เสียงเครื่องยนต์เรือเร็วแล่นฉิวฟาดใต้น้ำ ระลอกคลื่นกระจายเป็นวง ด้านหน้าคือเกาะรกร้างที่สวมหมวกหมอกขาวคลุมยอดไม้ กิ่งไม้สูงโยกตามลม วัยรุ่นห้าคนในเสื้อกีฬาสีเจิดนั่งอึดอัดกลางเรือ ทายาทผู้นำกลุ่มคือ 2b5aaานท์ ตาคมเสมอเหมือนอ่านความคิดคนอื่นได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เรือยังไม่เบรค ก็ใจไม่ถึงหรอกใช่ไหม ไอ้เอิร์น” ใครบางคนเย้าเยียบๆ หวานเสียงเข้าหูหมอก ฤทธิ์ เจ้าของเสียง กอดอก ดวงตาเป็นประกายกวนประสาท
เอิร์น เหลือบมองวิวจางฟ้า เสียงฝีเท้าเขย่า รุ่นพี่รีบข่มน้ำเสียง “ถ้ากลัวก็ไม่ต้องขึ้นฝั่ง ฉันลงก่อน”
“ใจเย็นก่อนพวก เดี๋ยวมันก็จะสนุก คุณครูพิมบอกแล้วว่าค่ายนี้จะพาเราค้นตัวเอง” อ้อ พูด ขยับแว่นพลางถอนหายใจลึก ได้ยินเพียงความไม่แน่ใจในถ้อยคำ
เมื่อเท้าแตะพื้นทราย เย็นเฉียบซึมผ่านรองเท้า เสียงนกกรีดร้องห่างไกล หมอกหนาปกคลุมป่า ยอดไม้บางต้นเหมือนจะขยับเบาๆราวกับมีสายตาแฝงอยู่ ด้านหลังครูพิมกำลังเช็กชื่อ หัวหน้าเข้มงวด บอกแผนที่และกติกา “คืนนี้แบ่งกลุ่มห้ามออกนอกเส้นทางเด็ดขาด ใกล้มืดเราจะเริ่มกิจกรรมเดินป่า” ใครหลายคนถอนหายใจ
จูน สาวผมหยิกสั้นเดินชนเอิร์นสองสามที ตาแอบขุ่น ไม่พูดอะไร แต่เดินห่างราวกับตั้งใจ เมื่อเข้าที่พัก เอิร์นวางกระเป๋าอย่างแรงบนเตียงไม้ หอบใจอย่างเงียบงัน อ้อกับฤทธิ์มองหน้ากัน เหมือนอยากจะสนทนา แต่เสียงเก่าแก่ของป่าเงียบงัน จนเหลือเพียงเสียงหายใจแต่ละคน
“ยังโกรธจูนเรื่องปีที่แล้วอยู่เหรอ?” อ้อ ถามเบา แต่เสียงราวกับค้อนทุบกลางอกเอิร์น เธอร้อง “ไม่! มันเรื่องของเขา” แต่คำพูดแข็งกระด้างเกินไป ฤทธิ์ยิ้มค่อนข้างอ่อน “เดี๋ยวคืนนี้ ถ้ามีอะไร มึงหยิบไฟฉายกูได้ตลอดเลย ไม่ว่ากลัวผีหรือผีกลัวมึง”
บ่ายคล้อยแดดอ่อน อากาศป่าหมอก อึดอัด มีเสียงกระซิบแว่วมาตามลม บางคนเผลอกลืนน้ำลาย มองรอบตัวอย่างประหลาดใจ ไม่มีใครกล้ายิ้มเต็มปาก หมอกยังคงไหลวนราวกับมีชีวิต
ในวงไฟแคมป์กลางคืน ทุกคนรวมตัวรอบกองฟืน เปลวไฟสะท้อนใบหน้าวัยรุ่น ผู้นำกิจกรรมหยิบซองพิศวงขึ้นมาดึงโจทย์ “รอยเท้าในป่า” ทุกคนต้องเล่าเรื่องน่ากลัว คืนนี้ความเงียบและเสียงหายใจดังขึ้นกว่าปกติ
จูนเป็นคนแรกที่เริ่ม เสียงเธอสั่น “เคยมีคําบอกเล่าว่าใครเดินออกนอกเส้นทางนี้ จะเจอรอยเท้าที่หายลับไปในหมอก…” เธอเว้นวรรค ใครบางคนหัวเราะกลบเกลื่อน ฤทธิ์กระซิบ “หรือจะเจอใครซ่อนในหมอกกันแน่” เอิร์นอึ้งไป รอยกัดริมฝีปากเหมือนรำลึกบางอย่าง
กลางดึกขณะอ้อกับเอิร์นนั่งกุมเข่าคุยข้างเต็นท์ ปลายนิ้วขูดดินเบาๆ อ้อเอ่ยเสียงเคร่ง “ถ้าเกาะนี้มีผีจริง นายกลัวอะไรมากสุด” เอิร์นกลืนน้ำลาย “กลัวตัวเองรู้สึกผิดที่…ปล่อยให้เพื่อนไม่เข้าใจเรานานขนาดนี้” คำพูดสะท้อนหัวใจอ้อเองเช่นกัน “เราเองก็กลัวเหมือนกัน กลัวเสียเพื่อนแบบ…ไม่มีโอกาสขอโทษ”
ป่าฉ่ำฝนเช้าใหม่ หมอกยังหนาเหมือนเดิม จูนแอบเดินออกจากกลุ่มไปคนเดียว เอิร์นสังเกตเห็นวิ่งตามไปในพงหญ้า เสียงแว่วเบาๆ ดังมาจากทิศลึก “อย่าเดินตามมา…ไม่ต้องตามฉัน” เสียงจูนขาดช่วงแต่กลับนำเอิร์นลึกเข้าไปในป่า ทันใดนั้น รอยเท้าขนาดใหญ่โผล่ที่ผืนดินชื้น เอิร์นหยุดนิ่ง เงาต้นไม้โยกเมื่อสายลมเฉียดผ่านราวใครกำลังแฝงตัว
“ถ้าจะตาม ก็อย่ามาหวังช่วยฉันเลยนะ” จูนหายเข้าในหมอก เอิร์นยืนนิ่ง มือกำแน่น หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ตัดสินใจวิ่งฝ่าเข้าไปจนสะดุดกับรากไม้ล้มลง สัมผัสเปียกเย็นจากดินและแรงสะท้อนในอกลึก
ฤทธิ์กับอ้อก็สังเกตความผิดปกติ เธอตัดสินใจลากฤทธิ์ไปหา “ทำไมเอิร์นจู่ๆ รีบวิ่งออกไป มันแปลกๆ” ฤทธิ์จิบปาก “ถ้ามีอะไรผิดปกติ เราควรเรียกครูไหม” อ้อส่ายหน้า “ถ้าทุกครั้งเราหันไปขอความช่วยเหลือตลอด มันจะเปลี่ยนอะไรในตัวเราได้”
ในหมอกลึก จูนทรุดตัวนั่งริมลำธาร เข่ากอดอก สายตาอดีตไหลผ่านแววตา มือเธอสั่นแต่ไม่กล้าคร่ำครวญ เอิร์นมาถึง หอบถี่ “ถ้าเธอเกลียดฉันก็ไม่ต้องพูด แต่อย่าหายไปไม่ลา…” จูนไม่ตอบ น้ำตาคลอ “เพราะฉันไม่ให้อภัยตัวเองเท่านั้นเอง” เสียงกระซิบในหมอกเย็นเฉียบ
ขณะเดินกลับ ต่างคนต่างเงียบ ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีคำปลอบใจ เอิร์นพยายามยื่นมือไปใกล้ มือหยุดกลางอากาศ จูนเฉไฉเดินนำ ขอบตาแดงอ่อน เอิร์นรู้สึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่กล้า
พอมาถึงแคมป์คืนที่สอง ครูพิมคะยั้นให้กลุ่มแบ่งหน้าที่ คืนนี้อ้อจะต้องเป็นผู้ดูแลเต็นท์ผู้หญิง ฤทธิ์อาสาออกไปตรวจรอบแคมป์กลางดึกกับอ้อน “รู้ไหม ฉันกลัวอะไร” ฤทธิ์เสียงเปราะ “กลัวว่าเป็นห่วงมากเกินไปแล้วจะกลายเป็นภาระคนอื่น” อ้อยิ้มบาง “คนห่วงกันคือเพื่อนแท้” ภาพความอบอุ่นท่ามกลางหมอกเย็นจัด
คืนนั้นมีเสียงฝีเท้าแปลกๆ เบาเหมือนใบไม้หล่น จูนสะดุ้ง จากเตียงไม้ พลิกมานอนฝั่งตรงข้ามกับเอิร์น เธอหยิบสมุดมาขีดเล่นใต้ผ้าห่ม เสียงกระซิบประหลาดลอดผ่านหมอกมากระทบใจสองคน “ทำไมยังไม่พูดความจริงออกมา” เสียงในหัวเอิร์นกดดัน เขาเริ่มเห็นภาพเงาวูบวาบนผนังเต็นท์
“เธอเห็นอะไรเมื่อกี้มั้ย” เอิร์นกระซิบถามเสียงแหบ จูนหลับตาส่ายหน้าเบา ๆ “ถ้าฉันพูด เธอจะเชื่อเหรอ”
ไฟแคมป์มอดลงเร็วขึ้น หมอกขาวคลี่ลงมาโอบรอบป่า ทุกคนกอดเข่าตัวเอง ความกลัวปะปนความเงียบ สายตาหลายคู่มองไปรอบค่าย เหมือนรอคอยบางอย่างจะเคลื่อนผ่านมา
รุ่งสาง คนดูแลค่ายบอกให้แบ่งกลุ่มสำรวจรอบ ๆ ป่า ครูพิมย้ำ “อย่าเดินคนเดียว อย่าเชื่อเสียงแปลกหู อย่าแตะรอยเท้า” อ้อกับเอิร์นและฤทธิ์ตัดสินใจเดินสำรวจชายป่า พบรอยเท้าใหญ่กว่าเดิม และก้อนหินถูกขีดเป็นรอยประหลาด ฤทธิ์สูดลมหายใจ “นายว่าของแบบนี้…เป็นฝีมือคนหรือไง” เอิร์นพูดเบา ๆ “จะเป็นอะไรก็เถอะ ถ้ามันนำคนออกจากทาง มันก็อันตรายเหมือนกัน” จูนเดินตามมาอย่างเงียบกริบ เธอกำลังแบกอดีตไว้ในตา
กลุ่มสำรวจเดินลึกขึ้นเรื่อย ๆ หมอกหนาเหมือนลมหายใจของใครยังวนเวียน สัตว์ป่าลอดผ่านเงาต้นไม้อย่างรวดเร็ว ฤทธิ์ฟังเสียงกิ่งไม้แห้งกรอบ “นายจำได้ไหม ปีที่แล้ว นายกับจูนแข่งกันจนเราเกือบพลัดหลงในป่า” อ้อแทรกเบา “ทุกคนก็มีสิ่งที่ไม่อยากเจอในอดีต”
จู่ ๆ มีเสียงร้องโหยหวนลั่นมาจากทางแคมป์ ทุกคนหันขวับรีบวิ่งกลับ พบสมาชิกรุ่นน้องสองคนนั่งร้องไห้หน้าซีด “เห็นเงาดำ ๆ ในเต็นท์ตอนไม่มีใครอยู่” คำบอกเล่าทำให้ความเงียบถูกกลืนกินโดยความหวาดกลัว ครูพิมมองหน้ากลุ่มเอิร์น “เมื่อคืนใครออกนอกเต็นท์”
ฤทธิ์สบตาจูน “เอิร์นกับจูนหายไปกันสองคน” จูนก้มหน้า เอิร์นจับข้อมือตัวเองแน่น ร่องรอยแตกแยกเริ่มปรากฏ ทุกสายตาหันมาที่พวกเขา อ้อกระซิบข้างหู “พูดความจริงเถอะ นายไม่ควรแบกอะไรไว้คนเดียว”
กลางดึกคืนนั้น หมอกหนาวัดหัวใจ รอยเท้าใหญ่ปรากฏตรงประตูเต็นท์เอิร์น เขาได้ยินเสียงกระซิบลึก เสียงเดียวกับในใจ เสียงที่ไม่กล้าพูดออกมาตลอดปี “ถ้าไม่ยอมให้อภัยตัวเอง จะเหลือใครในชีวิตนาย” เอิร์นร้องไห้แบบที่ไม่เคยกล้า เสียงจูนอยู่ใกล้เบาะข้างๆ “ฉันขอโทษ” เธอกระซิบแผ่ว แสงไฟจากหน้าต่างเต็นท์ส่องใบหน้าสองคนเบลอในหมอก
เช้ามืดวันสุดท้าย เสียงระฆังเรียกแถว เอิร์นกับจูนยืนข้างกัน อ้อพูดกับฤทธิ์ “นายคิดว่ามันจบหรือยัง” ฤทธิ์ผงกหัว “มันไม่จบก็ได้ แต่สิ่งที่เริ่มเปลี่ยนคือการกล้าพูดความจริง”
กิจกรรมเปลี่ยนเป้าหมายเป็นภารกิจช่วยเหลือกันในป่า ทุกกลุ่มต้องจับคู่กับคนที่เคยมีปัญหา เอิร์นจับมือกับจูน แม้จะลังเลแต่ในแววตาต่างส่องแสงใหม่
ระหว่างทาง หมอกเริ่มบางลง รอยเท้าค่อย ๆ สลายไปในแสงเช้า เงามืดหลบซ่อนในอดีตยากจะลบ แต่ทุกคนเลือกจะเดินหน้าต่อ ฝ่าความหวาดกลัวด้วยกัน กอดรอยแผลไว้เป็นเครื่องเตือนใจ
ท้ายที่สุด ก่อนกลุ่มออกจากเกาะ เอิร์นยืนมองทะเล หมอกจางใสรอบตัว เอิร์นกับจูนสบตากัน มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ กับความโล่งใจในแววตา
แม้หมอกจะกลับมาอีกในบางวัน คนก็จะเติบโตขึ้นทุกครั้งที่กล้ายอมรับเงาในใจตัวเอง
