เสียงฝนตกไม่ดังมากนัก แต่มีปริมาณน้อยนิดที่ทำให้ถนนนอกห้องเรียนเย็นเฉียบ ซันนั่งอยู่ในห้องเรียน ม.6 ท่ามกลางความเงียบของเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังคุยเรื่องการสอบปลายภาค.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เออ คุณซันเมื่อไหร่จะไปเดทกับดอกไม้ซักที” เสียงของนกแซวขึ้นทำให้ซันสะดุ้ง แต่ก็แค่ก้มหน้านิ่วหน้าจนเหงื่อไหล.
นิ้วของเขาวนเวียนบนปากกาอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนจะหันไปจ้องดอกไม้ที่นั่งอยู่หน้าแถว. เธอสวยสดใสในชุดนักเรียน นัยน์ตาของดอกไม้มองไปที่เพื่อนๆ แต่เหมือนมีบางอย่างอยู่ในใจ.
ซันรู้จักเธอมา 10 ปีแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสได้บอกความรู้สึกของเขา เขารู้ว่าเธอยังคงคิดถึงเรื่องของครอบครัวที่ร่ำรวย ที่ทำให้เขาห่างไกลจากเธอ
วันหยุดสุดสัปดาห์หนึ่ง ซันจึงตัดสินใจให้ตัวเองมีโอกาสไปสวนสาธารณะซึ่งดอกไม้ชอบมาก เขาเดินผ่านประตูที่ก่อนหน้านี้เขายืนมองด้วยความหวั่นใจ และในที่สุดเขาก็เจอเธออยู่ที่นั่น
“เฮ้! ดอกไม้!” เขาตะโกน ใจเต้นอยู่ในอกขณะที่เธอโตเริ่มหันมาที่เขา.
ดอกไม้พลันหันไปยิ้ม “ซัน!” การเริ่มต้นการพูดคุยนั้นทำให้หัวใจของซันเต้นระรัว. พวกเขานั่งอยู่บนม้านั่งข้างทางนน้ำที่ทอดยาว.
“ฉันเห็นน้ำไหลไม่หยุดเลย ตัวเองทำให้ฉันนึกถึงความรักน่ะ” ดอกไม้ออกมาพูดทำให้ซันแอบรู้สึกประหม่า.
“มันก็คล้ายๆ กกัน แต่บางทีก็ต้องคิดถึงอนาคต” ซันตอบอย่างไปหน้าตาเฉย เหมือนซ่อนความรู้สึก.
ขณะที่เขามีความสุขและอยากจะบอกเธอ แต่จากด้านหลังเขา เสียงเรียกของป้าซึ่งเป็นแม่ของเขาดึงเขากลับมาสู่ความจริง.”ซัน!” เสียงนี้นำเขาไปที่ความรับผิดชอบที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ถึง 1 เดือน.
“แต่ดอกไม้สุขสบายอยู่ในส่วนของส่งประกวดในการแข่งขันระดับประเทศของพ่อแม่เธอ” ซันคิด.
ในห้องน้ำในบ้าน หลังจากมื้อเย็น เขาค้นพบสายสัมพันธ์ภายในใจที่ยังไม่ถูกทำลาย สองมือของซันยกขึ้นซาลาเปาแต่ไม่สำเร็จ
ในวันทำการแข่งขันซันต้องเลือกระหว่างการสนับสนุนดอกไม้ในงานนั้นหรือจะกลับบ้านไปดูแลแม่ของเขา. เมื่อเขายุ่งอยู่กลางช่วงที่ต้องเลือก ฉายาของเขาทั้งสองเริ่มกัดกินเขา.
“เฮ้! ฉันขอไปดูดอกไม้ที่งานได้ไหมอ่ะ” ซันส่งโอกาสออกไปด้วยใจจดจ่อ
“ซัน!” เสียงป้าของเขายังคงดังกังวาน ณ จังหวะนี้ในงานแข่ง. “ทำไมถึงไม่กลับบ้าน?” เขาเห็นรอยยิ้มของดอกไม้ข้างทางเมื่อตามมาที่ไม่สำเร็จ
ความงดงามของการประกวดปีนี้แตกต่าง เขารู้สึกผิดหวังที่ตัวเองไม่สามารถอยู่เคียงข้างดอกไม้.
แน่นอนจุดพีคนี้นำไปสู่ความเหลื่อมล้ำระหว่างการเลือกครอบครัวและความรัก เป็นผลให้วันหนึ่งซันออกไปด้วยใจที่สับสน “สิ่งที่อาจซ้ำเติมแต่ไม่กล้ายอมแพ้”
การเดินหน้าหลังจากผ่านอะไรมา ซันรับรู้แล้วว่า เขาต้องแก้ไขความเสียหายภายในใจที่ทั้งสองส่วนไม่เคยทำให้เกิดคำพูดจากความรักที่เขาอาจหลงขัดเกลาด้วยการส่งมอบมาที่โอกาสใหม่.
จะต้องเลือกคือรักษาความรักจากความเจ็บปวดหรือเยียวยาความรับผิดชอบที่เดินเคียงกัน.”
การตัดสินใจให้มุมมองของซันในการเผชิญความรักที่ยิ่งใหญ่กว่า พร้อมรับรู้ถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการห่วงใย มาในปีสุดท้ายของมัธยมปลาย
เรื่องราวจบลงที่ท้องฟ้าที่ไม่มีความหมายผ่านความสัมพันธ์ที่แยกไม่ออก นำพาความรู้ความเจนเนอเรชั่นไปยังความรักที่บริสุทธิ์แต่ไม่ตั้งใจ.”
