เสียงคลื่นซัดชายฝั่งเกาะร้างอย่างหนัก ขณะที่เรือสปีดโบ๊ทถูกลากขึ้นหาดทรายโดยมือของเยาว์วัยสิบคู่ หวานยืนอยู่ท้ายแถว ผมหยักศกเปื้อนเหงื่อส่วนหนึ่งมองไปยังขอบฟ้า อีกมือบีบสมุดบันทึกแนบอกเหมือนทั้งชีวิตเธอฝากความหวังไว้กับมัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โอ๊ย! จะรีบลากไปถึงไหน” เหมียวโวยพลางถอนหายใจ ใบหน้ากวนของเธอปกคลุมด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่ค่อยๆซีดจางเมื่อชายฝั่งข้างหลังมืดหนาแน่นเกินคาด
ศักดินา หัวหน้ากลุ่ม ผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมเดินตัดหน้า “เร็วเข้า รีบตั้งแคมป์ ดึกกว่านี้ไม่ไหวแน่” เขากระแทกเสียงแหบพลางหันไปสำรวจเส้นทางเข้าเกาะ ใบหน้าเขาข่มกลั้นความเหนื่อย
ปั้น วิศวะร่างท้วม มือหนึ่งกระเป๋าเป้หนักอึ้งที่มีอาหารกระป๋อง อีกมือหยิบขวานขุดดิน “หวาน แก… แน่ใจนะ เรื่องสมุดบันทึกนั่นมันของจริง” เขาเหลือบตามองสมุดในมือเธอด้วยความคลางแคลง
หวานนิ่ง เธอหลบสายตา ริมฝีปากสะท้อนความลังเล “ฉันไม่รู้… พ่อฉันแค่บอก เขาเคยเห็นจริง ๆ ว่าสมุดนี้เชื่อมโยงกับบางอย่างที่คนบนเกาะนี้ไม่อยากให้ใครรู้”
แคมป์ปักลงบนผืนทรายใต้ต้นโกงกาง พระอาทิตย์ตกดินกลืนเอาสีทองสุดท้ายไป นักศึกษาทุกคนล้อมวงโดยมีแสงตะเกียงเป็นศูนย์กลาง เพียงนาทีแรก ฝนฟ้าก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นเสียงลมวูบเย็นเฉียบ
จ๋าย มือกล้องเด็กศิลป์ ปรับเลนส์ขณะบันทึกภาพ “เฮ้ จะว่าไป กลิ่นแปลก ๆ ว่ะ ตรงนู้น”
วิน มือกลองผิวแทน ขยับเข้าไปใกล้ ๆ “จะกลัวอะไรกับกลิ่น หน้าหนาวแค่นั้น”
นิ้ง สาวผิวขาวผมยาว เขยิบถอย “บางที…เราไม่น่ามาแบบนี้หรือเปล่า” น้ำตาของเธอเริ่มเอ่อขอบตา เธอไม่สนิทกับใครมากพอจะรู้สึกปลอดภัยเลยจริง ๆ
พลุ เพลย์บอยประจำกลุ่ม โยนเปลสนามขึ้นฟ้า “แกคิดมากป่ะนิ้ง อยู่รวมกันตั้งหลายคน ใครมันจะทำอะไรได้”
ทันทีที่คำสุดท้ายจบลง ไฟตะเกียงก็ดับพรึบ กลุ่มเพื่อนแตกตื่น พลุกระโดดขึ้นคว้าหัวใจตัวเอง “เฮ้ย! ไฟดับทำไมวะ?”
ศักดินาส่องไฟฉาย มือสั่น เงาสะท้อนบนต้นโกงกางวาดรูปประหลาด ฝีเท้าหนักของปั้นเหยียบกิ่งไม้เหมือนเสียงออกมาจากอีกโลก “เงียบก่อน… ได้ยินมั้ย?”
ทุกคนหยุดหายใจเพียงชั่ววินาที เงาสิบเงากระจายรอบกองไฟ เจิด เพื่อนใหม่จากต่างสาขา ยกมือแผ่วเบาวางบนไหล่หวาน “ถ้ามันอันตราย กลับเถอะ”
หวานพยักหน้าแต่ยังไม่ขยับ “มันสายไปแล้ว…” สายตาเธอทาบทอด้วยความกลัว เรื่องเล่าของพ่อก้องซ้ำในหัว ทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าบนเกาะนี้เคยเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เช้าวันใหม่ แสงแรกทะลุซอกไม้ ทุกคนตื่นขึ้นมาทีละคน…แต่ขาดวิน นิ้วมือหวานกำชายเสื้อแน่น “วิน…” เรียกชื่อเบา ๆ ไม่มีเสียงตอบ
เหมียวเดินงุ่นง่าน “จะล้อกันเล่นเหรอ ออกมาได้แล้ว!” ทุกคนหาในพุ่มไม้ ในโขดหิน ในเรือ … แต่เงาของวินหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ศักดินากัดฟัน “นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นแล้ว” เขาหยิบสมุดบันทึกลับจากหวาน พลิกดูตัวหนังสือ – จู่ๆ ตัวหนังสือก็ร่วงลงจากหน้ากระดาษ ละลายเป็นหยดน้ำหมึกตรงหน้า
ปั้นหน้าซีด “เฮ้ย! เมื่อคืนใครเข้าใกล้สมุดบ้าง?”
จ๋ายหยุดกล้องที่มือ กระซิบ “เราเคยถ่ายรูปมัน”
ในขณะที่เพื่อนๆ กำลังเถียงกัน เสียงฝีเท้าจากป่าหลังแคมป์ดังขึ้น แรงลมหมุนวนเอากลิ่นเน่าหวลมาปะทะศีรษะ ทุกคนหยุดนิ่ง ท่ามกลางความเงียบ ปรากฏเงาร่างหนึ่งยืนอยู่นิ่ง ๆ ตรงต้นโกงกาง …ไม่ใช่วิน
ร่างนั้นเดินช้า บิดเบี้ยว ลมหายใจหนักช้า ๆ ศักดินาจีบไฟฉายแน่น แสงกระทบใบหน้าซีดเซียวของหญิงวัยกลางคน “ข้า…คือผู้ดูแลเกาะนี้” เสียงแผ่วเบา แต่หนาวสะท้านในกระดูก
“ช่วย…พาวินคืนให้เราด้วย” หวานครางเสียงสั่นเครือ เม็ดน้ำตาไหลปนฝุ่น
หญิงคนนั้นจ้องลึก “ทุกวิญญาณที่เข้าใกล้สิ่งต้องห้าม จะต้องจ่ายค่าตอบแทน” เธอหายใจรัว สองตาเต็มไปด้วยรอยแผลเก่า “ใครบุกป่าคืนวาน ไร้หัวใจจะเสียทุกอย่าง”
นิ้งเริ่มร้องไห้ เหมียวยกมือโอบ “เราทำอะไรผิด เราแค่มาเที่ยวเอง อย่าเอาใครไปอีกเลย”
ศักดินากระชากลม “แกเป็นใครกัน! กล้าขู่พวกเราทำไม?”
ร่างหญิงคนนั้นถอยหลัง หายไปในเงา เสียงกระซิบแว่วลอดลม “คืนหัวใจมา…ถึงจะได้เห็นแสงของวันใหม่”
ปั้นกลืนน้ำลาย คำว่า ‘หัวใจ’ กระพือในอากาศ “หมายความว่าอะไร…”
บรรยากาศหนักอึ้งชั่วขณะ หวานจับสมุดแน่นขึ้น “พ่อฉัน…เล่าไว้ว่าคนที่ลักลอบเอาของต้องห้ามออกจากเกาะ พวกเขาจะไม่พ้นเงาของที่นี่”
พลุลากปั้นออกจากกลุ่ม “เราจะเชื่ออะไรกับเรื่องพวกนี้ แค่คืนสมุดให้ จบ!”
แต่เมื่อหวานพยักหน้า สมุดในมือลอยขึ้นกลางอากาศ กรีดร้องทะลุหู ทุกคนยืนแข็ง ดินทรายลอยวนสูงขึ้น ร่างใครบางคนโผล่ขึ้นจากทราย … วิน! แต่ครึ่งร่างถูกโคลนชื้นเคลือบหน้า ทุกคนผงะถอย
จ๋ายถ่ายภาพทัน “วิน! นาย… โอเคมั้ย?”
วินน้ำตาไหลปนโคลน “ไม่เห็น… ทางออก ไม่มี”
หญิงผู้เฝ้าเกาะปรากฏอีกครั้ง บนไหล่มีเครื่องรางเก่าแก่ “เจ้าเลือกแล้วจะละทิ้งใคร? หรือจะเสียทั้งหมด?”
พลุผลักจ๋าย “จะเหยียบศพพวกเราทีละคน หรือลองเจรจา?”
ศักดินาตัดสินใจ “พอแล้ว! ผมขอแลกชีวิตวินกับความลับของผมเอง!”
แสงไฟวาบ ไฟตะเกียงติดขึ้นเอง ร่างหญิงคนนั้นหายไป ทิ้งคำ “ทุกความลับแลกวิญญาณ”
ศักดินาเดินไปเคียงหวาน ใจเต้นแรง เขาสารภาพอย่างร้าวราน “ผม…รักหวานมาตลอด แต่ผมผลักเธอออกไป เพราะกลัวจะเสียกลุ่ม เราไม่ใช่เพื่อนแท้เลยด้วยซ้ำ…”
น้ำตาหวานหยดร่วง เธอสั่นเทาแต่ยื่นมือแตะไหล่ศักดินา “เราเองก็… ปกปิด ว่ากลัวที่สุดคือการอยู่ลำพัง”
เหมียวซุกหน้ากับมือ “ฉันขโมยเงินค่าเดินทาง…แอบหวังให้แคมป์ล้ม รู้สึกผิดมาตลอด”
จ๋ายยื่นฟิล์มภาพ “ฉันตัดต่อรูปรวมกลุ่ม หลอกให้ดูเหมือนรักกัน…ทั้งที่ต่างคนต่างใจ”
ทุกคนปริแตกสารภาพในวงไฟ วินกระอักแรง โคลนหลุดจากร่าง “ผมอยากหนีปัญหา ไม่เคยคิดช่วยใครจริง ๆ”
ขณะที่ความจริงถูกปลดเปลื้อง ในวินาทีนั้น แสงจันทร์สาดสว่าง เกาะทั้งเกาะสั่นสะเทือน เงาดำในหมู่ต้นโกงกางจางลง ฉับพลัน เสียงคลื่นบรรเลงกลบเสียงร้องไห้ ทุกคนทรุดตัวลงบนทรายเหมือนผ่อนคลายพันธนาการที่มองไม่เห็น
หญิงผู้พิทักษ์เกาะปรากฏท่ามกลางเงาจันทร์ “เมื่อเจ้ากล้าเผชิญใจตัวเอง แผ่นดินนี้จะเมตตา”
สมุดในมือหวานเปิดหน้าแรก ตรงหน้ากระดาษว่างเปล่า ปากกาโผล่ขึ้นมาเอง นิ้วหวานจรดลง เขียนข้อความ: ‘ฉันยอมรับความกลัว – และไม่วิ่งหนีอีกต่อไป’
แสงสว่างขาวนุ่มล้อมรอบ วินโผกอดศักดินา น้ำตาอุ่นริมแก้ม เฉกเช่นเพื่อนคนแรก
ทุกคนกอดกันในอ้อมแขน เช้าตรู่เสียงนกร้องเบา ๆ เงาประหลาดจากเมื่อคืนหายไปหมด เรือสปีดโบ๊ทลอยลำติดฝั่งเอง ท้องฟ้าใหม่เปิดรับผู้กล้าเผชิญความจริง
ในอ้อมกอด สายตาหวานสบตาศักดินา — คราวนี้ไม่มีอะไรให้ต้องปกปิด เธอยิ้มแผ่ว ปล่อยสมุดลงทราย จุดจบของความลับ จุดเริ่มของชีวิตใหม่
ท้องทะเลเบื้องหลังคือฉากสุดท้ายของการให้อภัย ระหว่างเสียงคลื่นและแสงอาทิตย์ ทั้งกลุ่มเดินจากเกาะร้าง รอยเท้าทิ้งไว้บนทรายกลบฝังความกลัวและความลับเอาไว้ตลอดกาล
