ห้องนั่งเล่นที่มีกลิ่นฝุ่นและอบอุ่น จากแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่าง แก้วน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งสะท้อนแสงทองอร่าม ขณะเด็กชายอายุสิบขวบชื่อ “นนท์” นั่งอ่านการ์ตูนอยู่บนโซฟา เสียงของแม่ดังมาจากห้องครัวว่า “นนท์! ไปอาเจ็กไหม วันนี้เขากลับมาจากกรุงเทพฯ นะ” นนท์มองหน้าต่างฉับพลัน ก่อนตอบเสียงหวาน “ครับ” เบา ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บรรยากาศพลันสดใสขึ้น เมื่อแม่ขานเรียกและดูแลทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง เพราะวันนี้คือวันที่พ่อจะมาเยี่ยม หลังจากที่ห่างหายไปหลายปี หัวใจกระตือรือร้นจนทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าเวลาเคลื่อนที่ช้าลง ขณะเตรียมตัวออกไป นายนนท์ชะงักเมื่อเสียงรถดังมาจากนอกบ้าน เสียงแตรของรถดังขึ้นพร้อมกับเปิดประตูเสียงดัง “ไอ้นี่มาพอดี!”
นนท์วิ่งไปที่ระเบียง สายตาจับจ้องไปที่รถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ ใจเต้นตึกตักเมื่อเห็นชายคนหนึ่งลงมาจากรถ เป็นพ่อของเขาที่นั่งมาคนเดียว สะบัดมือไว้เหมือนเคย นนท์ยิ้มแต่กลับไม่สนิท เพราะในใจยังมีคำถามที่ค้างคา “ทำไมพ่อถึงทิ้งแม่และเราไป”
เมื่อพ่อเข้ามาในบ้าน ความตึงเครียดเริ่มปกคลุม บทสนทนาไม่ไหลลื่นอย่างที่คาดไว้ แม่อาบน้ำและเตรียมกับข้าว ขณะที่นนท์แอบมองพ่ออย่างซุ่มซ่าม อยู่ที่มุมห้อง เพียงเห็นสีหน้าของพ่อที่ยังมีความเครียดอยู่หลบมุมตรงนี้ก็ช่วยให้เขารู้สึกไม่สบายใจ นนท์อยากถามถึงการหายไปครั้งนั้นของพ่อ แต่กลับเลือกที่จะไม่ทำ เพราะเขากลัวว่าสิ่งที่ถามจะทำให้บรรยากาศที่แสนอบอุ่นสูญเสียไป
ไม่กี่วันต่อมา นนท์ได้รับการชักชวนจากเพื่อนให้เข้าชมการแข่งขันฟุตบอลที่โรงเรียน เด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวังที่จะทำให้พ่อมีความสุข เรียกเสียงเชียร์และความรักจากผู้ที่นั่งซุ่มอยู่ในมุมสนาม เกมเริ่มการแข่งขัน ทุกคนร่วมกันส่งเสียงเชียร์ ขณะที่นนท์เล่นให้ดีที่สุด เขาไม่รู้ว่าตนเองจะทำให้พ่อภูมิใจหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ เขาต้องการให้พ่อเห็นความสามารถของเขาจริง ๆ
ในขณะที่ความสนุกสนานกำลังดำเนินอยู่ มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางงาน “คำเตือน!” เสียงแม่ตะโกนอย่างตกใจขณะที่นนท์ด้อม ๆ มองเห็นแม่รับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อแม่วางสาย น้ำตาที่คลอเป็นประกายอยู่ในดวงตา “นนท์…มีข่าวไม่ดี พ่อเจออุบัติเหตุ”
นนท์เงียบงัน ความรู้สึกต่าง ๆ ที่ปะทะกันในใจ มันหนักกว่าเมื่อก่อนไม่รู้กี่เท่า แต่แม่ก็จับมือเขาไว้แน่น พลางเอ่ยว่า “เราต้องไปโรงพยาบาลกัน”
ระหว่างที่อยู่บนรถ ความเงียบละเอียดเกิดขึ้นเล่นงานจิตใจ คำถามนั้นยังตีกับหัวใจอย่างรุนแรง “เพราะเขาไปจริง ๆ หรือ?” เมื่อลงจากรถ แม้จะบอกว่าไม่เร็วจนเกินไป แต่ความรู้สึกของนนท์นั้นยากจะอธิบาย เขารีบร้อนกว่าเพื่อนคนไหน สนไปสุดใจ เมื่อพวกเขาไปถึงก็ได้พบกับพ่อที่นอนอยู่ในเตียงเต็มไปด้วยสายที่เชื่อมไปกับร่างกายแน่น นนท์น้ำตาคลอเบ้า ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างที่ไร้ที่สิ้นสุด
ไม่กี่วันถัดมา ความแตกต่างของครอบครัวถูกเปิดเผยประชัน ตัวเลขน้อยนิดในบัญชีของแม่ที่ยาวเหยียด อย่างผิดปกติสำหรับผู้ที่ไม่เห็นแก่ตัว “นี่เป็นเวลา แต่การทำงานอย่างหนักก็ไม่เพียงพอ กว่าจะได้มาสำหรับเรา.” แม่ยิ้มผ่านน้ำตาไปและบอกกับนนท์ว่า “ทุกสิ่งต้องเป็นไปอย่างปลอดภัย” แต่นนท์กลับมองไม่เห็นอนาคต เขารู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยแม่
และเมื่อวันหนึ่ง…นนท์ตัดสินใจที่จะไปที่งานหนึ่งที่ถูกจัดขึ้นในชุมชน เพื่อหาเงินช่วยแม่และอยากจะทำให้พ่อภูมิใจ “ฉันจะเอารางวัลชนะเลิศมาให้ได้!” ประเด็นนี้เกิดขึ้นในใจตราบเท่าที่พ่อนอนไม่ตอบ แต่การฝึกซ้อมของนนท์ก็เริ่มเป็นไปอย่างหนุกหนาน มีเพื่อนที่ร่วมงานมาช่วย รวมถึงแม่ก็เห็นว่าเป็นโอกาสที่ดีที่จะทำให้ความสัมพันธ์แข็งแกร่งขึ้น
ค่ำคืนประลองกีฬามาถึงเเล้ว แสงไฟอันแสนยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่อยากหาที่เปรียบได้ เชียร์กันอย่างแข็งขัน เมื่อถึงรอบสุดท้าย ตัวนนท์รู้ว่าตัวเองต้องเฉิดฉายและต้องแสดงให้เห็นถึงพลังความรักที่มีต่อพ่อและการรวมไม้ของครอบครัว คำชมเชยจากคนรอบข้างที่คอยหนุนหลังคือความหวังที่ส่องนำทาง และใจที่ว้าวุ่นเกินคำบรรยาย
เหตุการณ์นี้เสร็จสิ้นด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่นนท์ได้รับทำให้หัวใจของแม่แอลังการขึ้นอีกครั้ง แต่ผลที่ได้กลับแทบไม่สำคัญเมื่อขอบฟ้าที่เคยงดงามกลับเงาไปด้วยความเปลี่ยวเหงา “คือสิ่งใดกันที่ทำให้พ่อเดินไปไกลเกิน?” ชีวิตซึ่งเดินหน้ามาถึงความจริง เปิดเผยถึงความลับที่ฝังลึก แม่สุดทรงพลังจับนนท์ไว้จนมั่นใจว่าทำดีที่สุดแล้ว และความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกถูกปรับแต่งด้วยความรัก ความไว้วางใจในที่สุด
ลมเย็น ๆ ของเช้าวันใหม่พัดผ่าน ผสมเสียงนาฬิกาที่เร่งรีบ คืนนี้แม้ท้ายที่สุดนนท์ก็ได้สัมผัสสิ่งดีในชีวิต ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับความสูญเสีย แต่ยังคงร้องเพลงเพื่อต่อสู้ต่อไปโดยไม่ทิ้งกัน อะไรคือเส้นทางที่ควรสืบเนื่อง หรือต่อสู้ให้ถึงที่สุด ของการทดลองที่จะเกิดใหม่ในชีวิตที่จะไม่ลืมเกี่ยวกับพ่อ ไม่มีเวลาไหนที่เรียกว่าที่สุดของความสำเร็จ แต่เป็นการเรียนรู้กันไปอย่างชัดเจน ผ่านประสบการณ์และการเรียนรู้ที่ต่อเนื่องนั่นเอง.
