องเผชิญกับปัญหาครอบครัวของเขาเอง และกลับไปที่บ้านต่างจังหวัดทำให้สัมพันธ์ของเขากับแอมมี่กลายเป็นไม่น่าไว้วางใจกับสิ่งต่าง ๆ ที่ท้าทาย ณ ตอนนั้น แต่ในใจของเขายังคงมีแอมมี่อยู่ตลอดเวลา
เมื่อเสียงโทรศัพท์ไม่มีวันหยุดจู่โจมให้เขาพบกับความจริงที่เข้ามาผุกพันกันในความรักที่ซ่อนอยู่ เป้าหมายในการเผชิญหน้ากับาปัญหาชีวิตเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาใกล้กันและตระหนักถึงการตัดสินใจในชีวิต และการมอบความรักให้กัน
ในที่สุดเมื่อวันหนึ่ง เต็มไปด้วยความเจ็บใจ เมื่อทั้งคู่เข้ามาเจอกันอีกครั้ง พวกเขาต้องถามตัวเองว่าเหนื่อยจากการวิ่งหนีมานานพอแล้วหรือยัง? เมื่อทั้งคู่ต้องยอมรับความรักที่ได้เกิดขึ้นและพร้อมยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันเพื่อที่จะทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง และเดินไปบนถนนชีวิตใหม่ด้วยกัน
การสูญเสียเพื่อนชีวิตก็อาจทำให้พวกเขาเติบโตขึ้นและพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้า ในมือของพวกเขาฉายแสงที่สร้างกำลังใจให้ด้วยกัน มันคือการหวนกลับมาเพื่อแสดงให้เห็นว่าความรักมาจากความเชื่อมั่น และพวกเขาจะก้าวเข้าสู่ความรักที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขา
