เสียงกรี๊ดบางเบาดังลอดผ่านม่านหมอกเหนือเมืองที่ปกคลุมด้วยหิมะ หน้าสถานีอวกาศเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางจุดศูนย์กลางของ ‘วัลลารินา’ เมืองหิมะนิรันดร์ เย็นยะเยือกสั่งให้ปลายนิ้วของทุกคนชา ตาเอื้อ หญิงสาวผมหยิกดำขลับในเสื้อโค้ทหนาสีเบอร์กันดี ล้วงมือเก็บปลอกมือที่ตกพื้นพลางหันไปสบตาพลับ—เพื่อนร่วมห้องขี้เล่นที่คืนนี้หายไปจากกลุ่มเสียเฉย ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เขาไปไหนอีกแล้วนะ?” ฝันหนาวในเสียงแผ่ว เธอบีบโทรศัพท์ไว้แน่น พลับไม่เคยหายตัวไปแบบนี้ “ห้องนิทรรศการแน่เหรอ? หรือ…จะไปซ่อนตรงห้องทดลองอีก” เอื้อลังเล
“พลับเป็นแบบนั้นแหละ ไม่ต้องใส่ใจ—แต่…วันนี้เขาดูแปลก ๆ” เสียงพลางของรังสรรค์หนุ่มร่างเล็กผู้ทะลึ่งหัวไวพึมพรำขณะเปิดไฟฉายส่องหา ขณะเดียวกันอีกสามคนได้แก่ สีน้ำ พิณ และมะปราง ต่างช่วยกันมองไปรอบ ๆ จุดที่เพื่อนคนนั้นเคยนั่งกินข้าวค่ำ
ประตูเหล็กของสถานีอวกาศดัง ‘แกรก’ ลมหนาวแทรกตัวเข้ามาอีกครั้ง “ใคร?!” สีน้ำตะโกน รังสรรค์รีบฉายไฟไปยังเงาตะคุ่มข้างผนังห้องรับรอง แล้วภาพของชายชราหนวดขาว—ภารโรงประจำที่สถานี—ปรากฏชัดขึ้น เขาส่งสายตากดดัน “เด็ก ๆ พวกเธอไม่ควรอยู่ที่นี่หลังจากนี้…”
เอื้อสบตาเพื่อน ความกลัวเคลือบอยู่ในคำพูด พิณกลืนน้ำลาย “แต่พลับยังไม่กลับ!” ภารโรงถอนหายใจพรืดพร้อมโบกมือ “กลับบ้านกันก่อน…ที่นี่ไม่เคยปลอดภัยตอนดึก”
ภายใต้ซากอาคารที่ยามค่ำถูกแสงไฟสลัวห่อหุ้ม กลุ่มเพื่อนจึงค่อย ๆ เดินกลับหอพักใจกลางเมือง โดยความรู้สึกผิดและห่วงใยต่อการหายตัวของพลับกดทับหัวใจใครหลายคน สีน้ำเดินข้างเอื้อ—สีหน้าไม่สู้ดี “แก…ไม่ได้เห็นพลับทะเลาะกับใครมาก่อนเลยใช่ไหม?”
เอื้อสบตาเธอ วูบไหว “เคย…แต่พลับชอบพูดเล่น ไม่มีใครเชื่อถือเรื่องจริงกับล้อเล่นของเขาได้เลย”
เสียงหมอกครึ้มกระทบกระจกลมหายใจ ทุกคนยืนนิ่ง ผงะไปชั่วครู่เพราะมีเสียงโทรศัพท์ของเอื้อดังขึ้น “พลับ…!” เธอกดรับสายทันควัน ทว่าปลายสายเงียบ “ถ้าแกยังไม่กลับ ข้าจะโทรไปแจ้งตำรวจนะ!” เงียบ สายหลุด เอื้อหน้าซีดเผือด
วันต่อมาอากาศขมุกขมัว กลุ่มเพื่อนยังคงรวมตัวกันที่ห้องศิลปะในวิทยาลัย มะปรางนำจดหมายสีฟ้ามาวางกลางวง “ดูนี่…มันเสียบอยู่ที่ห้องอาบน้ำหญิง รู้ไหมลายมือใคร” รังสรรค์หรี่ตาอ่านข้อความในจดหมาย “อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นในเงา ความจริงเคยถูกซ่อนไว้ที่นี่นานแล้ว”
พิณกอดอก “อะไรกัน…พลับล้อเล่นอีกหรือเปล่า” มะปรางส่ายหน้า “กลิ่นจดหมายนี่มันแปลก ฉันว่าพลับไม่ได้เขียน” เอื้อกำกระดาษแน่น “ฉันคิดว่าเขาอยากบอกอะไรบางอย่างกับเรา…”
เสียงประตูห้องศิลปะถูกเปิดอย่างแรง อาจารย์ประจำวิชา กวินทร์ เดินเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งเครียด “ทุกคน…พลับยังไม่กลับมาใช่ไหม? ตำรวจเพิ่งโทรมาให้พวกเธอไปให้ปากคำ”
พวกเขาเหลียวมองกัน พิณถอนหายใจ “ใครเห็นพลับครั้งสุดท้าย?” รังสรรค์สบตาเอื้อ “แกอยู่ด้วยกันก่อนเค้าหายใช่ไหม?” เอื้อลังเล “ใช่—แต่แกจะถามทำไมแบบนั้น? ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” สีน้ำเอื้อมมือแตะไหล่ “ใจเย็นดิ…”
บรรยากาศอึมครึม พวกเขาแต่ละคนพาตัวเองออกจากห้องทีละคน เอื้อเดินกลับมาตรงห้องล็อกเกอร์ เธอตัวสั่นงันงกขณะหยิบรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งขึ้นมาดู รูปที่พลับเคยมอบให้ สองคนหัวเราะในภาพ แต่ด้านหลังเขียนไว้ว่า “ถ้าวันหนึ่งฉันหายไป…อ่านด้านล่างกระจกเงาในห้องทดลอง นั่นคือเรื่องจริงของฉัน”
คืนนั้น พายุหิมะโหมกระหน่ำ เอื้อลังเลใจครู่ใหญ่ก่อนหยิบไฟฉายกับกุญแจสถานีอวกาศเก่าที่เคยขโมยมาจากตู้ภารโรง เธอตัดสินใจรวบรวมกลุ่มเพื่อนอีกครั้ง ออกเดินฝ่าความหนาวกลับไปที่สถานีนั้นอีก
พิณพูดกลั้วหัวเราะกลบความกลัว “เราทำบ้าอะไรเนี่ย แทนที่แจ้งตำรวจ กลับเดินเข้าถ้ำเสือ!” รังสรรค์ส่ายหัวแต่ก็เดินนำ “พลับอาจติดอยู่ที่นั่นจริง ๆ ใครจะรู้!”
หน้าสถานี ท่ามกลางเงามืด เอื้อยื่นกุญแจมือสั่น “ใครจะเข้าเป็นคนแรก?” สีน้ำถอนใจ “ฉัน…” เสียงแกรกของลูกบิดประตูดังขึ้น—กลิ่นอับของฝุ่นเก่าโชยมาติดปลายจมูก
ไฟฉายสาดผ่านผนังที่เต็มไปด้วยภาพวาดดาวเคราะห์เอียง ๆ รังสรรค์เพ่งสายตาอ่านรอยขีดข่วนที่ตู้เก็บของ “ใคร…ขีดพวกนี้?” มะปรางพูดเสียงแผ่ว “เมื่อคืนเคยมีคนเห็นภารโรงเข้ามา ล็อคประตูหรือเปล่านะ?”
เอื้อผงะ ใจเต้นแรง เธอเดินนำจนถึงหน้าห้องทดลองซึ่งด้านข้างมี ‘กระจกเงา’ บานใหญ่ติดฝ้า เอื้อลูบพื้นใต้กระจกตามคำใบ้ในรูปถ่าย—พบซองจดหมายอีกใบ ภายในคือโน้ตจากพลับ “เชื่อไหม ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ทำผิด ฉันหนีของที่คนอื่นทิ้งไว้ไม่ได้จริง ๆ”
ความอึดอัดค่อย ๆ คืบคลานในใจพวกเขา “พลับพูดถึงอะไร…” พิณกระซิบ มะปรางร้าน้ำตา “พวกเราแต่ละคน…มีอะไรซ่อนอยู่ใช่ไหม”
รังสรรค์ถอนหายใจห้วน “ใครไม่มีบ้างล่ะ! แต่ไม่มีใครหนีปัญหาแบบนี้หรอก” สีน้ำกระซิบ “หรือว่า…พลับหนีเพราะกลัวบางอย่างจริง ๆ” เอื้อกลืนน้ำลาย ขณะพลันเห็นรอยเท้าเล็ก ๆ จาง ๆ บนฝุ่นหน้าห้องทดลอง นำไปสู่บันไดด้านล่าง
กลุ่มเดินตามรอยไปยังห้องเก็บของใต้ดิน ลมแหลมเป่าผ่านท่อเหล็ก เสียงแว่วของป้ายชื่อ ‘PROJECT MIRAGE’ ติดผนังเก่า มะปรางหยุดยืนข้างเอื้อ “โครงงานนี่…เคยมีคนทำวิจัยอะไรแปลก ๆ ด้วยใช่ไหม?” สีน้ำผงกหัว เอื้อหลุบตา “พลับบอกฉันตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วว่าเขากลัวที่นี่”
ระหว่างนั้น แสงวูบวาบสะท้อนภาพเด็กชายในเงามืด สีน้ำร้อง “พลับ?!” ทุกคนวิ่งตามเสียงดังเข้าห้องเก็บสัญญาณวิทยุ แต่พบเพียงผ้าพันคอของพลับ อุ่น ๆ บนพื้น กับกระดาษขยำเขียนว่า “อย่ามองข้ามสิ่งที่หลบอยู่ในตัวเอง”
ในความเงียบอันหนาวจัด ต่างคนได้แต่ยืนจ้องหน้ากัน ฝันรบกวน แต่ละคนต่างเห็นตนเองสะท้อนในกระจก—ความผิดและความลับในใจล้วนไหลย้อนกลับมา
เสียงประตูเหล็กครืนปิดลง เอื้อสะดุ้ง “มันล็อก!” พิณสั่น “ใครทำ—ใครอยู่ข้างนอก?” รังสรรค์ตะโกน “เฮ้! ปล่อยสิ!” มะปรางตีที่บานประตู ใครบางคนเดินวนเวียนรอบอาคารตามเสียงรองเท้ากระทบกระเบื้องแช่แข็ง
ระหว่างทุกคนขบคิดจนแทบคลั่ง เอื้อเดินตรงไปที่วิทยุเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะ เมื่อเปิดดูข้างใน กลับพบซองจดหมายฉบับหนึ่งกับกล้องฟิล์มโบราณ โน้ตเขียนว่า “กล้องนี้เคยบันทึกอะไรที่พวกเธอไม่เคยกล้าดู”
รังสรรค์หอบหายใจ “เราจะดูไหม?” สีน้ำกลืน “หรือ…จะต้องรู้ความจริงแบบนี้จริง ๆ” เอื้อฮึดใจหยิบฟิล์มออกมา มะปรางเสนอลนลาน “ลองฉายบนผนังห้องนี้เลย” ท่ามกลางความสั่นสะท้าน ภาพฟิล์มเผยให้เห็นคลิปกลุ่มพวกเขาในคืนงานเลี้ยง—คนหนึ่งผลักพลับเข้าไปในห้องทดลองแล้วปิดไฟ เสียงหัวเราะกับเสียงตะโกนผสมผสานกับเสียงกระซิบตัดบท “ใครสักคนต้องขอโทษ”
พวกเขาทุกคนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนพิณพูดเสียงต่ำ “เราลืมไปเลย…เราผลักพลับให้ไปอยู่ในห้องนั่น เพราะอยากแกล้ง” มะปรางน้ำตาคลอ “แต่คืนนั้น…พลับร้องไห้ ฉันแอบเห็นแต่ไม่กล้าพูด”
เอื้อสะอึก “…ฉันมีส่วนรู้เห็นด้วย” สีน้ำกัดปากตัวเอง “เราต่างคิดว่าแค่เล่น แต่พลับ—เขาคงเก็บฝังใจจริง ๆ” รังสรรค์เตะผนังแรง “เราปล่อยให้เพื่อนทุกข์ขนาดนี้ได้ยังไงวะ”
ภาพฟิล์มตัดจบ เกิดเสียงเหล็กขูดสะท้อน เสียงประตูแง้มทีละน้อย ภารโรงเดินเข้ามาในเงามืด เขาวางกุญแจตรงโต๊ะ “นี่คือโอกาสที่พวกเธอต้องเผชิญหน้าความผิด เงาสะท้อนในนี้คือใจพวกเธอเอง”
เอื้อมองหน้ากลุ่ม น้ำตาคลอ “ถ้าพลับออกมาได้ ฉันจะพูดกับเขาตรง ๆ ขอโทษที่ไม่ได้ช่วย วันนั้นฉันกลัวเสียเพื่อนมากกว่ากลัวว่าเขาจะเสียใจ” พิณพึมพำ “…เราต้องหาเขาให้เจอจริง ๆ หรือ?” มะปรางสะอื้น “แต่เขาหายไปแล้วจริง ๆ…”
ท่ามกลางความเงียบ สีน้ำขยับผ้าพันคอของพลับที่พื้น พบกระดาษแผ่นสุดท้าย “หากวันหนึ่งฉันกลับมา อยากให้เชื่อในสิ่งที่เธอเห็นในฉัน ไม่ใช่เงาที่พวกเธอกลัว” รังสรรค์ปาดน้ำตา เดินไปที่บานหน้าต่างซึ่งมีรอยเท้าเล็ก ๆ ลากขึ้นขอบกำแพง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและหิมะที่ตกลงมาราวกับจะกลบทุกอย่าง
เช้าวันใหม่ หิมะแรกของฤดูเติมแต่งสีเงินทั่วเมือง ทุกคนเดินออกจากสถานีอวกาศโดยเงียบงัน เอื้อกอดคอเพื่อน น้ำตาไหลคลอแต่สีหน้าสงบ “เราทุกคนเคยทำผิด แต่จะไม่มีใครหนีเองอีก” สีน้ำยิ้มเศร้า “แกกล้ายอมรับแล้วใช่ไหม” เอื้อพยักหน้า รังสรรค์สบตากลุ่ม “งั้นต่อให้อะไรเกิดขึ้น…เราไม่ทิ้งกันแล้วนะ”
แสงอาทิตย์ค่อย ๆ ลอดม่านหมอก สมาชิกทุกคนในกลุ่มหันกลับมามองสถานีอวกาศ เงาสะท้อนของพวกเขาในกระจกเก่าผสานกับภาพพลับที่แม้ไม่มีตัวตนจริง แต่ความหมายของการให้อภัยและเผชิญหน้าตัวเองจะอยู่ในพวกเขาตลอดไป
